Papierwinkel

In het buitenland kom je soms voor gewikkelde dingen te staan. Bepaalde documenten krijgen of gebeurtenissen registeren, het gaat allemaal niet zo makkelijk en gestroomlijnd als in Nederland. Het vraagt veel van je geduld en van de persoon die jou moet helpen. Mag diegene jou niet? Dan heb je pech want dan kunnen zij het je heel erg moeilijk maken.

Inmiddels zijn we voor de Thaise wet als getrouwd geregistreerd. Nu heeft dit op zich niet veel toegevoegde waarde maar dit is wel nodig om voor mij een 'getrouwd-visum' aan te vragen. We zijn de procedure in augustus vorig jaar begonnen. Eerst een uittreksel van onze Nederlandse huwelijksakte, die moest door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken gecertificeerd worden. Vervolgens was de Thaise Ambassade in Den Haag aan de beurt te certificeren. Toen dit allemaal gebeurd was kon het document (met dank aan mijn lieve ouders) naar ons in Thailand opgestuurd worden. 

Hier begon weer een heel proces voordat we het document hier konden gebruiken. Eerst moest het naar het Thais vertaald worden, Engels kunnen ze namelijk niet lezen... Die vertaling moest gecertificeerd worden door het Thaise Ministerie van Buitenlandse Zaken in Bangkok. Toen wij het document eindelijk in handen hadden konden we naar de gemeente om ons huwelijk te registeren. Hier ontvingen we meteen een uittreksel van de Thaise huwelijksakte. En hier draaide het ook allemaal om. Hiermee konden we naar de immigratiedienst om het visum aan te vragen. Samen met een hele dikke stapel papieren, waaronder de meest hilarisch; een foto van ons voor het huis, in de woonkamer en in de slaapkamer, want ja, daar kunnen ze natuurlijk aan af zien of wij wel echt getrouwd zijn ;-)

Gisteren hebben we 2 uur doorgebracht bij de immigratiedienst. Ik heb denk ik wel 20 documenten getekend, en dat overdrijf ik helaas niet. Het meeste gaat hier nog met de hand. Aan het einde van die 2 uur kon ik betalen en werd er wat in mijn paspoort gestempeld. Helaas niet meteen het visum, maar een verklaring dat ik in afwachting van de goedkeuring van het visum tot 3 maart in Thailand mag blijven. Lucky me. Ik heb geen idee wat er gebeurd als deze niet goedgekeurd wordt. Het is nu dus even afwachten. Het kan zijn dat we opgeroepen worden om met getuigen te komen om te bevestigen dat wij daadwerkelijk getrouwd zijn. Wij hopen dat Luna genoeg bewijs is, haha.

Maar dat was niet de enige papierwinkel die wij hebben moeten doorlopen de afgelopen maanden. We hebben namelijk nog een nieuwtje, nee Luna wordt (nog) geen grote zus :D

Wij komen in maart voor een maandje naar Nederland! We zijn druk bezig geweest met Jacks visum vandaar dat we eerder niks hebben laten horen. Helaas is het niet makkelijker nu we getrouwd zijn. We moeten nog steeds even veel papieren en documenten hebben als voorheen, zucht... Maar, we hebben het visum!

Gisteren was alles eindelijk rond met de tickets. We vliegen op 5 maart naar Nederland en vliegen op 4 april terug. Met Luna's eerste verjaardag zullen we dus in Nederland zijn. Wij kijken er erg naar uit om iedereen weer te zien! Wij zijn alleen een beetje bang voor het weer. Het is nog steeds niet langdurig koud geweest en dan zul je net zien dat de echt winter losbarst als wij aankomen. We hebben hier net 3 (te) koude maanden gehad en we zijn blij dat we sinds 3 dagen weer warmer weer hebben. Nou ja warmer, het schiet hier weer meteen omhoog, vandaag gaf de thermometer 30 graden aan. De nachten zijn nog wel koud, maar de dagen zijn al een stuk aangenamer. Het zal dus een pittige overgang worden, maar de warmte van familie en vrienden maakt veel goed!

Tot snel!!

Het moederschap als balanceer act

Een koorddanser in het circus is altijd bezig zichzelf in balans te houden. Niet te ver naar links of naar rechts want anders verliest hij zijn balans en valt van het koord. Waar hij tijdens de training nog een valnet onder het koord heeft, moet hij het tijdens de voorstelling zonder doen.

Moeders lijken veel op koorddansers, je probeert constant de juiste balans te vinden. Iets te ver naar links of naar rechts en jijzelf of zelfs de hele familie is uit balans. Het grote verschil met koorddansers is echter dat het uit balans raken niet altijd directe gevolgen heeft. Consequenties van je opvoedmethodes hebben zijn uitwerkingen dagen, weken, maanden of zelfs jaren later. En er is geen training met een valnet om concequenties te voorkomen of te verzachten.

