Home sweet home

Ik lig in bed en hoor buiten de vogeltjes fluiten. Het is nog vroeg maar ik hoor Luna's deur opgaan en haar getrippel richting onze slaapkamer komen. Goeiemorgen mama, zegt ze terwijl ze bij ons in bed klimt. Nog slaperig komt ze naast me liggen. Deva begint ook een beetje wakker te worden. Alle drukte en alle stress van de afgelopen dagen glijden van me af. Ik kijk naar mijn lieve kindjes en mijn lieve man. Wat voel ik me toch rijk. Al het andere doet er even niet meer toe. Voor even gaat mijn wereld niet verder dan dit bed.

We zijn nu ruim een week terug in Thailand en nu pas begin ik wat meer orde en rust in mijn hoofd te krijgen. De eerste week is op z'n zachts gezegd chaotisch geweest. En dat begon eigenlijk al met de reis.

Het afscheid was, zoals verwacht moeilijk. Daarom heb ik dit jaar ook geen laatste rondje gedaan om afscheid van iedereen te nemen. Het voelde te pijnlijk om keer op keer weer afscheid te moeten nemen. Normaal gesproken ben ik helemaal niet zo moeilijk met afscheid nemen maar dit keer kon ik het echt niet. Nog vol van de zwangerschapshormonen zou ik de laatste weken alleen maar huilend hebben doorgebracht. Ik wilde juist terugkijken op een fijne periode in Nederland met veel mooie momenten en wilde daarom geen emotionele laatste week.

Dat de emoties er uiteindelijk zouden uitkomen kun je op wachten natuurlijk. Maar de emoties kwamen er niet bij mij uit maar bij Luna. Vliegen vindt ze nog steeds helemaal geweldig. We konden haar dus niet te vroeg vertellen dat we weer gingen vliegen anders vraagt ze er iedere dag om. De hele weg naar het vliegveld was ze enthousiast, de koffers inchecken vond ze geweldig en op haar eigen koffertje rolden Schiphol door. Tot het moment van afscheid, ik slik de tranen weg als ik mijn ouders voor de laatste keer een knuffel geef. Ik kijk Luna expres niet aan en probeer luchtig een grapje te maken, maar deze kleine meid voelt feilloos aan wat er staat te gebeuren en ze barst in tranen uit. Dan heb ik het niet over een traantje laten, nee ze huilt dikke tranen. Mijn ouders hebben zich nog goed kunnen houden tot dit moment. Ik zie de pijn in hun ogen en het brok in mijn keel wordt alleen maar groter. Luna is helemaal overstuur en pas ver na de douane kalmeert ze. De interesse voor de vliegtuigen neemt het weer over. Afwezig loop ik langs de winkeltjes, denkend aan de afgelopen maanden. Wat zou het toch fijn zijn om het allemaal te hebben. Een fijn leven in Thailand en familie en vrienden dichtbij. Maar dat is niet zo. Afscheid hoort er nu eenmaal bij hoe moeilijk het ook is.

In het vliegtuig hebben we niet kunnen slapen. Deva heeft redelijk wat gehuild en ook Luna kon haar draai niet vinden. Om beurten liepen we door het gangpad om Deva te troosten en als hij stil was wilde Luna alle aandacht. We zijn altijd al blij als we in Bangkok zijn, maar dit keer zeker. Even de benen goed strekken en Luna die zich weer even kon uitleven. Het was nog wel even spannend met de koffers. Bij de KLM mag je namelijk 23kg per persoon meenemen maar voor de binnenlandse vlucht 'maar' 20kg. We hadden ons helemaal op voorbereid dat we moesten bijbetalen maar er werd niks gezegd, onze koffers werden gelabeld en dat was het. Een gelukje dus, al zou het anders toch maar 15 euro extra zijn voor 10kg overgewicht, maar het scheelde toch weer!

De binnenlandse vlucht verliep goed. Luna was al in slaap gevallen voordat de deuren dicht waren. In Udon Thani werden we opgewacht door een nicht die netjes klaarstond met onze eigen auto met Maxicosi en autostoeltje. Nog net voor het donker kwamen we thuis. Dat is toch wel prettig, zo kon ik ook meteen bij daglicht zien hoe het huis geworden was. Luna's kamer zag er prima uit maar de rest.... Laten we zeggen dat er veel werk verzet moest gaan worden.

First things first; Luna's kamer moest meteen ingericht worden zodat ze er de eerste nacht meteen kon gaan slapen. Moe van de jetlag en de slapeloze nacht gaan we meteen aan het werk, gordijnen ophangen (meegenomen vanuit Nederland), bed schoonmaken en verplaatsen en het muskietennet ophangen. We vonden het erg belangrijk dat ze meteen went aan haar nieuwe kamer.

Mooi is het nog niet, maar haar bedje is slaap-klaar voor de eerste nacht :)

Na het eten, tanden poetsen en meteen naar bed. Helemaal enthousiast rent ze weer naar haar kamer. We hadden ook al wat speelgoed verplaatst dus het voelde voor haar ook meteen als haar kamer. Die eerste nacht is ze wel 2 keer huilend wakker geworden maar na haar gekalmeerd te hebben sliep ze verder tot 9 uur 's ochtends. Ook Deva sliep 9 uur achter elkaar. Dit deed hij in Nederland ook al wel eens maar deze eerste nacht was dat meer dan welkom!

