De eerste verjaardag van het moederschap

Het is 5 uur 's ochtends als ik twee zachte handjes over mijn gezicht voel. Ze speelt met mijn haren en wacht net zo lang totdat ik mijn ogen open. Ik voel dat ze haar hoofdje op mijn kussen legt, wachtend tot ik wakker word. En als ik mijn ogen open word ik begroet met de grootste glimlach die haar 7 tandjes mooi bloodlegt. Wat is het vroeg en wat zou ik graag nog 1 uurtje willen slapen, maar dan kijk ik in haar mooie blauwe ogen en ik ben meteen wakker. Klaar om de dag te gaan beginnen (kan ook eigenlijk niet anders met een wakkere- lees hyperactieve- 1-jarige).

Vandaag is het 416 dagen geleden dat ze de wereld in kwam, maar ook zoveel dagen moederschap. Niks had me kunnen voorbereiden op dit jaar, geen boek, geen cursus of advies. Het moederschap moet je ervaren, ieder kind, maar ook iedere moeder is anders. 

Het eerste woord dat me te binnen schiet is liefde, onvoorwaardelijk liefde. Van een hulpeloos klein wezentje tot een eigenwijze dreumes, ik voel zoveel liefde voor haar en ze geeft zoveel onvoorwaardelijke liefde. Het is een liefde die je nergens mee kunt vergelijken, een liefde die ik tot 416 dagen geleden nog niet kende.

*Lees mijn eerdere blog -Geboorte van een moeder- hier om te zien hoe ik de eerste uren heb ervaren*

Luna is uitgegroeid tot een eigenwijze en bijdehante dame. Meerdere malen per dag test ze me uit, probeert van alles wat niet mag en zet daarbij de meest ondeugende glimlach op. Er zijn dagen dat het me te veel wordt, na de zoveelste keer haar nee te moeten vertellen. Dagen waar alles in het 100 loopt, de temperatuur ver boven de 30 graden uitkomt, de afwas het aanrecht af groeit en het wasgoed ongevouwen in de mand blijft liggen. Dagen waarin mijn schoonmoeder me tegen het zere been stoot, Jack het druk heeft met de vrijwilligers en waarin de dag wordt afgesloten met een gigantische onweersbui waarbij alles door het huis vliegt. Zulke dagen komen vaker voor dan je denkt. Maar dan aan het einde van de dag, als haar buikje vol is (als ze die dag besluit te eten...), ze in badje is geweest en ik haar in bed wil leggen slaat ze haar zachte armpjes om me heen, haar vingertjes vinden mijn haren weer en haar hoofdje laat ze rusten op mijn schouder. Ze verstevigd haar grip om mijn nek nog even, ik leun voorover om haar in bedje te leggen als ze met haar oogjes nog even een knipoog geeft. Ze pakt haar knuffeldoekje, draait een paar keer om en valt in slaap. Op zulke momenten smelten alle zorgen van de dag weer weg. Ik kijk hoe vredig ze ligt te slapen en soms moet ik mezelf even knijpen, is dit echt mijn dochter?! Wat is ze toch prachtig en want zijn we trots op haar. Ze kan erg ondeugend zijn maar het is ook een erg vrolijke en goedlachse meid. In haar eentje kan ze pret hebben voor tien en als ik haar hoor schaterlachen verdwijnt mijn boosheid als sneeuw voor de zon. 

Het is een bewogen jaar geweest waarin ik me meer dan eens heb afgevraagd of dit nu de juiste plek is om te wonen, de spanningen met mijn schoonmoeder een hoogtepunt bereikten en ook onze relatie behoorlijk wat te voortduren heeft gekregen. Want hoe mooi, bijzonder en speciaal het ouderschap is, het is ook niet te onderschatten! Je hebt allemaal je eigen twijfels en onzekerheden en daarin moet je de juiste balans creëeren. Jack is de kalmheid hetzelve en ik, tja, ik ben zeg maar het tegenovergestelde en dat botst. Of beter gezegd ik bots tegen Jack :) 

Voor de komst van Luna had ik de rust hier helemaal gevonden. Ik vond het heerlijk hier en genoot van alles wat er om me heen gebeurde. De komst van Luna heeft dit 180 graden doen omdraaien en ik zag alles ineens als een bedreiging of een persoonlijke aanval. De tijd in Nederland heeft me goed gedaan om afstand te kunnen nemen en terug te kijken op het afgelopen jaar. Het heeft me hernieuwde energie gegeven. Ik heb nergens spijt van, de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Ga ik het komende jaar anders aanpakken? Absoluut! Innerlijke rust is het balngrijkste punt nu. Ik ga me minder druk maken om andere en ik ga me meer focussen op het hier en nu. Wat de toekomst ons gaat brengen weet niemand dus er druk om maken heeft geen zin. Ik ga meer genieten van onze kleine meid. Genieten deed ik al maar ik ben niet meer van plan me te laten afleiden door alles wat er om ons heen gebeurd. 