Ik volg geen opvoedboeken of -methodes, ik volg mijn intuïtie en mijn gezond verstand. Ik zoek niet de balans op tussen links en rechts maar tussen de opvoedmanieren van het westen en het oosten. Het is als winkelen, ik neem een beetje van dit en een beetje van dat. De discipline van het westen en het ontspannen van het oosten. Over het algemeen kan ik de balans best goed bewaren. Natuurlijk moet dat op de lange termijn nog blijken, maar tot nu toe lijkt het goed te gaan. Behalve op een punt, daar pluk ik nu al te vruchten van, of moet ik zeggen de rotte vruchten.

Slapen is niet vanaf het begin een probleem geweest. Luna was pas 4 weken oud toen ze de nachten door begon te slapen. Baby's hebben een eigen willetje want na 6 maanden vond Luna het welletjes geweest met onze nachtrust en werd ze weer iedere nacht minimaal een keer wakker om te drinken. Sindsdien hebben wij, of voornamelijk ik, weer gebroken nachten. Opzich was ik daar wel weer aan gewend, hoe vervelend ook. Wat mij meer begon op te breken waren de slaaproutines overdag. Ik ben soms wel 3 uur per dag bezig om haar in slaap te krijgen. En waarom, tja daar komt de balanceer act weer om de hoek kijken. 

Toen ze net geboren was vond ik het heerlijk om haar zo dicht mogelijk tegen me aan hebben, zoveel mogelijk. Vaak sliep ze dan ook op mijn borst. Eigenlijk heeft ze nooit geleerd om zelf in slaap te vallen. Na de borstvoeding en nu de flesvoeding viel ze altijd in slaap, behalve overdag. Het kostte me weinig tijd om haar te laten slapen, maar nu ze ouder begint te worden, duurt het steeds langer. Ze wil alleen maar op mijn borst in slaap vallen. Balanceren tussen discipline of gevoel, tijdelijk gemak of langdurige rust... Wat je gevoel vandaag zegt, kan grote gevolgen hebben voor de toekomst. 

Tijd voor actie dus want ik verloor soms uren op een dag. Ik was het van de ene op de andere dag zo beu. Soms begon ik een beetje geïrriteerd en boos op Luna te reageren als ze weer niet wilde slapen en toen realiseerde ik me dat het probleem bij mij lag en ik dus ook de oplossing in handen had; discipline. Drie dagen geleden wilde ik rustig beginnen, ik zou naast haar gaan liggen op ons bed zodat ik toch nog dichtbij ben maar haar niet meer vast had. Dat liep even anders want ze was klaarwakker toen ik haar neerlegde en wilde meteen weer gaan staan tegen het hoofdbord van het bed. Dat werkt dus ook niet, dan maar meteen op bed leggen, met mijn sjaal erbij zodat ik toch een beetje in de buurt ben. Ze klaagde wat maar het was na 5 minuten al stil. Ja hoor, ze was al in slaap gevallen. Ditzelfde ritueel herhaalde zich voor haar 2 dutje. 

Stiekem was ik al een beetje aan het juichen, zou het dan zo makkelijk gaan? Natuurlijk niet! Bij het derde dutje van de dag (Luna doet alleen aan 30 minuten power naps..) was het uiteraard schreeuwen geblazen. Ik heb de deur achter me dichtgetrokken en ben de afwas gaan doen. Drie keer ben ik terug gegaan om haar speentje weer in te doen en haar weer neer te leggen want ze stond schreeuwend in haar bedje. Het geschreeuw ging door merg en been, het kwam echt uit haar tenen -en dat terwijl ze doodmoe is. Na de derde keer was het na 10 minuten stil, doodstil. Zou het dan echt?! Stiekem toch even gaan kijken en zo lag ze erbij...

Ik moest mijn lach wel inhouden, wat een eigenwijsje. We wisten al dat ze eigenwijs was en graag tegen haar slaap vecht maar dat het zo erg was. Gewoon niet willen gaan liggen en zittend in slaap vallen. Ik kon het niet laten om er even een foto van de maken :-) Geen zorgen, meteen daarna heb ik haar weer op haar ruggetje gelegd en heeft ze nog een half uur geslapen.

Dag 2 verloopt hetzelfde, ze valt 's ochtends met niet al te veel gedoe in slaap maar 's middags blijft lastig. Het lijkt ook of ze moeilijker in slaap komt als ze bij mijn schoonmoeder is geweest.. Het geschreeuw in de middag herhaalde zich weer met dit als gevolg;

Van wie ze dit eigenwijze nu heeft. Niet van Jack of van mij want zo eigenwijs zijn wij niet. Wellicht een beetje van beide oma's ;-)

Het enige moment dat ze nog wel bij mij in slaap valt is 's avonds. Dan krijgt ze nog een fles en valt ze tijdens het drinken in slaap, waarna ze meteen haar bedje in gaat.

Inmiddels is het dag 3 en ze lijkt er nu echt aan te wennen. Niet dat ze zonder klagen haar bedje in gaat maar ze geeft zich sneller over. Zo vond ik haar vanochtend, tijdens haar tweede dutje -na heel veel geschreeuw;

Liggend! Wel met haar hoofdje tegen de rand van het bed, maar ze ligt! Een hele vooruitgang!