De gordijnen hangen, nu alleen nog even korter maken

Helaas zijn de dagen erna minder soepel verlopen. Deva huilde in Nederland ook al wel behoorlijk maar eenmaal thuis gooide hij er een schepje bovenop. Zelfs in onze armen was hij ontroostbaar. We hebben wel erg veel geluk met het weer, want het is nog steeds best fris. In de nacht hebben we zelfs dikke dekens op bed. De airco is gisteravond pas voor het eerst aan geweest maar vandaag is het weer koeler dus ik denk dat die ook vandaag weer uitblijft.

Ik draag Deva veel bij me in een draagdoek. Ik ben er haast onafscheidelijk mee geworden. Alleen dan is hij rustig en slaapt hij langer dan een half uurtje. Gelukkig slaapt hij 's nachts wel tenminste 6 uur want ik heb mijn slaap ook hard nodig. Er moet namelijk nog zo veel schoongemaakt worden. Alle kasten, tafels en planken liggen vol met dikke lagen zand en stof. Het is dus niet even een kwestie van koffers uitpakken, alles herschikken en klaar. Ik kan veel met Deva in de draagdoek maar het echte zware schoonmaakwerk gaat beter zonder hem. Stukje bij beetje worstelen wij ons door het huis en het begint er steeds beter uit te zien.

Lekker dicht tegen mama aan slapen, zzzzz

Ondertussen proberen we Luna ook de aandacht te geven die ze verdient maar soms is dat erg lastig. De eerste paar dagen vlogen de driftbuien van Luna en de huilbuien van Deva me om mijn oren. Luna is ineens overal bang, zelfs voor de honden waar ze altijd zo graag mee speelde en ze gilt om niks. Gelukkig begint het al beter te worden en haar Thais is ook weer op volle toeren. Ook Deva ontspant langzaam wat meer en hij kan zich nu voor korte periodes ook weer zelf vermaken. De babygym is een geweldige uitkomst want hij kan er ontzettend gebiologeerd naar kijken en vreugde kreten uitslaan. 

Het heeft even geduurd maar ik heb nu pas een gevoel dat we weer in een goed ritme komen. Luna heeft eigenlijk nooit last van aanpassingsproblemen gehad, maar dit keer maakte ze alles natuurlijk nog bewuster mee. Daarnaast moet ze nu de aandacht delen en met die jaloezie weet ze niet altijd goed om te gaan. Ook wij moeten wennen om weer thuis te zijn en dit keer met 2 kinderen, maar we beginnen onze draai te vinden. Hoe onrustiger de kinderen zijn hoe prikkelbaarder wij zijn. En hoe meer ontspannen wij zijn hoe meer de kinderen ontspannen. Die balans begint nu terug te komen en het genieten kan nu gaan beginnen :)

Liefs,
Patricia

Ps. Betere foto's volgen nog hoor, maar ik heb even wat software problemen dus ik krijg de foto's nog niet goed van mijn camera af :) Even geduld dus nog en dan zullen er ook meer foto's van het huis volgen. 

Dubbele gevoelens

Eind september vlogen Luna en ik naar Nederland. In bijna 5 maanden zouden we genoeg tijd hebben om op ons gemakje iedereen te bezoeken. Zelfs 3 weken geleden dacht ik nog tijd genoeg te hebben, en nu, nu kom ik zoals gewoonlijk weer tijd tekort. De 4,5 maand zijn voorbij gevlogen en over 4 dagen vliegen we alweer terug.

Eind november, 38 weken zwanger

Na mijn laatste blog in november is er veel gebeurd. Zo werd onze familie uitgebreid met mijn neefje Ravi. Helaas heeft hij een wat lastige start gehad maar gelukkig gaat het inmiddels super goed met hem. Een heerlijk mannetje is het en ik ben super blij dat ik in Nederland was voor dit bijzondere moment.



Nog geen 4 weken later diende ons mannetje zich aan. Het zijn een heftige paar dagen geweest maar gelukkig gaat alles goed en zijn we volop aan het genieten.
Uiteraard heb ik ook dit keer een blog geschreven over de bevalling van Deva en de nasleep, maar dan op MAMA to the max.
Ik heb de blog opgedeeld want het was een erg lang verhaal. Je kunt de blogs hier terug vinden:
Deel I en deel II

Deva, hier 3 weken oud

Na deze toch wat lastige start hebben we veel behoefte gehad aan rust. We hebben wel veel kraamvisite gehad maar veel zijn we niet op pad geweest. Ik heb heel erg de behoefte gehad om me in ons coconnetje op te sluiten. Ik wilde alle kleine dingen in me opnemen en ik had mijn kids het liefst zo dicht mogelijk bij me. Daarnaast dacht ik ook dat ik nog tijd genoeg zou hebben maar voor ik het wist waren de maanden al weer voorbij.

Nu het maar 4 dagen weg is vind ik het wel moeilijker worden. Een paar weken geleden keek ik er heel erg naar uit om weer naar huis te gaan. Weer lekker samen met ons eigen gezinnetje in ons eigen huis. Nu het afscheid weer dichterbij begint te komen vind ik het weer moeilijker worden. Want zoals ik aan het einde van iedere periode in Nederland weer schrijf, afscheid nemen went nooit. Het is iedere keer lastig, ook nu weer. Het is zo'n intensieve periode geweest. Voor ons allemaal is het heel dubbel. Mijn ouders krijgen de rust weer terug in huis en wij gaan weer naar ons eigen huis. Daarnaast zullen we elkaar wel heel erg missen, het huis zal erg stil worden en ik zal het contact missen. En niet alleen wij gaan elkaar missen, Luna zal haar opa, oma en oom en tante heel erg missen want ze is helemaal dol op hen. Iedere avond staat ze te springen en te dansen als ze opa's auto de oprit op ziet draaien. Oma wordt overal in huis achtervolgt en ze grijpt elke mogelijkheid aan om mee te helpen. Ook oom Richard is haar held, allebei zijn zo ontzettend druk, dus ze zijn erg aan elkaar gewaagd. Als tante Marloes binnenstapt worden alle verhalen van de dag gedeeld en vrolijk zingen ze samen liedjes.