Het eerste jaar in beeld <3

Iedere moeder heeft twijfels en onzekerheden. Het valt niet altijd mee om je intuïtie te volgen. Gelukkig is dat een van de dingen die ik afgelopen jaar wel heb gedaan, mijn intuïtie gevolgd. Als iets goed voelde, deed ik het ook, voelde het niet goed, gebeurde het ook niet. Het moederschap is een constante zoektocht naar het beste. Voor mij bestaat het niet uit goede of slechte beslissingen maar uit goed, beter, best. Een moeder maakt nooit een slechte keuze, maar meer een keuze gebaseerd op wat op dat moment het beste leek. Komt de situatie in de toekomst nog eens voor, dan zou je een betere keuze maken. 

Een ding is zeker, van alle keuzes die je moet maken, is er een altijd goed; onvoorwaardelijk lief hebben. 

En lief hebben voor de wet doen Jack en ik vandaag precies 1 jaar!

17 mei 2013

17 mei 2013

Geniet van jullie weekend!

Terug naar het ritme van de dag

We zijn nu bijna 2 weken thuis en we zitten al weer helemaal in ons ritme. De eerste paar dagen waren even moeilijk, het gemis van mijn ouders, de hitte (40 graden) en het ritme dat we hadden. Langzaam vonden we weer onze draai en inmiddels is het weer vertrouwd.

De 6 weken in Nederland waren heerlijk. Lekker bij (o)pa en (o)ma in huis, heerlijk eten en veel bezoekjes aan/van vrienden en familie. Hoewel 6 weken lang lijken, vliegen ze zo om en in de laatste week rende ik nog van hot naar her om iedereen nog te bezoeken. In het vliegtuig terug naar huis bedenk je je dan dat je nog veel meer had willen doen, vrienden vaker had willen bezoeken en meer uitjes had willen maken als gezin. Maar meer tijd hadden we niet en met een kleintje kun je niet alle dagen op pad zijn.

We hebben veel gezien, veel gedaan en vooral veel genoten. Het hoogtepunt was toch wel Luna's eerste verjaardag. Ik was blij dat we voor deze gelegenheid in Nederland waren zodat we het met familie en vrienden konden vieren. We hebben het in twee gedeeltes gevierd, op haar verjaardag en een paar dagen erna in het weekend. Dat was perfect want zo kwam de visite toch een beetje gespreid. Luna genoot van alle aandacht al was ze wel wat rustiger dan normaal. 

- Er komt nog een blog aan over Luna's eerste jaar-

Luna heeft het de gehele 6 weken super gedaan. Ze had nauwelijks last van een jetlag, na drie dagen sliep ze op Nederlands ritme. Ze heeft in Nederland zelf besloten om de nachten maar weer door te gaan slapen en bij aankomst in Thailand heeft ze ook vaarwel gezegd tegen haar avondfles. Met andere woorden, wij slapen nu eerder en zonder onderbrekingen, heerlijk!

Ze was zo gewend in Nederland en gelukkig niet ineens erg verlegen. Ze is dol op haar opa en oma en ze was altijd weer helemaal in haar nopjes als ze thuiskwamen van hun werk. Lekker stoeien, spelen of wandelen met opa en oma, Luna en opa en oma genoten er volop van.

Het afscheid was erg zwaar, we waren weer zo gewend om mijn ouders iedere dag om ons heen te hebben en nu gaan we weer terug. Natuurlijk lonkt het eigen huis ook wel maar op moment van afscheid valt alles om je heen even weg.

We vertrokken met een baby, die vrolijk het hele huis rond kroop. Ze trok zich overal aan op en liep vlot langs tafels en bedden en vond het prachtig om aan onze handen te lopen. Die gaat wel lopen in Nederland hoor, nou nee hoor. Ze was dichtbij maar ze was er nog niet aan toe. Ze gaan altijd lopen op het moment dat je het niet verwacht. We waren net een paar dagen thuis en ik was gewoon met haar aan het spelen toen ze zich ineens omdraaide en 3 stapjes mijn kant op zette. Met een door het dolle zijnde moeder als gevolg! Wat was ik trots, ons meisje loopt! Lopen is natuurlijk een groot woord, maar als ik zie hoeveel ze al vooruit is gegaan in een week. Ze is nu echt een dreumesje, stapjes zetten als ze aan het spelen is, door het hele huis gaan, op onderzoek uit. Eigenwijs was ze al, maar ze lijkt de laatste 2 weken haar eigenwijsheid tot een nieuw hoogtepunt te brengen. Lopen dat wil ze de H-E-L-E dag door, uiteraard aan onze handen want dat gaat toch een stuk sneller. 