Nu was dit pas haar tweede dutje, de rest van de dag verliep even anders. Het was schreeuwen, krijsen en veel gejammer. Zo moeilijk om dat aan te horen, niemand wil zijn kind zo horen huilen, maar ik weet dat ik even moeten doorzetten anders leert ze het nooit.

Ik heb gelezen dat het minimaal een week duurt voordat baby's aan een nieuw ritme gewend zijn, maar we houden vol! We, of eigenlijk ik, heb me nu alleen gericht op overdag. 's Nachts komt ook nog aan de beurt. Ik sta dan namelijk op om haar de fles te geven. Ondanks het feit dat Jack de eerste 2 maanden altijd opstond om Luna uit bed te halen, is het nachtritueel voor mij. Ik gaf tot 8 maanden borstvoeding dus het was toen ook handiger als ik het deed. Vooral omdat Jack 's ochtends met de vrijwilligers op pad moest. Nu we de fles geven kunnen we het eigenlijk allebei doen, maar het is er zo ingeslopen. Tijd dus voor Jack om ook eens 's nachts in actie te komen.

Balanceren tussen het goede en het minder goede maar ook tussen twee personen. Nu komen Jack en ik uit een andere cultuur, maar ik denk dat ieder stel compromissen moeten sluiten. Je bent toch anders opgevoed en hebt dus ook andere opvatting over de opvoeding van de kleine. Over het algemeen worden wij het wel snel eens. Wij staan allebei open voor suggesties en praten overal open over. Toch sluipt het lakse en makkelijke er bij Jack wel snel in, wat voor mij weer reden voor irritatie is want ik hou wel voet bij stuk. Jack loopt vaak weg als Luna zo hard aan het schreeuwen is omdat hij er heel erg slecht tegen kan. Beter dat hij wegloopt dan haar uit bed haalt.

We gaan dus nog even door met onze balanceeract, die mij op dit moment heel erg veel moeite kost omdat Luna nu al een half uur aan het krijsen is. Oef, dit valt echt niet mee. Laten we hopen dat ze snel leert dat alleen in slaap vallen helemaal niet zo erg is!

- Ik wilde de blog bijna gaan plaatsen toen alles opeens op zijn kop werd gezet. Blijkbaar kon mijn schoonmoeder het gekrijs in hun huis horen en stapte na een heel kort klopje op de deur binnen... Het hysterische gekrijs had een nieuw hoogtepunt bereikt toen Luna haar zag. Kwaad heb ik haar de deur uit gewerkt en er zat niets anders op dan Luna te troosten want door oma was ze volledig over haar toeren gegaan. En daar zit ik dan, met Luna op mijn borst, eindelijk gekalmeerd en in slaapgevallen. En morgen?! Ik ben bang dat we dan weer helemaal van voor af aan moeten gaan beginnen. Zucht. -

Een goed begin van het nieuwe jaar

Allereerst wil ik iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen. Dat 2014 een jaar mag gaan worden vol liefde en geluk, een jaar waarin dromen worden verwezelijkt, angsten worden overwonnen en nieuwe hoofdstukken begonnen worden.

De laatste dagen van het oude jaar hebben we lekker ontspannen en relaxt doorgebracht. Eerst zijn we naar Chiang Khan, een mooi authentiek plaatsje, gegaan zo'n 250 kilometer hier vandaan. Ik kan zo genieten van onze roadtrips. Urenlang gezellig kletsen terwijl een prachtig landschap met bergen en een kronkelende Mekong rivier aan ons voorbij trekt. Onderweg zijn we nog gestopt om naar een tempel bovenop een berg te gaan. Vier jaar terug waren wij daar ook met een prachtig uitzicht, maar dit belemmerde de dikke mist het uitzicht.

Luna en ik in de dierentuin ;)

Bovenop de berg, zonder uitzicht...

We hadden geluk want die dag was er een hele belangrijke monnik aanwezig in die tempel. Luna wordt hier gezegend door hem d.m.v. een bandje om haar pols

Trotse papa :D

Voor de tempel ingang (dit is trouwens niet de forest tempel waar wij later naar toe zijn gegaan)

Na een nachtje in Chiang Khan zijn we de volgende dag om 6 uur vertrokken richting de forest tempel. In deze tempel is Jack 3 jaar geleden monnik geweest. De reis duurde wel dubbel zo lang want de mist was zo dik dat we niet harder dan 50km/u konden rijden.
 Voordat Luna er was gingen wij hier regelmatig heen, maar de laatste paar maanden is het daar niet meer van gekomen. In de tempel komen we altijd helemaal tot rust. De omgeving is prachtig en de mensen die daar verblijven zijn erg vriendelijk. De master monnik heeft een bijzondere rustige energie om zich heen. Ik versta hooguit wat woorden van zijn teaching, maar het voelt gewoon bijzonder om in zijn aanwezigheid te zijn. Het is als een oplaadpunt voor ons.