Deva, hier ruim 4 weken oud

Ondanks het moeilijke afscheid en het gemis heb ik absoluut geen spijt van de keuze om weer in Nederland te bevallen. De mogelijkheid om dit alles met familie en vrienden te hebben kunnen delen was wederom heel bijzonder. Toch heeft het verblijf in Nederland ook wel weer bevestigd dat Thailand echt mijn thuis is geworden. Soms slaat de twijfel toe en denken we aan een eventuele verhuizing maar als je dan weer een lange tijd van huis bent waardeer je je eigen huis ook weer meer.

Ik heb het heel erg fijn gehad de afgelopen maanden. Bedankt lieve papa en mama dat jullie je huis en je hart weer hebt opgestelt en een compleet gezin in jullie huis hebben toegelaten. Bedankt lieve vrienden voor jullie lieve bezoekjes, mooie cadeau's en de lange gesprekken. Het heeft deze afgelopen 4,5 maand weer onvergetelijk gemaakt.
Dank jullie wel!!!

Veel leuke dingen in het verschiet

Weken kunnen voorbij kruipen en dan ineens vliegen ze weer voorbij. Zo leek het nog zo lang te duren voordat de uitgerekende datum dichterbij kwam en nu ‘ineens’ ben ik al ruim 35 weken zwanger. En we kunnen nu ook echt aftellen tot Jack er is.

De afgelopen weken ben ik lekker druk bezig geweest met het bezoeken van familie en vrienden, werken voor mijn nieuwe/oude vertrouwde baan en werken aan opdrachten die ik gekregen heb voor gehaakte spulletjes. De dagen vlogen voorbij maar ik vond niet dat de zwangerschap voorbij vloog, gek hè. Na mijn controle bij de verloskundige afgelopen donderdag realiseerde ik me hoe het toch echt begint op te schieten nu. Dingen als wiegje klaarzetten, kleertjes wassen en de laatste spulletjes kopen konden allemaal nog wel even wachten. Maar deze week werden de hormonen opgevoerd denk ik want in mijn hoofd begon ik langzaam die dingen te plannen.

Ze kan eindelijk staartjes en ze vind het helemaal geweldig!

Misschien scheelt het ook dat het visum van Jack maar op zich liet wachten waardoor ik misschien ook niet durfde te denken aan de bevalling, misschien wel zonder Jack. Gelukkig kwam begin deze week eindelijk het verlossende woord. Hij had zijn paspoort eindelijk weer terug, met een toeristenvisum voor 5 jaar! Dat betekent dat we de komende jaren niet meer naar Bangkok hoeven, geen hele papierwinkel meer hoeven aan te leveren, tickets niet meer apart hoeven te boeken en niet meer in spanning af moeten wachten. Nu zien wij geen redenen om het visum af te keuren, maar je weet maar nooit! Helemaal nu het immigratiebeleid wel eens helemaal op de schop kan gaan door de grote vluchtelingenstroom. We zitten nu in ieder geval voor de komende 5 jaar goed.

Hij moet alleen zijn ticket nog boeken maar hij heeft nog een reservering staan dus dat is geen probleem. En dan komt hij volgende week zaterdag al aan. Ik ben nu de dagen aan het aftellen, het wachten heeft nu lang genoeg geduurd. Nu we dus die bevestiging hebben is bij mij het (plan-)balletje gaan rollen. Ik wil namelijk niet nog van alles moeten doen als hij er al is, dus volgende week ga ik rustig alles wassen en klaarzetten. Ik ben dan ruim 36 weken dus dan wordt het wel eens tijd om alles een beetje op orde te maken. Het is ook altijd zo leuk om die dingen te gaan voorbereiden. Die lieve kleine kleertjes wassen, schoon beddengoed in het wiegje en luiers en verzorgingsspulletje klaar zetten.

De haartjes worden weer netjes geknipt

Online shoppen is een uitvindingen maar ook een gevaar. Al die lieve kleine pakjes die je met een druk op de knop bestelt hebt. Ik heb me in kunnen houden, maar het kostte heel wat zelfbeheersing… Het eerste pakje is binnen, net als een speentje en wat natuurlijke verzorgingsproducten en nu ben ik even uit geshopt :)

De zwangerschap verloopt verder helemaal goed. Ik heb helaas wel veel last van mijn staartbeen waardoor lekker lange stukken wandelen er al niet meer in zit. Ik ben weer bij de osteopaat geweest en het is al weer minder geworden maar mij werd wel afgeraden ver te lopen. Het vervelende eraan is vooral dat ik afstanden nogal onderschat. Heen gaat dan vaak prima, maar tijdens de terugweg krijg ik spijt.

De kleine groeit prima en is ook lekker actief. Af en toe zo bewegelijk dat ik er niet van kan slapen en dat het zelfs pijn doet. Een pijn die ook wel weer prettig is want het blijft een heel bijzonder gevoel om je kleine zo te voelen. Helemaal nu de kleine groter begint te worden en ik echt duidelijk het voetje kan voelen. We kunnen bijna niet meer wachten om die kleine ook in onze armen te hebben.