Wat een verschil met toen we vertrokken zeg, onze dreumes. Het is wel leuk om te zien hoe snel ze zich ontwikkelt en hoe haar karakter nog sterker naar voren aan het komen is.

Daarover de volgende keer meer als ik terugkijk op Luna's eerste jaar en mijn eerste jaar als moeder.

Hieronder nog een impressie van Luna's eerste verjaardag.

*Fijne zondag!*

Na een 26 uur durende reis, eindelijk in Nederland

De uitnodiging

's Ochtends vroeg cadeautjes uitpakken met opa en oma op haar verjaardag zelf

De cupcake taart

Kaarsje uitblazen met papa en mama

"Mag ik dit echt allemaal opeten..."

Hieperdepiep HOERA!!!!

Feestje in het weekend, op de foto met overgrootoma

Chocoladetaart voor de gasten met een lekker cupcakeje voor Luna

Lekker smikkelen....

....met heel je gezicht!

Zonneschijn en slaaptekort

De zon op onze gezichten, dikke sjaals om en rode wangen. Onze eerste dag in Nederland zijn we maar meteen naar buiten gegaan om van het zonnetje te genieten. Dit keer, voor de eerste keer dat Jack hier is, hebben we goed weer. Vorige week woensdag werden we verwelkomt met een berg zonnestralen en een zachte temperatuur.

We hebben er 26 uur over gedaan, van deur tot deur maar ik moet zeggen dat het alles meegevallen is. We maakten ons toch wel een beetje zorgen over Luna. Haar eerste vliegreis had ze glansrijk doorstaan vorige jaar, maar toen was ze pas 2 maanden en bleef lekker rustig liggen. Nu, 9 maanden later, is dat wel een heel ander verhaal. Stilzitten?! Nee, dat staat niet in haar woordenboekje. Met lichte zenuwen stapten wij in de auto richting het vliegveld. 

Normaal gaat Luna tussen 18.00 en 19.00 uur naar bed, maar we vlogen pas om 21.00. Gelukkig was alle opwinding van het vliegveld genoeg voor Luna om wakker te blijven en vrolijk kroop ze rond en trok ze kermend alle aandacht van de andere passagiers. Na de aankondiging dat we 45 minuten vertraging hadden, begon ik wel een beetje zenuwachtig te worden want hoe lang zou Luna zo vrolijk blijven? Tot onze verbazing deed ze het goed totdat we al in de lucht waren. Flesje gedronken, in slaap gevallen en is de eerste paar uren niet meer wakker geworden. 

In Bangkok aangekomen hebben we haar in de buggy gelegd en ze sliep lekker verder. Inchecken, door de douane en de security gingen als een trein met een slapende baby (lang leven voorrang krijgen/nemen met een kleintje!). 

De 12 uur durende vlucht verliep verrassend genoeg ook goed. Ze heeft lang geslapen en toen ze wakker was mopperde ze niet veel. Alleen de laatste 2 uur was ze het stilzitten beu, dus er zat niks anders op dan heen en weer lopen. Vastgehouden worden wilde ze niet, nee we kunnen nu aan onze handen lopen dus dat is het enige wat ze nu wil! Op en neer, het gangpad af. Jack en ik hebben niet meer dan 1 uurtje geslapen... Ach, gelukkig heeft Luna het goed gedaan op de vlucht en dat maakt ons slaapgebrek weer goed.

Opa en oma waren dolblij om Luna, en ons natuurlijk, weer te zien. Omdat Luna veel geslapen had was ze in een erg goed humeur en vond ze het prima om door hen opgepakt te worden. Nog even een warme kop thee en op naar Vlijmen. 

De eerste week is voorbij gevlogen en Luna blijft ons verbazen met hoe goed ze het doet. Jack heeft meer last van de jetlag. De eerste paar nachten werd ze om 4 uur 's ochtend al wakker en met wakker bedoel ik ook echt volledig, hyperactief wakker :) Onze nachten waren daardoor dus ook erg kort waardoor we wat suf waren overdag, haha. Ze heeft vanaf het begin wel al meteen goed geslapen overdag in haar nieuwe bedje. Het trucje met haar eigen dekentje van thuis heeft dus gewerkt. Tot onze grootste verbazing begon ze haar slaapritme te verschuiven naar 7 soms zelfs 8 uur 's ochtends en tot onze grootste vreugde heeft ze al 2 nachten doorgeslapen! Dat deed ze zelfs thuis in Thailand niet...

Nu is het dus lekker genieten met familie en vrienden de komende weken. We hebben het tot nu toe al enorm getroffen met het weer. Hoewel het wel 20 graden kouder is hier, we gingen namelijk weg met 37 graden, vinden wij het zonnetje heerlijk. Iedere dag gaan we lekker wandelen in het zonnetje, iets dat we in Thailand nauwelijks doen omdat het te warm is, haha.