Een groot deel van de mensen die in de tempel waren kennen mij en het was dus een hele happening nu Luna erbij was. Binnen enkele minuten had ze alle aandacht op zich weten te richten. Een van de nonnen die daar woont om voor de monnik te zorgen, was helemaal weg van haar. Haar blanke huid, lichte haartjes en haar grote blauwe ogen waren een ware bezienswaardigheid.

We waren eigenlijk van plan om die dag, 30 december, weer terug naar huis te gaan maar Jack wilde heel graag blijven. Ik maakte me een beetje zorgen om Luna en de slaapomstandigheden. In ons huis was het binnen al 13 graden, hoe zal dat in de bergen zijn? Het huisje waar Anuradha (de vrijwilligster), Luna en ik zouden slapen zag er best goed uit en er waren veel dekens dus we zouden de nacht wel overleven. Jack sliep in een ander huis want mannen en vrouwen mogen niet bij elkaar slapen in de tempel. 

De nacht zijn we prima doorgekomen, Luna is wel wat vaker wakker geworden maar het was fijn om haar zo dicht tegen me aan te hebben en zachtjes weer in slaap te sussen. 

Het ochtendritueel in de tempel vloog dit keer voorbij nu ik een kleintje bij me had. Normaal hielp ik met het eten klaarmaken maar nu hebben we wat rondgelopen en de stilte en rust in ons opgenomen. Het was alsof ik mijn innerlijke batterij met iedere inademing weer deed opladen. Rust, kalmte en stilte, ik neem ze allemaal mee voor een frisse start van het nieuwe jaar.

Na het ontbijt zijn we aan de 6 uur durende terugreis begonnen, maar deze vloog voorbij.

Na de lange reis kwamen we om 6 uur 's avonds aan. Helemaal op en dat op oudejaarsavond. Ons nieuwjaar is daarom dus ook extreem rustig begonnen, wij zijn slapend het nieuwjaar in gegaan. Om 9 uur lagen we op bed, bekaf. Om 12 uur werden we wakker van het vuurwerk en we wensten elkaar een gelukkig nieuwjaar om daarna weer als een blok in slaap te vallen tot 7 uur 's ochtends. 

Normaal gesproken zou ik dit heel vervelend hebben gevonden, oud en nieuw missen, maar ik had er helemaal geen probleem mee. Het is maar een moment opname, de dagen ervoor heb ik met lieve mensen doorgebracht, vele happy new years uitgewisseld en gaven mij een warm gevoel.

Hier in Thailand vieren ze de jaarwisseling een week lang. Je ziet kerst en nieuwjaarsfeesten overal. Dat heeft me wel even aan het denken gezet. Het gaat er immers niet om op welke dag precies je iets viert. Het gaat erom met wie je het viert. De jaarwisseling zelf was rustig, maar met alle fijne dagen daaromheen maakt het toch een goede start van 2014! 

(Behalve dan de voedselvergiftiging op 2 januari, maar daarover later meer)

Nog een verlate foto van ons kerstdinner;

 

Het oude jaar uit, het nieuwe jaar in

Een jaar voorbij gevlogen, dat zei ik vorig jaar ook al en dit jaar is zeker niet minder snel gegaan.

De kerstdagen zijn weer achter de rug. Wij hebben een gezellige maar rustige kerst gehad. Eerste kerstdag hebben we lekker gekookt en tweede kerstdag zijn we eten gaan halen. Het was heel anders dan kerst in Nederland maar we hebben tijd met elkaar kunnen doorbrengen en dat is het belangrijkste.

Nu het einde van het jaar dichtbij komt gaat iedereen terugblikken en vooruit kijken. Daar ben ik niet anders in. 2013 gaat de boeken in als het jaar dat ik mevrouw Panasri en moeder werd. Een jaar met vele ups maar toch ook wel de nodige downs. Moeder worden, tijd met mijn familie doorbrengen, trouwen in Nederland, weer terug naar Thailand, wennen aan de schoonfamilie, familie op bezoek hier, trouwen in Thailand. Het kan absoluut geen saai jaar genoemd worden! 

Hoewel het laatste stuk van 2013 overschaduwd wordt door een innerlijke strijd en een strijd met de schoonfamilie, is het een jaar geweest waar ik trots op ben. Spijt van dingen heb ik niet. Ik vind spijt hebben zonde. Heb ik geen fouten gemaakt dan, zeker wel! Meer dan ik hier zou kunnen schrijven, maar ik heb nergens spijt van. Fouten maken we om te leren en dan heb ik het afgelopen jaar absoluut gedaan. Je bent nooit uitgeleerd en dit is een van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar; leer (nog meer) van je fouten.

Nu maak ik eigenlijk nooit goede voornemens, want ik ben van mening dat je altijd, op elke dag kunt besluiten om dingen anders te doen, maar dit jaar vond ik het toch weer eens tijd. Ik werd de afgelopen tijd veel gekweld door negatieve gevoelens en het glas was veel half leeg. Daar ben ik nu wel klaar mee. Ik wil geen tijd verspillen aan negatieviteit. Het nieuwe jaar wil ik met frisse moed en energie beginnen.