Lekker samen kleuren met vriendinnetje Lieke

Natuurlijk kijken we ontzettend uit naar de komst van onze kleine spruit maar eerst kijken we uit naar de komst van mijn nichtje of neefje. Mijn schoonzus was gisteren uitgerekend dus we houden onze telefoons de hele dag goed in de gaten. Ik ben zo benieuwd naar de kleine! Ik hoop niet voor mijn schoonzus dat het nog heel lang gaat duren, want wachten duurt lang. Ik ben ook heel benieuwd hoe Luna op een klein baby'tje gaat reageren. Ze heeft wel baby's om haar heen gezien maar nog nooit zo klein, dus het is een goede test.

Even over iets heel anders, vandaag is ook mijn tweede blog voor MAMA to the max geplaatst. Het gaat over hoe wij omgaan met tegenslagen en hoe positiviteit ons helpt.

Lees hier meer: http://mamatothemax.nl/positief-blijven-tijdens-moeilijk-tijden-hoe-hoe-pak-je-dit-aan

Rusten en werken

Met ruim 7 maanden zwangerschap gaan de meeste vrouwen het langzamer doen. Met een groeiende buik en een peuter die absoluut niet van stilzitten houdt was dit ook mijn planning. Nu ik hier in Nederland ben kan ik het rustig aan doen en me voorbereiden op de komst van de kleine. Afspraken bij de verloskundige, lekker wandelen in het herfstzonnetje en familie en vrienden bezoeken. Lekker rustig dus.

Dit veranderde, in positieve zin, vorig weekend. Het begon allemaal 2 weken geleden met een etentje met mijn voormalige werkgever Lebesque uit Eindhoven. Samen met zijn vrouw hadden we afgesproken om Marcel te verrassen en verrast was hij! We hebben lekker bij gekletst want ik had ze al een aantal jaren niet meer gezien. Ik ben op mijn 18e als stagiaire begonnen en waar ik vervolgens 7 jaar met heel veel plezier gewerkt heb.

Ik ben nooit gestopt met werken omdat ik het niet meer leuk vond of dat ik niet meer als interieur architect wil werken. Ik ben gestopt omdat ik ben gaan reizen, verliefd ben geworden en mijn leven in Thailand voort ben gaan zetten. We hebben er bewust voor gekozen om te blijven wonen in een klein dorp maar dat betekende wel dat ik mijn beroep niet meer zou kunnen uitvoeren. Een lastige, maar uiteindelijk wel een bewuste keuze. Het is belangrijk om inkomsten te hebben maar voor mij was werk niet het allerbelangrijkste. Ik wist dat ik gelukkig was in dat kleine dorpje in Thailand en dat het het opgeven van een baan wel waard was.

Helemaal zonder werk heb ik overigens nooit gezeten want ik ben altijd wel bezig geweest in de organisatie en met Engelse les geven. Hier ben ik nooit fulltime mee bezig geweest, maar het heeft me wel altijd bezig gehouden. Helemaal na Luna's geboorte heb ik geen behoefte gehad om actief naar werk te zoeken.

Maar dit alles werd 2 weken geleden weer helemaal op z'n kop gezet. Na wat small talk vroeg Marcel serieus of ik eventueel interesse zou hebben om weer voor hen te werken op afstand. Sprakeloos omdat ik het niet aan zag komen maar dolblij met deze kans. Marcel had eerder al het idee om contact met mij op te nemen maar dacht dat er te veel technische problemen zouden zijn om het werken op afstand mogelijk te maken. Ons internet doet inmiddels niet veel meer onder van het internet in Nederland.

Ondanks mijn enthousiasme wilde ik wel even afwachten tot het echt rond zou zijn. Nog geen 3 dagen later kreeg ik al een telefoontje of hij 2 dagen later kon langskomen om het eerste project door te spreken! Dus vorig weekend was ik al het werk. Ongelofelijk dat ik 6 jaar lang niet meer als interieur architect gewerkt hebt (buiten een klein project) maar dat het voelt alsof je gisteren pas gestopt bent. Zonder problemen pakte ik het tekenwerk weer op, het communiceren met mijn baas en het vooruit denken. Ik vond het heerlijk om weer aan het werk te zijn. Nadat de tekeningen af waren zei degene waar ik ze voor getekend had dat hij zou willen dat alle tekeningen zo aangeleverd worden. Een mooier begin kan ik me niet wensen toch!

Vandaag volgde er weer een tripje naar Eindhoven om het volgende project door te spreken. Ditmaal is het wat meer ontwerpen dan alleen uittekenen en ik vind het heerlijk!

Het aangeklede wiegje (waar ik ooit in gelegen heb en waar onze kleine straks ook weer komt te liggen)

Ondertussen ben ik ook nog druk geweest met mijn eigen webshop. Deze week heeft Lebesque een pop-up store waar ze meubelen tegen bodemprijzen verkopen. Afgelopen zondag hadden ze een familiedag waarbij er verschillende kleine ondernemers een stand hadden en er allerlei activiteiten werden georganiseerd voor de kleinste. Ik stond er ook met mijn spulletjes. Het was een drukke en gezellige dag waarbij ik veel kennis heb kunnen vergaren van andere kleine ondernemers die al langer meedraaien, wat spulletjes heb kunnen verkopen en wat bestellingen heb gehad. Dus ook met Nurture Play Love gaat het goed de afgelopen weken.

Een kleine selectie van de spulletjes

Financieel gaat het ons niet altijd voor de wind. We redden het uiteindelijk wel altijd maar het is toch wel prettig om het iets breder te hebben. Door deze baan in Nederland en dus een Nederlands salaris komt er weer een beetje meer lucht in onze financiële situatie. En dat is prettig, helemaal met de tweede opkomst!

