Gebrek aan regen, overvloed aan liefde

Soms heb je wel eens van die momenten dat het je overvalt, het dwingt je te stoppen waar je mee bezig bent en eist al je aandacht op. Je kunt er niet omheen en het beste wat je kunt doen is je eraan overgeven en er helemaal in mee gaan. 

LIEFDE

Wat klinkt dat lekker zoetsappig, maar zo voelt het wel. 

Ik ben nu precies een weekje weer thuis en de liefde heeft me al een aantal keer overvallen deze week. En meer dan eens voel ik me ontzettend gezegend met wat ik heb. Ik heb ruim 6 geweldige weken gehad met familie en vrienden. De lange gesprekken, het schatterlachen, de adembenemende mooie bruiloft, de vele knuffels en lieve woorden, ze hebben mij enorm goed gedaan! Het waren 6 weken die helemaal vol zaten, zo vol dat ik nu pas weer alles rustig aan het nabeleven ben. Samen met mijn lieve man die ik ontzettend gemist heb en onze lieve (en ondeugende) dochter. 

 

Poseren Thai Style -PEACE-

December en januari stonden, helaas, in het teken van afscheid nemen, schouders er onder en doorgaan. Het was een moeilijke tijd en het thuiskomen daarna was nog moeilijker. De stilte en leegte werden alleen maar erger. Een schril contrast met het thuiskomen deze keer. Ten eerste keek ik ontzettend uit naar het weerzien met Jack maar vooral ook omdat we dit keer niet in het teken van afscheid nemen stond, maar juist in het teken van nieuw leven. Voor degene die het namelijk nog niet wisten, we zijn weer in verwachting! Het was zo fijn om dit nieuws 'live' te kunnen delen met familie en vrienden. Geen skype afspraken of telefoongesprekken, nee gewoon persoonlijk. Dat maakte natuurlijk al het verschil.

"baby in de buik mama"

En als ik dan weer lekker in ons eigen huisje zit, kijkend naar hoe Luna met haar papa in de tuin de plantjes water geeft en ik een poging doe wat dingen af te krijgen voor mijn online shop dan overvalt het mij. Wat heb ik het getroffen met deze lieve (en eigenwijze sloddervos) man, onze prachtige, grappige en zachtaardige dochter en met de kleine spruit die in mijn buik aan het groeien is. Met kleine bewegingen laat hij/zij al van zich horen (of voelen..).

Vaak hoor je dat een tweede zwangerschap heel anders is dan de eerste en dat is bij mij in alle opzichten zo. Ik was bij Luna een heel klein beetje misselijk en heel moe was ik nooit. Bij spruit nr 2 was het de eerste 12 weken tegenovergesteld. Ik was ontzettend misselijk en tegen de tijd dat ik trek begon te krijgen, zo rond 12 uur, was de temperatuur boven de 40 graden uitgekomen en sloeg de vermoeiheid weer toe. Het is dus begrijpelijk dat de eerste paar weken niet heel erg veel uit mijn handen kwam.

Bij 8 weken vloog ik naar Nederland en doordat de temperatuur heel wat lager lag had ik ook weer wat meer energie, maar de misselijkheid bleef. De enige overeenkomst met de zwangerschap van Luna was dat het omkeerpunt weer bij de 12 weken lag. Ik voelde mijn energie terugkomen en kon eindelijk meer genieten van het zwanger zijn.

"kusje voor broertje zusje" *smelt*

Regelmatig  kreeg ik ook de vraag of ik opgelucht was dat ik de 12 weken voorbij was. Het klinkt misschien raar, maar ik had helemaal niet het gevoel dat er iets mis zou gaan en leefde daarom niet expliciet uit naar die 12 weken grens. Vanaf het eerst moment voelde deze zwangerschap anders dan die van eind vorig jaar. Toen begroop me een raar onderbuik gevoel waar ik me vinger niet op kon leggen. Alsof ik wist dat er iets niet goed zat en toen de bloeding kwam en later de bevesting bij de verloskundige was het geen verrassing. Wel was het bijzonder pijnlijk en hoop je van harte dat je intuitie ernaast zat. Nu was ik weer extreem misselijk en moe maar er kwam een soort rust over me heen; het komt allemaal goed.