Om me te kunnen opladen gaan we daarom even 2 dagen weg. Weg vanuit de dagelijkse sleur en de schoonfamilie. We gaan naar een plaatsje 250km bij ons vandaan en de volgende dag gaan we naar Jack's master in de forest temple. Dat hebben we vorig jaar ook gedaan en dat heeft me toen zo goed gedaan. Nog even het oude jaar goed afsluiten voordat we het nieuwe jaar instappen.

Wat 2014 allemaal in petto heeft voor ons weet ik niet en wil ik ook niet weten. Wat ik wel weet is dat ik hard moet werken om niet over de controle over te willen hebben. Dat leek ik dit jaar een beetje te zijn kwijt geraakt. Het go-with-the-flow was juist wat me zo aantrok in Jack, het land en de levensstijl. Met de komst van Luna was dat weer wat weggezakt. Ik wil geen gestreste moeder zijn, dus voor 2014, breath in, breath out and let go! Het allerbelangrijkste is dat ik ben met de man van wie ik zielsveel hou en een prachtige dochter heb waar ik iedere dag volop van geniet.

Ik heb nog wel wat meer goede voornemens voor 2014, maar die hou ik nog even voor mezelf. Ik zal in de loop van volgend jaar wel wat meer vertellen maar het heeft met eten te maken.

Dan rest mij niks anders dan jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling toe te wensen! Ik hoop dat jullie, net als mij, kunnen terugkijken op een prachtig jaar en met goede moed vooruit kijken!

Reageer en mail probleem

Ik krijg het probleem niet opgelost met het reageren op mijn blog. Daarnaast krijgt niet iedereen een mailtje dat ik een nieuwe blog heb geplaatst, dus daar heb ik het volgende op gevonden. 

Ik ga een lijst met emailadressen maken en een mailtje sturen als ik een nieuwe blog plaats. Ik ga deze in het nieuwe jaar maken, dus houd je mailbox in de gaten. Als je dan nog steeds geen mailtje ontvangen, stuur mij dan even een mailtje en dan zet ik je emailadres ook op de lijst.

Kerstavond maar dan anders

De gezelligste tijd van het jaar, familie en vrienden bij elkaar. Het is koud buiten en binnen zitten ze dichtbij elkaar onder de kerstboom. Pakjes worden uitgepakt, warme chocolademelk wordt gedronken en op de achtergrond staat de kerstmuziek aan.

Ik hoef jullie natuurlijk niet uit te leggen dat het er hier iets anders aan toe gaat. Kerstmis, een feest dat is over komen waaien vanuit het westen. Kerstmis heeft niet echt een betekenis voor de mensen hier. Logisch want wij zouden ook niet zomaar een boeddhistische feestdag kunnen overnemen. Toch vindt je hier veel kerstbomen, kerstmannen, pakjes en lichtjes. Het is in om aan kerstmis te doen, het is iets hips. Ik ben stiekem wel blij met deze trend want zo heb ik wel een mooie kerstboom en kerstversiering kunnen kopen!

Kerstavond gaat stilletjes aan ons voorbij. Ik zit achter mijn laptop nog wat mails voor de organisatie weg te werken en Jack zit lekker voor de TV. Vandaag geen gestress om kerstboodschappen of de laatste dingetjes regelen. Morgen zal er voor ons niet heel anders uitzien dan vandaag.Ik was gisteren begonnen met het schuren van al onze deuren en kozijnen (leuk, paneeldeuren..) en daar zal ik morgenochtend waarschijnlijk nog wel even mee verder gaan. 's Middags krijgt de dag wel een beetje een kersttintje want dan gaan we naar de high school. Ieder jaar bereiden de kinderen toneelstukjes en dansjes voor. Sommige stukjes hebben iets met kerst te maken maar andere ook weer helemaal niet. Zo was er 4 jaar geleden een balletachtig dansje op Celine Dion, My Heart Will Go On.... Het is wel leuk om te zien en de hele ruimte zal aangekleed zijn in kerstsfeer. Zo zal het toch een beetje als kerst aanvoelen.
Het leuke is dat ik een groot deel van de kinderen al ruim 4 jaar ken. Toen ik nog als vrijwilligster les gaf op de basisschool en het jaar daarna vrijwilligers assisteerde heb ik veel kinderen voorbij zien komen. Een groot deel van die kinderen zit nu op die high school. Sommige meiden wisten al wel dat ik zwanger was maar hebben Luna nog nooit gezien. Dat wordt dus leuk morgen, Luna zal geen aandacht te kort komen (als ze dat ooit al komt ;) )

's Avonds gaan we lekker koken samen met onze Nederlandse vrijwilligster Anuradha. We hebben het zo getroffen met haar. Ze was een week voor de bruiloft aangekomen en zal nog tot eind januari blijven. Het is fijn om kerstmis te vieren met een vrijwilligster waar wij zo'n goede band mee hebben.