Vanaf nu heb ik dus weer een baan. Nu ik hier in Nederland ben kunnen we gewoon een op een communiceren en als we weer teruggaan naar huis dan zal alles plaatsvinden via Skype en mail. Het scheelt natuurlijk wel dat we al 7 jaar met elkaar gewerkt hebben dus ik verwacht geen problemen.

Ondertussen is het in ons huis in Thailand een totale chaos, maar wel een chaos die we zelf gecreëerd hebben. Op dit moment worden er namelijk 2 kamers bij gemaakt en wat ben ik blij dat ik niet thuis ben! De bovenverdieping zijn ze nu dicht aan het maken en de woonkamer en keuken gaan naar beneden. Als we terugkomen heeft Luna dus mooi een nieuwe kamer want gelukkig gaat de bouw snel. Dan pakken we de verbouwing beneden ook op want de keuken moet toch een meer permanente plek krijgen.

De keuken, wat er nog van over is, staat nu beneden. 

Provisorische afscheiding tegen de honden

De keuken naast de zakken cement.... Ik ben blij dat ik er niet bij ben

Luna's toekomstige kamer is nu nog een grote rommel (dit was trouwens de keuken)

Nu komt er een deur bovenaan de trap ipv een bamboe hekje :)

Vrijheid en rust of lui en saai

We zijn inmiddels weer ruim 3 weken in Nederland en helemaal gesetteld. Nu ik weer even van huis ben ga je automatisch nadenken over je leven. Soms heb je even afstand nodig om dingen weer helder te zien.

Dik ingepakt tegen de kou in Nederland

De afgelopen maanden hebben we een eventuele verhuizing naar Nederland weer opgegooid. Dit is een regelmatig terugkerend gespreksonderwerp maar dit keer waren we wat serieuzer aan het uitzoeken wat de mogelijkheden zijn. Nu ik weer even in Nederland ben heb ik alles wat beter op een rijtje kunnen zetten. Niet dat de knoop definitief is doorgehakt of definitief niet doorgehakt wordt maar het heeft mij wel wat dingen doen realiseren.

In Thailand leiden we een rustig leven. Sommige mensen zouden het saai vinden of ons misschien wel lui vinden maar wij genieten. De tijd die we met elkaar kunnen doorbrengen, de vrijheid die we hebben en het klimaat zijn toch dingen die voor mij steeds zwaarder gaan wegen. Ik vind het heerlijk om nu in Nederland te zijn en de goede Nederlandse zorg te mogen ontvangen, maar ik mis mijn leventje in Thailand toch wel. Dat het echt mijn thuis is geworden wist ik al wel een tijdje maar dat het toch zo diep zat had ik niet verwacht. 

Ik vind het heerlijk om geen wekker te zetten maar gewoon wakker te worden van de zon. We hebben in Thailand namelijk geen grote verschillen tussen de zonsopkomst in de zomer of winter. Het begint altijd tussen half 5 en 6 uur licht te worden en ik sta altijd tussen 6 en 7 uur op. We hebben geen enkele klok in huis hangen en een horloge draag ik al jaren niet meer. Doordat de zon altijd op vaste tijden opkomt en ondergaat navigeer ik me op de zon gedurende de dag. Zo ook met etenstijden. Beginnen we honger te krijgen en valt de zon net de keuken in? Dan is het rond 12 uur en gaan we lunchen. Is de zon bijna uit de keuken? Dan wordt het tijd om aan het avondeten te beginnen. 

Just another day in Thailand; onze geiten op de trap ipv in hun verblijf...

Geen dag is hetzelfde (bij wie wel?!). Sommige dagen starten we langzaam op en vliegt de ochtend voorbij zonder echt iets gedaan te hebben. Andere dagen heb ik al verschillende wassen gedraaid, de afwas gedaan en de badkamer schoongemaakt voordat het 11 uur is. Mijn productiviteit hangt ook sterk af van het weer. Je kunt je voorstellen in de zomer, met temperaturen van 40+ dat je 's ochtends voor 9 uur zo veel mogelijk gedaan wil hebben want anders komt er door die hitte niks meer van. In onze winter, als de temperaturen lager zijn en de nachten behoorlijk koud kunnen zijn is het juist fijn om even wat langer in bed te blijven liggen. 

De weekenden zijn voor mij altijd juist drukker dan doordeweekse dagen. In het weekend gaf ik 's ochtends altijd les en 's middags deed ik veel in huis. Ook Jack heeft het altijd drukker in het weekend. Doordeweeks brengt en haalt hij de vrijwilliger van de scholen maar als je daar eenmaal zijn heeft Jack vrij. In de weekenden laten we de vrijwilligers veel van de omgeving zien, nemen ze mee uit eten (al is dat in Azië een breed begrip want we eten gewoon in een eettentje aan de straat voor €1,50) en brengen tijd met ze door om ze het echte Thailand te laten zien. 

Tussendoor werk ik altijd druk aan mijn webshop. De ene dag is dit 10 minuten, de andere dag kan het een paar uur zijn, er gaan nooit dagen voorbij dat ik er helemaal niet aan werk. Nee, ik verdien er niet dik aan, maar ik vind het erg leuk om te doen. Niet alleen het bedenken en uitwerken van nieuwe ideeën maar ook het runnen van een eigen webshop en social media onderhouden is uitdagend. Niet dat ik me voor Nurture Play Love verveelde hoor, maar het is een leuke uitdaging om erbij te hebben.