Voordat we weggingen ben ik aan een blog begonnen maar die heb ik niet meer af gemaakt omdat ik er even geen tijd voor had genomen om 'm af te schrijven. Dus hieronder mijn niet afgemaakte blog:

Werk aan de (huis) winkel

-Geschreven op 4 maart-

Als klein meisje vond ik het altijd raar dat mijn moeder, vlak voor de vakantie, altijd het hele huis aan kant moest hebben. Vaak dweilde ze zichzelf de deur uit terwijl wij in de auto zaten te wachten. We gaan toch 2 weken weg? Niemand ziet dan toch dat het huis vies is.....? Kinderlogica, want laat ik je vertellen dat moederlogica heel anders werkt! 

Zo vlak voor vertrek word je to-do lijstje natuurlijk niet veel korter. Ik blijf er maar dingen aan toevoegen. Nu de laatste dag is aangebroken en we vanmiddag vertrekken is de lijst zo lang dat ik twijfel of ik alles af ga krijgen. Gelukkig zijn de grootste klussen gedaan. Misschien kunnen jullie je nog wel herinneren dat ik onze deuren ben gaan beitsen. Voor de kerst ben ik daaraan begonnen maar het was nog steeds niet af, Jack was druk, zijn moeder kon niet op Luna passen, etc. Je kent het wel, allemaal smoesjes om niet verder te gaan. Alle deuren hoefden nog maar een laag dus afgelopen week heb ik mijn schouders er even onder gezet en het was zo af! Ik wilde namelijk niet thuiskomen over 6 weken in 45 graden en tot de conclusie komen dat die deuren nog gebeitst moeten worden. Langer kan ik namelijk niet wachten want voor we het weten zitten we in het regenseizoen en zetten de deuren weer gigantisch uit.

Om 9 uur vanochtend hingen er al twee wassen te drogen en had ik de afwas gedaan. Luna had om 5 uur een nare droom waardoor ik wakker werd. Luna sliep natuurlijk gewoon verder maar ik was klaar wakker, het do-to lijstje aan het doorlopen in mijn hoofd. Wat er ook in mijn hoofd omging was dat ik pas over ongeveer 22 uur pas weer kan gaan slapen. Onze vlucht vertrek namelijk om 2 uur vannacht.. Dat gaat een lange dag worden!

Gedurende de dag kwam ik steeds verder in tijdnood en ik heb het huis dus ook niet zo schoon kunnen krijgen als ik graag gewild had. Nu ook nu snap ik mijn moeder volledig want ik baalde er behoorlijk van. Niks is vervelender dan thuiskomen in een rommelig huis, maar het is niet anders. Eenmaal in de auto naar het vliegveld was ik het al weer vergeten. Op naar Nederland.

Om ook nog met goed nieuws af te sluiten, gisteren zijn we naar de immigratiedienst geweest en ik heb mijn visum! Zonder stress naar Nederland want ik mag tot februari 2015 blijven. Ik moest wel meteen een verzoek indienen om mijn visum niet meteen te laten verlopen als ik het land uit ga. Ik mag dan wel een jaar visum hebben, zomaar het land uit gaan gaat niet. Ik moest er ook nog 25 euro voor betalen... Na al 50 euro voor het visum neergeteld te hebben. Jack vroeg zich af of we niet beter hadden kunnen wachten met de aanvraag maar mijn andere visum verliep in januari al dus we hadden geen keuze. Nu hoef ik niet meer elk jaar deze hele procedure te doorlopen maar kan ik gewoon een verlenging aanvragen. Een hele opluchting 1 dag voor vertrek! 

Werk aan de winkel

Sommige moeders zijn er na 2-3 maanden al weer aan toe en sommige moeders nooit. Even het huis uit kunnen en even niet alleen maar moeder zijn. Vele moeders willen of moeten snel na de geboorte weer aan het werk. Ik had geen van beide, ik wil en moest niet. Ik was dus ook niet opzoek naar iets en het idee om Luna achter te laten stond me al helemaal niet aan.

Ruim een maand geleden kwam er toch een aanbod voor werk en mijn eerste reactie was nee. Ik was er nog niet aan toe om het huis uit te gaan en Luna achter te laten. Toch bleef het in mijn achterhoofd zitten en langzaam begon ik aan het idee te wennen en ik besloot het toch maar te proberen. 

Jacks vader kwam er mee aanzetten en dat was misschien ook de reden waarom ik in eerste instantie nee zei. Het was politiek gezien namelijk een verstandige keuze (Jacks vader is een soort burgemeester van het subdistrict -11 dorpjes- in zit op dit moment midden in de verkiezingen voor nog een termijn). Het werk gaat namelijk om het lesgeven van de kleinkinderen van de senator van Nong Khai provincie. Een belangrijke man en tevens een grote sponsor van de campagne van Jacks vader. De vader van de kinderen is de opvolger van de senator en wordt in de nabije toekomst senator van Nong Khai. Belangrijke mensen dus en ik had weinig zin om ingezet te worden voor politiek gewin. 