Natuurlijk was ik wel zenuwachtig bij de eerste echo, ondanks mijn goede gevoel. Daar was het hartje dan en een kleine beweging, kleine spruit doet het goed. Ook de 12 weken echo bewoog de kleine een keer (precies het tegenovergestelde van de hyperactieve Luna, zie hier: https://www.youtube.com/watch?v=QVNiQi0w9FU )

Het is ontzettend genieten nu ik weer terug ben. Het zijn vooral de kleine dingen waar ik intens van geniet. Er is alleen een klein nadeel nu ik weer terug ben. Normaal gesproken begint het regenseizoen in mei/juni. Vanaf het moment dat ik weg ben heeft het pas 3 keer geregend en dat terwijl het normaal zeker om de dag regent. Het is dus ontzettend heet hier. Nu weet ik dat het in Nederland ook heel heet was en hier was dat niks anders. Met temperaturen boven de 40 graden is het wel lasting om de draad weer op te pakken. Het hoognodige wordt schoongemaakt en er wordt gekookt maar verder doen we het lekker rustig aan. Nou ja wij, ik want Luna rent net zo hard rond, of het nu 20 of 40 graden is, zij is niet te stoppen. Het zweet loopt in straaltjes van haar bolletje af maar stil zitten doen we niet.

Het is drukker nu er al een peuter rondloopt die ook aandacht wil maar het lukt me wel om er echt van de genieten en alle kleine dingen te beleven. Misschien te meer door de miskraam, sta ik nu stil bij het wonder dat in mijn buik aan het groeien is. Ik koester de pijn in mijn rug, de vermoeiheid, de opgezwollen enkels en alle andere ongemakken want het betekend wel dat ik nieuw leven in me mag dragen. Iets dat ik voor geen enkele seconde voor lief neem.

Kleine spruit, wat ben ik blij dat ik jou in mijn buik mag voelen groeien.

Ondanks de vele sombere dagen in Nederland zaten er gelukkig ook een paar prachtige dagen tussen

Verwachtingen waarmaken

Ik kan beginnen met wat is de tijd gevolgen, of ze is pas twee jaar maar het voelt alsof ze er altijd geweest is. Allemaal helemaal waar, maar toch verliep de tweede verjaardag van Luna net even anders.

Poseren kan ze als de beste!

De ochtend begon typisch Thai, een bezoekje aan de tempel. Ik had me voorgenomen om lekker uitgebreid te gaan ontbijten, maar om 7 uur moesten we al in de auto zitten op weg naar de tempel (dit werd uiteindelijk 8 uur.... Bedankt schoonmama). Hoewel ik me er super druk om kon maken, heb ik me maar overgegeven. Voor Jack betekent het veel om op verjaardagen naar de tempel te gaan en voor hem heb ik dat graag over. Hij neemt tenslotte ook veel van mijn Nederlandse tradities over! En met schoonouders in een auto gepropt zitten neem ik dan maar op de koop toe. Wat haakwerk mee als afleiding helpt ook altijd.

Buigen voor de monniken

Vriendinnetje Emily (Thaise moeder, Engelse vader) kwam onverwachts nog langs. Allebei totaal niet onder de indruk van elkaar

In de tempel was die dag een ceremonie aan de gang ter ere van de donatie van een groot Boeddha beeld. Het was gelukkig niet extreem druk want Luna stond al volop in de belangstelling (sorry monniken en Boeddha). Netjes knielde ze neer voor de monniken en alle dames in de tempel smolten. Ze zien natuurlijk niet vaak een westers uitziend meisje die zo elegant en lief haar buigingen maakt naar de monniken. Zo konden ze er ook niet over uit dat er Thais, Nederlands en Engels uit het mondje kwam.

Samen met neefje Most en vriendinnetje Emily een dansje doen

Na een uur kon er eindelijk een kusje vanaf

Na het tempel bezoek was het tijd voor een dutje. Voor Luna dan, al had ik er zelf ook wel een kunnen gebruiken, ook al was het pas 11 uur. 

De twee taarten had ik de dag ervoor al gebakken voor het geval er iets zou mislukken. Ik moest alleen de room/glazuur laag nog aanbrengen. Voor het dinner had ik al wat dingen voorbereid voor de spaghetti, die ik helemaal zelf zou maken, inclusief de saus. Niks kan er mis gaan zou je denken, tenminste dat dacht ik.

Na de lunch moesten Jack en ik nog lesgeven. We hebben nu nog maar 1 vrijwilligers die hier al maanden is, maar verder niemand, tot en met juli. Een lange periode van geen vrijwilligers dus Jack en ik geven nu bij ons thuis les aan 3 vrouwen. Leuk vinden we het allebei niet, maar we moeten toch geld verdienen. En zo erg is het ook weer niet, maar het druist een beetje in tegen onze principes aangezien we eigenlijk Engels gratis aanbieden dmv vrijwilligers. Onze studenten zijn erg leergierig en we hebben best wel plezier.