Ik realiseer me dat we in een bevoorrechte positie zitten waarin het lijkt alsof we kunnen leven zoals we willen. We hebben zeker een leven met veel vrijheid en rust maar er kleven toch ook wel wat mindere kanten aan. Zo is de relatie met mijn schoonouders door diverse redenen de afgelopen maanden behoorlijk verslechterd. Dat is niet zo handig als het je buren zijn. Daarnaast zijn onze inkomsten heel wisselend. We hebben een paar goede maanden gehad waarin we wat opzij hebben kunnen zetten, maar nu hebben we al een paar weken geen vrijwilligers en dat betekend geen inkomsten. Met het lesgeven verdien ik ook niet super veel en mijn webshop is leuk extraatje maar daar kunnen we niet op teren. 

Drinken uit een verse kokosnoot zojuist door papa uit de boom gehaald, genieten!

Toch als je alles bij elkaar ziet denk ik toch wel dat we in Thailand erg gelukkig zijn. Wellicht dat we in de toekomst opzoek zullen gaan naar een andere plek om te wonen. Weg van de soms verstikkende schoonfamilie. Al denk ik dat we eerder iets in Thailand zelf zullen zoeken dan dat we naar Nederland komen. Het zal wel moeilijk zijn om weg te gaan, vooral voor Jack omdat hij daar is opgegroeid. Alle bomen in de tuin heeft hij zelf gepland, alle fruitbomen die soms pas na jaren vruchten geven staan er nu op z'n mooist bij en de grond zelf draagt een deel van zijn familie's geschiedenis. 

Wat er ook staat te gebeuren de komende jaren, een ding weet ik zeker en dat is als we samen sterk blijven staan we alles aankunnen. Door allemaal gedoe in de familie werden we zelf ook in die negativiteit meegesleurd. Jack is van nature een rasoptimist en laat zich niet snel van zijn stuk brengen maar de laatste tijd is zwaar geweest. Hij is altijd mijn positieve rots in de branding en gelukkig heeft hij weer rust gevonden. Samen staan we sterk en proberen er het beste van de maken. Of dat nu in Nederland gaat zijn, op een andere plek in Thailand of gewoon waar we nu wonen, we proberen ons te richten op alles wat we wel hebben en dan voelen wij ons ontzettend rijk.

Zoals ik in mijn vorige blog aangaf ga ik vanaf nu maandelijks een blog schrijven voor MAMA to the max. Mijn eerste blog is inmiddels gepubliceerd en kun je hier vinden:

www.mamatothemax.nl/zwanger-in-het-buitenland

Het kan zijn dat jullie al wat dingen hieruit al in mijn eerdere blog gelezen hebben, maar ik zal op die website iets minder persoonlijk schrijven.

Wennen, uitrusten en genieten

Trots, blij, verdrietig en opgelucht. Zo voel ik me na aankomst in Nederland ruim een week geleden. Na een reis van bijna 24 uur.

Trots,
op Luna omdat ze het wederom super goed gedaan heeft. Iedere keer denk ik dat deze keer misschien wel het omslagpunt zal zijn, maar nee, ook dit keer was ze weer een voorbeeldige peuter. Nu vindt ze vliegen en vliegtuigen helemaal geweldig maar 12 uur is een vliegtuig zitten is toch wel even andere koek voor een actieve peuter. Van begin tot eind heeft ze weer stil gezeten. De binnenlandse vlucht van een uurtje vond ze al geweldig. De vlucht van Bangkok naar Amsterdam heeft ze heel af en toe wel geklaagd, voornamelijk omdat ze naar buiten wilde... Dat wordt toch even lastig op zo'n hoogte.
Ze heeft netjes gegeten, rustig gespeeld en gelukkig ook lekker even een paar uurtjes kunnen slapen. Ik daarentegen niet, maar het feit dat Luna weer zo rustig was had ook een kalmerend effect op mij. Wederom konden de stewardessen bijna niet geloven dat ze thuis zo druk is. Ik vind het nog steeds ongelofelijk dat ze zo goed stil kan zitten tijdens de vlucht.

Blij,
dat de reis erop zit. Ondanks dat vliegen tijdens de zwangerschap niet als gevaarlijk te boek staat houd je in je achterhoofd wel dat het fout kan gaan. Al die drukverschillen, wie weet wat voor een effect dat heeft op de baarmoeder en de baby. Ik was blij met elke klein schop en dat de tijd toch redelijk snel voorbij ging. Mocht er iets mis gaan dan was ik steeds weer een beetje dichterbij Nederland. Nu ben ik geen doemdenker, maar het is toch wel heel spannend.
Niet alleen medische zorgen zorgde voor een gespannen reis. Zo kwamen we er in Udon Thani airport achter dat mijn koffers niet meteen doorgestuurd konden worden naar Amsterdam en dat ik dus in Bangkok eerst mijn koffers op moest halen en toen weer opnieuw inchecken. Met maar 2,5 uur tussen aankomst en vertrektijd en 2 zware koffers, 2 stuks handbagage, een buggy, een peuter die op zulke momenten gedragen wil worden en ruim 6 maanden zwanger op een heel groot vliegveld kun je je voorstellen dat de paniek even toesloeg. No way kon ik dat allemaal alleen. Door de zwangerschap was ik toch al wat emotioneler dus de tranen sprongen me in de ogen. Luna keek me aan en ook haar oogjes vulden zich met traantjes. Daar schoot ik natuurlijk nog meer van vol. Ondertussen probeerde Jack van alles te regelen met de stewardessen want zo liet hij zijn zwangere vrouw en dochter niet naar Bangkok gaan. Hij overwoog zelfs een extra ticket te boeken zodat hij mij kon helpen. De stewardessen hadden kunnen regelen dat ik bij de gate in Bangkok meteen opgevangen zou worden en dat ik op assistentie van het personeel daar kon rekenen. Ze hadden niks te veel gezegd, er stond netjes een mannetje ons op te wachten toen we het vliegtuig uit kwamen. Aarzelend toch maar in de rolstoel gaan zitten, ondanks dat ik me een beetje bezwaard voelde want ik kan gewoon lopen maar stiekem was het toch best fijn. Deze lieve meneer heeft netjes mijn koffers van de band gehaald en is met me meegelopen naar de check in terwijl Luna weer lekker in de buggy kon zitten. Toen ik deze lieve meneer meerdere malen bedankt had konden we rustig doorlopen naar de security check en customs (voordeel als je zwanger bent en een peuter bij je hebt, de mag overal zo doorlopen). Ondertussen was Luna in slaapgevallen en hadden we nog maar 45 minuten te doden tot het boarden. Wat dus begon als een hectische reis, eindigde gelukkig in een soepele overstap en reis.