Toch wilde ik niet alles meteen van de negatieve kant bekijken dus ik besloot het te gaan proberen. Het lesgeven is leuk, maar ik heb ook gemerkt in het verleden dat het niet mijn ding is. Dat was voor de klas staan. Als vrijwilligers was het hartstikke leuk maar zodra ik er betaald voor kreeg was de lol en het vrijblijvende er voor mij vanaf. Daarnaast was ik een beetje bang hoe de kinderen zouden zijn. Het is een ontzettend rijke familie en ik heb kinderen van ontzettend rijke mensen gezien en daar wil ik geen les aan geven! Ontzettend verwend en niet willen luisteren. Maar zoals ik al zei, ik wilde het toch gaan proberen, wie weet zijn het wel leuke kinderen. Daar hing het voor mij ook vanaf, kan ik het niet vinden met de kids, ga ik er niet mee verder.

Zo gezegd zo gedaan, ruim een maand geleden ging ik naar het -grote en luxe- huis. De ouders verwelkomde ons vriendelijk. De vader sprak tot mijn verbazing erg goed Engels. Hij had 3 jaar in Amerika gestudeerd, maar Engelse lesgeven aan zijn kinderen ging niet. Ze praatten toch alleen Thais tegen hem, vandaar de vraag naar een Engelse lerares. De eerste paar keren waren erg aftasten. Ik had tenslotte al wel ervaring voor de klas maar een op een is toch wel even anders. In eerste instantie zou ik aan het meisje van 6 jaar en het jongetje van 4 jaar les gaan geven. Het meisje, Jan (spreek uit als Jaan) is erg leergierig en weet al erg veel. Jack, het jongetje vindt het maar niks, die blanke mevrouw die in dat rare taaltje aan het brabbelen is, en als ik ze wat in het Thais vraag, antwoordt ze niet eens... Na 2 lessen hield Jack het dan ook voor gezien. Gelukkig maar want nu kan ik me volledig focussen op Jan. Elke zaterdag en zondag geef ik haar 1 uurtje les.

Inmiddels heb ik helemaal mijn draai gevonden. Ik bereid de lessen voor maar meestal improviseer ik. Ze hebben een speelkamer vol met spulletjes en leermaterialen, Thais en Engels, dus ik krijg dat uur makkelijk vol. Waar ik tijdens het lesgeven op de privéschool soms met wat tegenzin naar de school ging, heb ik nu altijd goede zin om weer te gaan. Ik probeer het voor haar zo leuk mogelijk te maken want ze maakt al lange dagen op school en ze heeft naast mij, ook nog extra les in Engelse grammatica en wiskunde... Helaas voor de Thaise kinderen denken vele ouders dat je met veel bijlessen je kinderen slimmer kunt maken. Gelukkig is Jan een slimme tante maar als ze er geen aanleg voor heeft dan kun je uren spenderen aan extra lessen, slimmer zullen ze dan niet worden.

Nu snap ik ook wat sommige moeders bedoelen met het even-geen-mama-zijn. Ik ben de hele dag bezig met de vrijwilligers begeleiden, administratie voor de organisatie, breien/haken en met Luna, maar dit alles doe ik wel in ons huis. Ik ben dus constant aan het moederen en de andere taken doe ik er naast, wanneer er ergens een gaatje is. Tijdens het lesgeven ben ik even van huis, niet als mama maar als lerares en ik had niet verwacht dat dat zo fijn zou voelen. Ik voel me haast een beetje schuldig dat ik het fijn vind om even weg te zijn. Ik heb er bewust voor gekozen om niet te gaan werken maar fulltime bij Luna te zijn dus dit voelde in het begin wel een beetje tegenstrijdig. Ik ben er nu helemaal aan gewend en ik vind het heerlijk. Het zijn tenslotte maar 3 uurtjes per week.

Wat dit alles nog fijner maakt, is de fietstocht er naar toe. De eerste paar weken heeft Jack mij iedere keer gebracht en lieten we Luna bij oma. Afgelopen weekend was zijn moeder niet thuis en we hadden geen auto, dus er zat niks anders op dan fietsen. Het was inmiddels ruim 1,5 jaar geleden dat ik gefietst had! Ik heb hier geen fietsstoeltje voor Luna dus we gaan overal lopend naar toe. Het was alsof ik verder tot leven kwam. Door het lesgeven had ik al weer nieuwe energie gekregen maar van het fietsen werd ik helemaal blij. Ik was haast vergeten hoe het is om even alleen te zijn- sorry Jack en Luna- maar het is lekker om even je hoofd leeg te kunnen maken. Lekker rustig door de dorpjes fietsen op weg naar het stadje Phonphisai. Het is maar een fietstochtje van 20 minuten maar ik vond het heerlijk. De rust en stilte van de Mekong rivier afgewisseld door het drukke dorpsleven. Genieten!