Luna's eerste kerstmis en dan toch niet echt een kerst kerst, als je begrijpt wat ik bedoel. Jack kent geen kerstmis dus alle rituele en kleine dingetjes zal ik zelf moeten doen. Het voelt daarom ook niet alsof het morgen kerstmis is. Ik stond vandaag de deuren te schuren met kerstmuziek op de achtergrond en ik werd er een beetje treurig van. Luna's eerste kerstmis en dan meteen zonder haar Nederlandse familie. Het is moeilijk kerstmis uit te leggen zonder het te voelen. Wij groeien op met kerst en voor ons is kerst iets speciaals, het heeft haast iets magisch. Dat wil ik ook op Luna overbrengen, die magie die kerstmis heeft. Wij gaan de komende jaren onze eigen Nederlandse-Thaise kerst rituele maken, speciaal en alleen voor ons gezinnetje!

Aan het weer zal het dit jaar niet liggen want het is nog steeds koud, dus wij lopen in lange broeken en vesten rond. Zo voelt het toch een beetje als de koude dagen rond kerstmis.

Ik wil iedereen hele fijne kerstdagen wensen. Geniet van elkaar, het eten en de bijzondere sfeer!
Kerstmis is magisch!!

Een achtbaan aan emoties

Met een langzaam geklikt klim ik naar boven, het uitzicht wordt steeds mooier. Vanuit het hoogste punt heb ik een schitterend uitzicht, nog heel even genieten want voor ik het weet raast het karretje met een rotgang naar beneden. Veel tijd om te herstellen heb ik niet want met een vaart vlieg ik de looping in. Ik kan nog maar net op adem komen of mijn maag draait om in de kurkentrekker. Het einde komt bijna in zicht als ik nog een keer over de kop vlieg om eindelijk in het eindstation aan te komen. Ik ben er, het zit erop, maar, de beugels gaan niet open... Er zit dus niets anders op dan de hele achtbaan nog een keer te ondergaan.

Achtbanen, ik vind ze geweldig. Het kan niet snel of hoog genoeg zijn. Behalve deze, waar ik de afgelopen weken in gezeten heb. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen, dus ik begin maar waar ik mijn laatste blog gebleven ben.

Op weg naar huis vanuit het vliegveld na het wegbrengen van mijn ouders heb ik een hele lange en emotionele blog geschreven op mijn telefoon. Lang leven de technologie want na het schrijven en opgeslagen te hebben, kan ik het document niet meer openen. Het was een hele persoonlijke en eerlijke blog en daarom heb ik 'm ook niet kunnen herschrijven. Mede daardoor de lange stilte omdat ik simpelweg niet wist waar ik moest beginnen.
Ik heb een fantastische tijd met mijn ouders en met Richard en Marloes gehad. De tijd is voorbij gevlogen maar we hebben er volop van genoten. Hieronder een impressie van wat momenten. Er zullen nog meer foto's volgen, want ik heb nog niet veel tijd gehad om er doorheen te gaan.

Dikke pret, aan Oom Richards haren trekken!

Knuffelen met Tante Marloes

Lekker bij oma spelen

Het eten uit opa's mond kijken

Drie generaties vrouwen <3

Knuffelen met opa en oma

Nadat mijn ouders vertrokken zijn viel ik behoorlijk in een gat. Ineens was ik weer 'alleen' en moest ik weer verder. Het duurde even voordat ik weer in mijn normale ritme kwam.
Buiten het gemis om kwam Luna in de verlatingsangst-fase waardoor ik geen kant meer op kon. Tijdens het verblijf van mijn ouders hebben we het huis Luna-kruip-proof en een grote box voor haar gemaakt. Nu zou mij dat meer vrijheid moeten geven maar Luna moest er niks van hebben. Zodra ik maar iets naar voren boog boven de box zette ze het op een schreeuwen en klampte zich aan mij vast. Aan ruimtegebrek kan het niet gelegen hebben want ze heeft enorm veel ruimte.

De box is nog niet helemaal af, maar ze kan er al wel in. Omdat het erg koud is de afgelopen dagen (13 graden...) stond de box even binnen in de slaapkamer

Kleine gevangene

Het missen van mijn ouders, Luna die veel huilt (en ook nog ziek is geweest), tel daarbij verschillende opstootjes met mijn schoonmoeder bij op, en het resultaat is een over emotionele en bijna overspannen moeder. Als ik dacht dat het weer wat beter ging, gebeurde er weer iets waardoor ik weer helemaal in de put zat. Vele tranen hebben gevloeid de afgelopen weken.