Helemaal op van alle indrukken op het vliegveld

Verdrietig,
dat we Jack achter hebben moeten laten. We weten allebei waar we het voor doen, maar dat maakt het gemis niet minder. Het afscheid was moeilijk, helemaal om Luna en haar papa afscheid te zien nemen. Die twee zijn zo gek op elkaar. Luna zal Jack de eerste paar dagen nog niet missen denk ik omdat ze dan te veel nieuwe indrukken om zich heen heeft. Voor Jack is dat wel even anders want die zit in een stil huis. Hij had besloten om daarom ook maar even een paar dagen naar de tempel te gaan zodat hij daar even tot rust kan komen.
Het zal moeilijk worden de komende weken, maar we gaan er gewoon het beste van maken. We hebben dit wel over voor de gezondheid van mij en ons kindje.

Opgelucht,
dat bij de controle bij de verloskundige alles in orde was. De baby trappelt met zo gezellig en veel als normaal en ik voel me verder prima, maar het is toch wel even fijn om die bevestiging van de verloskundige te krijgen.
Nu we weer lekker in Nederland zijn gesetteld kan me wat rustiger voor bereiden op de komende maanden. Geen spannende vliegreis in het vooruitzicht, buiten de reis terug straks met z'n vieren, maar dat duurt nog wel een paar maanden. Eerst komt Jack nog en dan wachten we rustig af tot deze kleine zich laat zien!

Mevrouw heeft het prima naar haar zin bij opa en oma op de bank

Ik heb ook nog een leuk nieuwtje! Afgelopen juni ben ik gast blogger geweest bij een mama blog. Door alle drukke van het weer teruggaan naar Thailand ben ik helemaal vergeten dit te vertellen. Mocht je het stukje van afgelopen juni nog willen lezen, dit is de link:
mamatothemax.nl/nederlandse-mama-in-het-buitenland

Maar dat is het nieuwtje niet. Marjon, het brein achter MAMA to the max blog zocht een paar weken geleden naar bloggers om haar blog te komen versterken. Ze zocht ook een 'mama in het buitenland', dus ik reageerde meteen. Al snel kreeg ik een reactie dat ze mij had uitgekozen voor de 'mama in het buitenland' rubriek. Vanaf deze maand zal ik maandelijks een blog op haar website schrijven. Het zal een iets minder persoonlijke blog zijn dan dat ik hier schrijf en meer over het wonen in het buitenland, maar ik ben erg blij met deze kans. De blog zal meestal rond de 13e geplaatst worden, dus hou ook haar website in de gaten!

Volksverhuizing

Het idee dat ik moet gaan pakken voor bijna 5 maanden geeft me al buikpijn. Hormonen gieren door mijn lijf en ik weet niet waar ik moet beginnen. Dit is niet heel gebruikelijk voor mij. Ik ben niet iemand die snel overweldigd is door iets, laat staan dat ik niet weet waar ik moet beginnen. En toch, nu het nog maar 4 dagen is, schiet ik in de stress.

Op de buik poseren

Het was vanaf het begin van de zwangerschap eigenlijk al meteen wel duidelijk dat we weer naar Nederland zouden komen voor de bevalling. Buiten het feit dat het gewoon fijn is om familie en vrienden om je heen te hebben, is de medische zorg zo veel beter in Nederland. Toch sloop er eens in de zoveel weken weer een twijfel in, doen we er wel goed aan? Alle opties werden weer afgewogen en steeds kwamen we weer uit op Nederland.
En waarom dan toch steeds weer die twijfel?

Thailand is ons thuis, hier hebben we ons eigen huis en ons gezinnetje opgebouwd. Hier hebben we elkaar ontmoet en hier voelen we ons fijn. Om dus zomaar even je spullen te pakken en huis en haard te verlaten voor bijna 5 maanden, dan is het logisch dat je daar af en toe moeite mee hebt. Het zou haast raar zijn als dat niet zo was! Op dit moment voelt het weer onwerkelijk dat ik zo lang van huis zal zijn. Toen ik zwanger was van Luna woonde we pas net 3 maanden in ons eigen huis. Het was natuurlijk wel eigen, maar toch waren we nog niet zo gesetteld als nu. Het voelt dit keer toch wel apart.