Op mijn fietsje terug naar huis

Prachtige uitzichten over de Mekong Rivier afgewisseld door.....

....rustige wegen door de dorpjes.

Voordat ik de weg oversteek om naar huis te gaan wordt ik begroet door deze prachtige, uitbundig bloeiende bougainville.

Nog een weekje en dan zitten wij al in het vliegtuig op weg naar Nederland! We zijn nog even de laatste dingen aan het regelen voor vertrek. Wij hebben er zin in!

Schril contrast

Ik kom uit een ander land, dat weet ik. Wij hebben andere gebruiken en gewoontes dan de Thaise mensen, dat zie ik iedere dag opnieuw. Ik ben aan al deze kleine dingetje zo gewend, dat ze me haast niet meer opvallen. Maar dan af en toe wordt het contrast weer heel duidelijk zichtbaar.

Terwijl ik een massage krijg zijn de kleinkinderen van de masseuse met Luna aan het spelen. "Bah, sokepok...",  hoor ik Jack roepen en ook de masseuse spreekt haar kleinkinderen streng toe. Hmm, ik lag rustig, ontspannen te genieten van de massage maar als er geroepen wordt dat iets heel vies is, ben ik even uit mijn concentratie. Ik kon kon zo snel niet zien wat er aan de hand was en ik hoorde verder niks meer, dus ik ging weer ontspannen liggen.
Na mijn massage vroeg ik me toch af wat er nou gebeurd was. Luna had blijkbaar een speentje in haar box gevonden en die in haar mond gestopt. De twee kinderen waren zo verbaasd dat ze het speentje uit Luna's mond trokken en het in hun eigen mond stopten. Zoiets hadden ze namelijk nog nooit gezien.

Sowieso was ons huis een bezonderheid, elke dingetje leken ze vreemd te vinden. Als de koelkast openging stonden ze er met open mond naar de staren -zo vol lag die nou ook weer niet. De slaapkamerdeur stond op een kier, daarachter vonden ze een volledig onbekende wereld voor hen. Open, licht en schoon ;)
Deze 2 kinderen, neefje en nichtje van elkaar, wonen bij hun oma omdat de moeder van het meisje een zware vorm van authisme heeft en de ouders van het jongetje in Bangkok werken. Schrijnende gevallen maar helaas horen wij deze iedere dag. Toch was dit weer even anders, omdat ze nu in ons huis rondliepen en je dan merkt hoe groot het contrast eigenlijk is. Dat was gisteren.

Deze kinderen zijn geen enkele vorm van luxe gewend. Dat werd vandaag nog verder duidelijk. De masseuse was terug om een van de vrijwilligers te masseren. De kinderen kwamen langzaam weer richting ons huis gelopen omdat ze Luna toch wel erg interessant vinden. Starend hangen ze met z'n tweeën over de rand van de box. Ik zat te haken (rariteit nummer 1) en Luna was druk bezig met haar speelgoed toen ze haar tuitbeker zagen staan. En je raad het al, hup in hun eigen mondjes. Lachend en gierend vertelde ze elkaar hoe gek ze die beker vonden. Veel verstond ik er overigens niet van want ze praten zo plat Isan (dialect) dat ik er weinig van kan maken.

De tuitbeker was al niet interessant meer toen ze Jack achter zijn laptop zagen. "Ben je een spelletje aan het spelen?" Hier worden computers helaas alleen maar met spelletjes geassocieerd. "Nee, ik ben aan het werk." Met niet begrijpende blikken keken ze hem aan. Werken? Je ziet ze denken, dat doe je op het rijstveld, niet achter een laptop... Jack zag de verwarring ook en besloot wat muziek op te zetten. Als je al dacht dat ze verbaasd waren over Luna's speen en tuitbeker, bij het horen van muziek uit de laptop vielen ze bijna van hun stoel af. Dicht kropen ze tegen Jack aan om er niks van te missen.

 

Wat een schril contrast. Voor ons is het vaak niet mooi, groot of glanzend genoeg. Het huis was best wel een rommeltje die dag, maar voor die kinderen was alles bijzonder in ons huis. Wij zien veel van deze kinderen bij ons in het dorp, maar als je ze dan in je eigen huis ziet en je ziet de verbazing in hun oogjes dan doe je wel weer even een stapje terug. Wat hebben wij het dan goed.

En dan iets van een hele andere orde, over contrast gesproken, een van de vestjes is af!

Er moeten alleen nog knoopjes op maar ik kon hier geen leuke vinden. Aan net andere vestje ben ik ook al begonnen maar of die af gaat komen binnen 2 weken. Het is nogal een arbeidsintensief werkje maar daar hou ik wel van!