Smile... Het hoedje bleef zeker 2 minuten zitten

Na het lesgeven snel de pastasaus maken.... Fout, Luna wilde aandacht dus het snel maken werd veranderd in een langzaam proces. Ik ben aan tafel gaan zitten en samen hebben we alles gesneden (lees: ik was aan het snijden en Luna speelde met de schillen, uiteraard het leukste wat er is!) Uiteindelijk was de pastasaus klaar om een paar uur te pruttelen, tijd om de taart af te maken. En toen ging het even helemaal mis. De taarten had ik de dag ervoor gebakken en geproeft. De chocolade taart voor Luna en mij was perfect, niet te zoet en niet te bitter (voor ons dan). De vanille taart voor de rest was goed zoet want Thaise mensen houden niet van bitter. Bij het maken van de glazuur liep het even iets anders. Ik had een goed recept gevonden met kokosroom. Jack had nog vers gemaakte kokosmelk voor me gehaald dus ik dacht dat het niet meer stuk kon. Behalve dan dat de kokosmelk niet was gaan scheiden en ik dus geen dikke kokosroom had. Daar ging mijn glazuur met te weinig tijd om nog een alternatief te vinden (aangezien de meeste ingrediënten hier niet makkelijk te krijgen zijn). Ik kon Jack niet vinden en het was half half 5.

(stilte......)

Spontane paniek overviel mij. Dit is de verjaardag van mijn kleine meid. Ik heb al geen cadeau voor haar kunnen kopen omdat we dat nog niet hebben kunnen halen. Die taart was het enige concrete wat ik haar kon geven. En dat viel even helemaal in duigen. Jack erbij, die heel lief er tevergeefs nog niet van probeerde te maken. 

Ik zat er doorheen. De hele dag heb ik er niet zo bij stil gestaan, maar ineens overviel het me. Waar zijn mijn ouders en vrienden. Waarom ben ik me nu zo aan het uitsloven? Wie komen er eigenlijk? Niemand had iets laten weten. Verjaardagen betekenen niet zo veel hier. Waarom niet?

Tranen stroomden over mijn wangen en er was geen stoppen aan. Het duurde even voordat ik mezelf weer kon herpakken.

Vader-dochter <3

Ik liep naar buiten en zei tegen Jack dat we alles gewoon naar de volgende dag gaan verplaatsen. Wat maakt het eigenlijk allemaal uit? Voor Luna is het gewoon een dag, zij zal het niet merken. 

Zij vindt het niet erg om morgen pas op de foto te gaan voor haar 'verjaardags fotoshoot' (ik heb de afgelopen dagen flink geknutseld aan hoedjes, een groot bord met Luna erop en natuurlijk een grote 2). Het maakt haar niet uit dat we een dag na haar verjaardag de kaarsjes uitblazen en de taart opeten. 

Ik was zo druk bezig met wat moet, dat ik vergat dat het maar gewoon een datum was. Een datum waar ik graag bij stil wil sta en niet aan me voorbij wil laten gaan, begrijp me niet verkeerd. Maar of we die taart eten op 27 of 28 maart maakt niks uit. Of ik de foto's nu op de 27e maak of op de 30e, zo veel veranderd ze niet in 3 dagen. 

Mag ik nu dan echt een hapje nemen?!

Mijn oude controlefreak kant kwam weer even boven. Alles moest perfect zijn voor mijn meisje. En mijn meisje zelf? Die wil gewoon dat we er zijn voor haar, met haar spelen, haar knuffelen, complimentjes geven en samen lekker gek doen. Dat hebben we dan ook gedaan. Met z'n drieën en verder helemaal niemand. Tijd voor elkaar, oprechte aandacht en zonder decoraties. De zelfgemaakte pasta smaakte heerlijk! Luna heeft er heerlijk van zitten smullen. 

Lekker de besjes van de taart snoepen

En daar gaat het allemaal uiteindelijk om. Het maakt niet uit hoe groot de taart is, hoe mooi het huis versierd is of hoe groot de cadeau's zijn. Het mislukken van de glazuur was een goede reminder om het los te laten. Vandaag gaan we gewoon weer een poging wagen en de fotoshoot? Die doen we waarschijnlijk maandag pas aangezien het licht 's ochtends het beste is en ik zaterdag en zondag altijd de hele ochtend lesgeef.

Let it go

Er voor elkaar zijn is het belangrijkste wat er is ❤️

Van harte gefeliciteerd met je tweede verjaardag lieve meid

-De foto's met de taart waren gisteren gemaakt. Rustig en zonder stress hebben we lekker van de taart kunnen smullen-

Intuïtie was een wijze raadgever

Nieuw leven is kwetsbaar, fragiel. De eerste paar weken is alles nog zo onzeker. De cellen delen zich in razend tempo, zo snel dat een klein foutje zo gemaakt is.

Na de geboorte van Luna dacht ik dat het heel lang zou duren voordat ik weer ruimte zou hebben voor nog meer liefde voor een tweede kindje. Toch kwam dat moment al vrij snel, sneller dan dat ik verwacht had maar de praktische zaken hielden mij nog tegen. Nee, eerst moet ze wat zelfstandiger zijn en zindelijk! Toen ze dat al bij 1 jaar en 4 maanden was begon het wel te kriebelen. Wederom was ik heel snel weer zwanger, blijdschap, vreugde en spanningen gierde door mijn lijf, ons tweede kindje is op komst. Je kunt het allemaal nog zo mooi willen plannen, de natuur trekt zijn eigen plan.