Groeiend buikje, hier 24 weken (nu bijna 28wk)

En wat zijn de alternatieven op Nederland dan? De eerste, thuisbevallen is geen optie hier. Er bestaat niet zoiets als een verloskundige of kraamzorg hier. In het verleden beviel iedereen thuis omdat er simpelweg geen ziekenhuizen in de buurt waren en vervoer ook niet optimaal was. Bijna iedere vrouw in de familie wist wel wat ze moesten doen en ieder dorp had wel een vroedvrouw. Met de komst van de westerse geneeskunde is dit beroep bijna volledig uitgestorven. En de kennis onder de vrouwelijke bevolking wat te doen bij een bevalling. Jack kan zich de geboorte van zijn nichtje nog goed herinneren. Alle tantes en oudere nichten waren in de kamer aanwezig. Alle mannen zaten buiten (te drinken..). Iedereen had een taak, de ene kookte de handdoeken en dekens uit, de andere zorgde voor de juiste kruiden om te drinken of inhaleren en weer een ander hielp de moeder zelf.
Het klinkt allemaal heel mooi, maar als er toen iets fout ging, ging het natuurlijk ook goed fout. Dat is niet een risico dat ik graag wil nemen. Afgezien van het feit dat ik niemand uit mijn schoonfamilie aan mijn kraambed zou willen hebben, maar dat is weer een ander verhaal...

De andere optie zou het ziekenhuis zijn. Het dichtstbijzijnde goede ziekenhuis is in Nongkhai, zo'n 45 minuten rijden. Dat alleen al is ontzettend ver als je al weeën hebt. Luna is binnen 5 uur geboren en, ondanks dat dat geen garantie is, is de kans wel groot dat deze kleine er nog sneller is. Bevallen in een auto zie ik ook niet echt zitten. Daarnaast voeren ze hier met alle plezier keizersnedes uit en daar krijg ik al helemaal de kriebels van. Begrijp me niet verkeerd, het is ontzettend goed dat keizersnedes mogelijk zijn en in vele gevallen redden ze het leven van moeder en/of kind. Het uitvoeren van een keizersnede om geld redenen of om het gemak van de moeder (je gaat toch geen uren lang pijn lijden en persen?!) dat verontrust mij. Mocht er tijdens de bevalling blijken dat er iets mis is, ben ik zeer blij als een keizersnede mijn of mijn baby's leven kan redden, maar het moet niet plaatsvinden puur uit geld overwegingen. Aan een keizersnede verdient een ziekenhuis al gauw 3 tot 4 keer meer als aan een natuurlijke bevalling. Je zult dus begrijpen dat ik de mening van een arts dan een stuk minder objectief vind.

Gekke bekken trekken voor de camera

Als ik zeker wil zijn van een goede arts die mijn gezondheid belangrijker vindt dan het geld dat hij aan mij kan verdienen, dan moeten we uitwijken naar Bangkok of Chiang Mai. En beide liggen nu niet echt om de hoek, Bangkok is 600km en Chiang Mai bijna 700km. Dat zou dus betekenen dat we dan bij ongeveer 37 weken die kant op zouden moeten. Mocht ik dan nog eens 2 weken over tijd gaan, zitten we daar in totaal 5 weken af te wachten en dan nog de hersteltijd erna. Dan zitten we daar weken lang zonder familie of vrienden in een appartement of ziekenhuis. Wederom, geen ideale situatie als je het mij vraagt.

Buiten het feit dat wij bijna 5 maanden van huis zijn, raken mijn ouders een stukje van hun privacy en hun huis voor bijna 5 maanden kwijt. Natuurlijk is het fijn om weer even tijd met elkaar door te brengen, maar wij realiseren ons ook wel dat het toch ook wel een druk voor mijn ouders is. Eerst komt dochter met kleindochter, dan komt de schoonzoon er nog bij en als klap op de vuurpijl komt er ook nog een pasgeboren baby'tje bij. Met Luna hadden we veel geluk omdat zij vrij snel de nachten doorsliep en weinig huilde, maar wie weet hoe deze kleine wordt.
Ineens hebben ze dus 4 extra mensen in huis, dat is ook niet niks! Maar ook dit hebben we uitvoering met mijn ouders besproken. Als zij het echt te veel zouden vinden dan hadden we naar een andere oplossing moeten zoeken, want ik wil mijn ouders absoluut niet tot last zijn. Het brengt ook wel weer iets bijzonders met zich mee. Mijn ouders maken de eerste uren, dagen en weken heel intens mee. Dat was bij Luna ook zo. Ja, het afscheid is verschrikkelijk en zal ook dit keer niet minder emotioneel worden, maar als we kijken hoeveel bijzondere momenten we wel met elkaar hebben kunnen delen, dan krijg ik weer een warm gevoel van binnen.

Het liefst geeft ze de hele dag kusjes, ook op mijn buik

Dus na alle opties weer te hebben afgewogen is Nederland nog steeds de beste optie. Het pakken is lastig, wat neem je wel mee en wat niet. Een heel deel van alle babyspulletjes moeten weer naar Nederland want ik ga niet alles weer opnieuw aanschaffen. Een koffer is al helemaal vol met baby-/zwangerschapsspullen en Luna's kleren, nu de rest nog. Tot overmaat van (stress-)ramp is mijn wasmachine gisteren kapot gegaan. Een paar wassen liggen nog op mij te wachten. De monteur komt woensdag of donderdag of vrijdag... Dit is Thailand, haast hebben ze niet. Dan maar wat wasjes draaien bij mijn schoonmoeder al is die wasmachine niet zo goed...
Adem in, adem uit, I've got this! Uiteindelijk zijn het maar spullen, zolang we straks met z'n drieën en daarna vieren samen zijn is alles goed!

Een beetje wazig, maar wat is ze een pretletter