Fijne woensdag allemaal en tot snel (2 weekjes!)

Fotoboeken fun!

Luna nadert de 11 maanden alweer en voor we er erg in hebben wordt ze al 1 jaar. Ik kan me nog zo goed herinneren dat we de test deden en we zeker wisten dat ik zwanger was.

Al maanden wil ik er voor gaan zitten maar het komt er maar niet van. Luna's fotoboek maken van haar eerste levensjaar. Ik wilde het niet langer uitstellen want dan komt het er helemaal niet meer van. Het is nu al gigantisch veel werk. 

Het is zo leuk om al die kleine dingen weer voorbij te zien komen. Op dit moment ben ik nog bij de zwangerschap zelf. Met mijn dagboek op schoot, vele gigabytes aan foto's op de computer en een druk verkende Luna aan mijn benen ga ik aan de slag. 

Het extreem langzaam groeiende buikje, de grappige adviezen van de Thaise, de enthousiaste reacties van familie en vrienden in Nederland en het gevoel dat er leven in je buik aan het ontwikkelen is. Het komt allemaal voorbij en met een lach en een traan verwerk ik het in het fotoboek.

En dan na 9 maanden de bevalling en voor je het weet worden ze 1 jaar! Het blijft bijzonder hoe snel ze zich ontwikkeld. Wat overigens heel normaal is maar nu je elke kleine ontwikkeling mee krijgt, lijkt het helemaal hard te gaan. Soms komen er verschillende dingen in een week bij. Zo heeft ze er deze week weer 2 tandjes bij, kan ze los staan en geeft ze handkusjes. Het duurt denk ik nog wel even voordat ze gaat lopen want mevrouw heeft echt totaal geen geduld. Los staan doet ze alleen maar als wij haar loslaten staan naast ons. Zelf heeft ze er de rust niet voor - ik moet door, die hoek van de kamer ontdekken en daarna die, hé zie ik daar iets onder liggen, kan ik daar ook op, hmm wat mama in haar handen heeft wil ik ook hebben...... En ga zo maar door. Langer dan 1 minuut stilzitten doet ze niet. Dus rustig oefenen om te lopen... Daar kan ze nog wel eens lang mee wachten.

Net als het praten overigens want als er continu 3 talen om je heen gesproken worden zou ik ook even wachten om alles in me op te nemen voordat ik zou gaan praten.

Mijn eerste fotoboek heb ik inmiddels ook hier en ik pak het er vaak bij. Mijn moeder hield altijd uitgebreid bij wat de ontwikkelingen waren, van zwangerschap tot eerste stapjes. Super leuk om te lezen hoe je eigen moeder de zwangerschap heeft ervaren en hoe ik me ontwikkelde. Zo'n mooie herinnering wil ik ook aan mijn dochter mee kunnen geven!

Ons meisje kan zo lekker de clown uithangen, hihi

Jullie wisten al dat wij in maart naar Nederland zou komen. Graag wilden wij langer blijven maar omdat we begin april weer een vrijwilligster krijgen ging dit niet. Toevallig vroeg een docent 2 weken geleden of wij in april vrijwilligers hebben want zij kan wel wat hulp gebruiken. Er ging meteen een lichtje branden bij Jack. Misschien kan zij ook voor de vrijwilligster zorgen, voor 2 weken. Na veel wikken en wegen, toch besloten het aanbod aan te nemen. Tickets omgeboekt en de andere organisatie ingelicht dat wij wegens familieomstandigheden langer in Nederland blijven :) Welke omstandigheden; dat wij heel erg gemist worden :D Dat is geen leugen!

We blijven dus lekker 6 weken, tot 20 april in Nederland. Zo hebben we nog meer tijd om jullie allemaal een bezoekje te brengen!

Doen we het wel goed?

Dat we van ons werk houden, dat is zeker. We ontmoeten elke maand nieuwe inspirerende mensen en we maken kinderen blij. Toch besluipt ons het gevoel van onvrede af en toe. Soms vragen wij onszelf af of ons werk nu wel echt zin heeft?

Er is tegenwoordig zo'n ontzettend groot aanbod aan vrijwilligerswerk dat er een enorme wildgroei is ontstaan. Regelmatig krijgen wij vrijwilligers die al eerder vrijwilligerswerk hebben gedaan en gaan ons dan in tot in den treuren vergelijken met de andere organisatie. Op zulke momenten begint de fundering onder onze voeten weer de shaken en gaan wij weer bij onszelf te raden. Doe we het wel goed? Zijn we niet te basic of zijn we juist te lux (WiFi, warme douche, etc.), zijn we niet betrokken genoeg of zijn wij te betuttelend? Het is een constante afweging. 