Inmiddels hebben Jack en ik veel gepraat en gelukkig waren er ook de hart-onder-de-riem-stekende Skype gesprekken met vriendinnen die me weer even moed gaven. Tijdens een van deze Skype gesprekken werd mij ook gevraagd of ik wel gelukkig ben in Thailand. Ik moest er toen even over nadenken. Nee, op dat moment was ik niet gelukkig, ik zat niet lekker in mijn vel, voelde me ellendig, alleen en onbegrepen. Zou ik dan niet liever terug naar Nederland komen? Daar hoefde ik niet lang over na te denken, dat antwoord is namelijk volmondig NEE! Naar Nederland gaan zou de eenzaamheid en het onbegrip wegnemen, maar op de lange termijn zou ik daar niet gelukkiger zijn. Het voelt goed om hier te zijn, hoe zwaar het soms ook is. Dit is de plek waar ik nu wil zijn. Hier wil ik Luna laten opgroeien, in ons prachtige huis. Het is niet altijd makkelijk maar we slaan ons er wel doorheen!

Een ding waar ik heel erg blij van werd vorige week was het volgende;

Onze eerste kerstboom voor Luna's eerste kerstmis!

Luna kijkt toe of mama het allemaal wel goed doet

De boom is nog een beetje kaal, maar er gaat nog meer versiering in komen

De afgelopen dagen is het extreem koud geweest waardoor we wel in winterse sferen zijn gekomen. Nu zullen veel mensen zeggen, koud in Thailand, natuurlijk... Als ik de temperatuur vertel zouden jullie het niet zo koud vinden, maar als ik daarbij vertel dat het gaat om de temperatuur in de slaapkamer klinkt het toch al heel anders. Afgelopen nacht was het 13 graden... En dat is heel koud. Luna werd met steenkoude handjes wakker. We slapen met meerdere lagen kleren aan onder meerdere dekens. Overdag zitten we veel in de slaapkamer omdat het in de woonkamer (die gewoon helemaal open is) te koud is met die koude wind.
We zagen net op het nieuws dat het in het noorden in de bergen zelfs vriest en Noord-Vietnam heeft zelfs sneeuw gehad. De Thaise overheid heeft zelfs de noodtoestand afgekondigd omdat het zo koud is. Wij hebben nog een redelijk dicht huis, maar de armere gezinnen hier in het dorp hebben houten huizen waar de wind met gemak doorheen blaast. Zij hebben niet veel geld voor dikke dekens of dikkere kleren en hebben het dus dagenlang koud. Voor ons is douchen al een ramp omdat onze waterheater niet heel erg warm wordt en in 13 graden onder een lauwe douche staan is geen pretje, maar deze mensen hebben niet eens een douche. Die moeten zich met koud water wassen, brrrr. Nu de overheid de noodtoestand heeft afgekondigd worden er extra dekens en kleding uitgedeeld aan de armere en worden de ouderen in de dorpen goed in de gaten gehouden.

Laten we hopen dat het niet lang zo koud blijft want ik vind het niet leuk meer :(


Ik heb van verschillende mensen begrepen dat jullie niet op mijn blog kunnen reageren of zelfs geen mail krijgen als ik een nieuwe blog plaats. Ik ga even het een en ander uitzoeken, maar mocht het nou nog steeds niet lukken, stuur mij maar even een mailtje; patriciab_@hotmail.com

DE bruiloft

Zoals belooft dit keer een uitgebreide blog over de bruiloft.

Het was fijn om er eventjes uit te zijn naar Laos na alle drukte en hectiek in en om het huis. Richard en Marloes zijn inmiddels weer naar huis dus het was fijn om even wat quality time als gezin door te brengen.

Terug naar 10 november. 

Als ik de bruiloft in een woord zou moeten omschrijven dan schiet mij maar een woord te binnen: bijzonder. Het is een drukke en lange dag geweest en er is zoveel gebeurd. Het is moeilijk om alles te omschrijven dus ik laat de foto's het meeste spreken.

De dag begon erg vroeg, half 5 zou mijn haar en make-up gedaan worden. Jack riep de avond er voor nog dat ze nooit op tijd zou komen, ze is immers Thai. Om 4.25 sloegen de honden aan, inderdaad ze is niet op tijd, ze is te vroeg! Snel onder de douche gesprongen en klaar voor de make-up. Stoel in de kamer, hoofd op een kussen bovenop Luna's bedje. Comfortabel was anders en het duurde al bijna een uur. Pas toen ze klaar was zag ik het resultaat en mijn eerste reactie was: wow, wat een berg make-up, inclusief nep wimpers. Mijn haren hingen nog een beetje rommelig op mijn hoofd, dus het was een beetje een raar gezicht. Mijn haren kostten ook een uur en in die tijd begon ik te wennen aan mijn make-up. Heel precies werd elk haartje in model gebracht, met de nodige haarlak.

Laatste poedertje

Thai style poseren

Ondertussen was het buiten ook al behoorlijk druk. De laatste hand werd gelegd aan alle versieringen, de geluidsinstallatie werd getest en de familie krioelde rond het huis. We hebben zo veel geluk gehad dat Luna door alle drukte en hectiek wel gewoon rustig is gebleven. Ze is de laatste tijd wel wat meer gaan eten maar makkelijk gaat het nog steeds niet altijd. Gelukkig sloeg het gestress van iedereen niet over op haar en heeft ze (de hele dag eigenlijk) prima gegeten en gedronken.

Nadat we helemaal aangekleed waren en ook Jack een klein laagje make-up had opgekregen waren we klaar voor het foto gedeelte. Normaal gesproken doet het stel dit pas 's avonds maar omdat wij alleen de ceremonie 's ochtends hadden, hoorde dit er nu ook bij. De gasten druppelden langzaam binnen en wij begroeten hen. Ik heb geen idee hoe laat dit was maar ik denk zo rond een uur of 8.

Smile :D

De hele family

Julia & Dominik, vrienden uit Bangkok

Jacks docenten van de basisschool (lengte verschilletje...)

Na deze fotosessies was het tijd voor de parade. Ik ben dus weer terug naar ons huis gegaan en Jack is naar de straat toe gelopen. Het plan om de parade vanaf Jacks grootvaders huis te doen gingen niet door omdat we in tijdnood kwamen...
Onder luid gezang en geschreeuw liep de stoet naar ons huis toe. Daar moest hij zijn nichtjes omkopen om mij te kunnen zien (wat hij natuurlijk allang had, maar goed, tradities!)

In spanning wachten wij af ;)

Op weg naar zijn bruid

Nichtjes omkopen

Vervolgens was het tijd voor de ceremonie. Ik ben al bij vele ceremonies aanwezig geweest maar het is toch wel even anders om zelf het middelpunt van de belangstelling te zijn. Ik heb het dus ook allemaal over me heen laten komen. Ik vond het vooral bijzonder om naast Jack te zetten en ons te laten zegenen.

Klaar voor het begin van de ceremonie

Als eerst de kaars samen aansteken en achter ons staan mijn vader en Jacks tante om een band om onze hoofden te doen die onze band samen symboliseert. De band is verbonden met het bloemstuk in het midden en de boeddhistische priester die de ceremonie leidt.

Aan het einde van de ceremonie is het tijd voor de gasten om bandjes om onze polsen te binden en hun persoonlijke wens voor ons uit te spreken

92-jarige opa was ook van de partij

Laatste (en belangrijkste) zegening van de boeddhistische priester

Mijn ouders en Luna

Na de ceremonie barstte het feest lost. De muziek ging op standje oorpijn en het eten werd geserveerd. Op de meeste bruiloften beginnen ze meteen met karaoke, maar dat heeft gelukkig wel even op zich laten wachten. In plaats daarvan waren er optredens met traditionele Thaise/Isan muziek met prachtige danseressen.

De tuin zat goed vol!

De band en de danseressen, allemaal zeer getalenteerde scholieren.

Tussen alle optredens door was er ook tijd voor onze speeches... Ik zag er best tegenop om op het podium te gaan maar de helft van de gasten was volgens mij met hele andere dingen bezig.

De belangrijkste man van de provincie Nong Khai sprak zijn zegen uit over ons (en een nog veel langer verhaal, als je die man eenmaal een microfoon geeft, sta je wel even..)

Mijn korte speech :)

Jack overhandigd bloemen aan mijn ouders om hen te bedanken, andersom bood ik Jacks ouders bloemen aan.

Na al deze officiële dingen was het dan nu ook voor ons tijd om te ontspannen en van het feest te genieten. Luna was tegen die tijd wel een beetje aan het mopperen dus ik was blij dat ik weer aandacht aan haar kon besteden.
We hebben samen nog even lekker staan dansen op de Thaise muziek en Luna viel zelfs in slaap in mijn armen.
Van het feest heb ik verder nog weinig foto's want de fotograaf was toen al weg en ik heb de foto's van de gasten nog niet kunnen krijgen. Die houden jullie dus tegoed!

Slaperige Luna

Rond 12 uur waren de meeste gasten weer naar huis en hebben wij nog wat na gekletst met onze eigen gasten. Het duurde alleen wel even voordat de laatste (dronken) gasten ophielden met hun verschrikkelijke karaoke. Mijn hoofd begon er een beetje pijn van te doen.

Na een middagje relaxen, hebben wij ons rond 17uur klaargemaakt voor het diner. Met een klein groepje buitenlandse gasten en onze familie hebben we gezellig gedineerd en een dansje gedaan. Het was een perfecte en rustige afsluiter van de dag.

's Avonds in onze westerse kleding

Trotse papa's

Trotse mama's

Isan Survivor heeft ons samengebracht!

Paparazzi?!

Happy family!

Proost!

We kijken terug op een onvergetelijke dag. Het was druk, hectisch en enigszins chaotisch, ik had vele dingen anders in mijn hoofd en wellicht had ik ze ook anders gedaan, maar dit alles heeft het wel tot een bijzondere dag gemaakt. Het massale in de ochtend en het intieme in de avond, omgeven door onbekende en omringt door familie en vrienden. Een dag van contrasten en dat typeert onze relatie ook weer. In dat opzicht was het dus de perfecte bruiloft voor ons.
Een mix tussen oost en west
Hectiek & rust
Spanning & ontspanning
Yin & Yang

Jack & Patricia <3