Sinds we terug kwamen in juni vorig jaar zijn we van de ene in de andere lastige vrijwilliger gevallen. Van mensen met persoonlijke problemen tot aan volwassenen die zich als zeurende kleuters gedragen. Veel dingen waren niet goed, het eten, het lesgeven, de kinderen of de docenten. Keer op keer moesten Jack en ik elkaar weer opbeuren en onszelf herinneren aan de vrijwilligers die wél een leuke tijd hebben gehad.

Net als je denkt dat het niet slechter kon vertrok in september een vrijwilligster een maand eerder. We hadden dus onverwachts 2 maanden vrij. Aan de ene kant lekker om bij te komen want sinds we terug waren hebben we op 2 dagen na, geen dag vrij gehad. We konden onszelf weer opladen en genoeg positieve energie op doen.

In november keerde het tij en ontvingen we alleen nog maar positieve vrijwilligers. De ene na de andere enthousiaste woorden vlogen ons weer om de oren. Het is niet dat wij om complimentjes zitten te vissen, maar het is altijd fijn om waardering voor je werk te krijgen.

In november kwam Anuradha aan en zij zou 3 maanden blijven. Vanaf dag een laaiend enthousiast en overal voor in. We waren bang dat ze zich misschien zou gaan vervelen omdat ze de enige vrijwilligster was, maar niets was minder waar. Ze is een onderdeel van onze familie geworden. Ze heeft een ontzettend mooie tijd gehad, met ons, maar vooral ook met de kinderen van de basisschool en de monniken in de tempel waar ze lesgaf. Haar energie gaf ons ook weer kracht.

Eind november kwamen daar onverwachts Koen en Charlotte bij. Ze kwamen maar voor 2 weken omdat ze beiden nog verder zouden reizen, maar ook zij hebben met volle teugen genoten.

Afgelopen januari mochten we nog wat super enthousiaste vrijwilligers aan dat rijtje toevoegen. De 77-jarige Neville was een voorbeeld voor vele, zo kwiek en fit. Hij was hier 4 weken en wilde geen enkel feestje missen. Zelfs de 18 jarig Milou moest toegeven dat zij minder deed dan Neville. Het stel Harro en Iris hebben ook de tijd van hun leven gehad, al was het maar voor 2 weken. Het is zo inspirerend om te zien hoeveel de vrijwilligers kunnen genieten. 

Deze momenten, daar houden wij ons aan vast. Ja, we doen goed werk. We helpen de kinderen plezier te krijgen in school en in Engels leren. Maar een groot onderdeel van wat we doen is de vrijwilligers een onvergetelijke tijd bezorgen waar ze zichzelf tegenkomen en waar ze van groeien. Het is prachtig om te zien hoe sommige onzeker beginnen tot vol zelfvertrouwen voor de klas staan en met tranen in hun ogen afscheid nemen van de kids.

Wil je wat meer van onze organisatie zien, bekijk dan onderstaand filmpje dat we gemaakt hebben naar aanleiding van de imzamelingsactie voor de scholen.

http://youtu.be/3FwVPGrI6DY

Wil je weten hoe Harro en Iris hun verblijf bij Isan Survivor beschreven hebben, klik dan op onderstaand link.

http://isan-survivor.org/VolunteerHarroIris.html

Wat mij nog het meeste raakt zijn de echte kleine dingen. De kleine bijdragen die wij kunnen leveren aan de gemeenschap hier. Vanochtend bezorgde Jack me weer een brok in mijn keel toen hij vertelde wat een 13-jarig jongetje hier kwam doen. 

Jack heeft een paar kinderen in het dorp die hem helpen met klusjes rondom het huis. Zij komen allemaal uit arme gezinnen en kunnen een extra zakcentje wel gebruiken. Vanochtend stonden Am en Wood voor de deur. Am is extreem verlegen, woont bij zijn oma en zijn ouders hebben al jaren niet meer naar hem omgekeken. Wat hij niet tegen Jack durfde te vertellen maar wel tegen Wood, is dat hij honger had... Om 10 uur 's ochtends had hij nog niet ontbeten (de meeste mensen staan om 6uur op...). Zelf nu ik dit typt gaat mijn hart uit naar Am. Jack heeft hem meteen mee naar boven genomen en een flink bord rijst, vis en wat groenten voor zijn neus gezet. Hij had het achter elkaar op en was daarna zo ontzettend dankbaar.

Hier krijgt Am een bijdrage van een vrijwilliger via Jack. Zelfs op deze foto durfde hij nauwelijks te lachen.

Wij willen meer kinderen op deze manier kunnen helpen. Met een financieel extraatje kunnen ze misschien wel ontbijten of die nieuwe schoenen kopen. 

Daarom zijn we op dit moment ook dingen aan het uitzoeken om een stichting op te zetten naast onze vrijwilligersorganisatie. Zo kunnen we nog meer kinderen bereiken. Ik hou jullie op de hoogte als we wat verder zijn met deze plannen.