Nooit heb ik er zó bij stil gedaan hoe kwetsbaar je bent als je net zwanger bent. Je weet dat de eerste 12 weken spannend zijn, maar toch overheerst het geluk van een kleine die in je buik groeit. Iedere zwangerschap is anders maar dit keer voelde echt heel anders. 

Net als bij Luna, wist ik voordat ik overtijd was dat ik zwanger was. Alles schreeuwde zwanger en tegelijkertijd was er iets in mijn dat zei, wacht eerst maar af. Na de eerste positieve zwangerschapstest was er veel geluk, maar ook zorgen. Zorgen die ik bij Luna totaal niet had. Misschien kwam het door de complicaties op het einde van mijn zwangerschap met Luna die me nog dwarszaten. Ondanks dat die complicaties uiteindelijk niet eens aanwezig waren. Of wilde mijn lichaam mij iets vertellen?

De dag voor vertrek naar Nederland, vlucht wordt plotseling geannuleerd. Stress, vlucht veranderen, van alles moeten regelen en dan ook nog bloed verliezen. Ik deed het af als niks ergs, gebeurd zwangere vrouwen wel eens vaker. Maar mijn onderbuik gevoel was sterk, dit is absoluut niet goed. De dag erna en de dag daarna was mijn extreme misselijkheid van de weken ervoor plotseling verdwenen. Ik voelde niks meer.

Drie dagen na de bloeding stond er al een afspraak met de verloskundige voor een echo. Je voelt het, je weet het en je bent er bang voor maar toch komt het als een mokerslag aan. Er is geen hartslag meer te vinden... Na ruim 8 weken zwangerschap is het hartje opgehouden met kloppen.

Het moment dat je op kraamvisite gaat, terwijl je 3 dagen daarvoor een bloeding hebt gehad en een uur later op controle moet bij de verloskundige waar je het slechte nieuws te horen krijgt, alleen...

Het moment dat je van de verloskundige terugkomt, je ouders wilt vertellen dat ze voor de tweede keer opa en oma gaan worden, maar in plaats daarvan met rood doorlopen ogen ze snikkend vertelt dat je zwanger....was....

Het moment dat een van je beste vriendinnen vertelt dat ze zwanger is. Zoekend naar woorden, rekenen dat we een maand na elkaar uitgerekend zouden zijn, wetende dat jouw stilte bij haar niet onopgemerkt blijft.

Het moment dat je de deur niet uit wilt, bang dat HET ieder moment op gang kan komen. Familie en vrienden wel wilt bezoeken maar gewoon niet durft.

Het moment dat je het nieuwe jaar inklinkt, wetende dat je in de eerste weken al meteen iets heel dierbaars gaat verliezen.

Het zijn allemaal dingen waar ik niet bij stil stond en waar je nooit iets over hoort. Hoe ga je om met deze situaties? Ik werd er stil van, trok mezelf terug en probeerde mezelf vooral niet de schuld te geven. Had ik dan niks verkeerds gegeten toen ik probeerde grip te krijgen op de verkoudheid? Heb ik me te druk gemaakt omdat ik nog wat opdrachten af moest maken voor vertrek?

Het verwerken van een miskraam heb ik totaal onderschat. De fases waar je doorheen gaat terwijl de zwangerschapshormonen nog door je lijf gieren. Wat afgesloten wordt met je cycles die weer als normaal begint. Natuurlijk wel opgelucht dat mijn lichaam weer herstelt is, maar het markeert ook het echte einde van deze zwangerschap. Een ontzettende achtbaan die je in 10 weken meekrijgt. Van de zwangerschapstest naar de bloeding, van de verloskundige naar het afwachten op de echte miskraam, van de gynaecoloog naar met spoed weer terug naar de gynaecoloog omdat de miskraam niet naar behoren verliep, door naar rust, tijd om dit alles te verwerken. Uiteindelijk is medisch gezien alles weer in orde maar mentaal zijn de 4 weken in Nederland heel heftig geweest.

Het weer in mijn ritme komen duurde dus dit keer ook een stuk langer. Zoekende om de leegte proberen op te vullen. Langzaam heeft het zijn plekje gevonden. Ik geef mezelf niet langer de schuld. Ik ben een van de vele vrouwen die dit meemaakt. Zeer waarschijnlijk was er iets niet goed met de kleine waardoor mijn lichaam het heeft moeten afstoten en wat mijn lichaam ook al eerder aangaf. Ik heb het zelfs tegen Jack vertelt en opgeschreven omdat ik het onderbuik gevoel niet van me af kon zetten, ruim 2 weken voor de bloeding.

Ik had meer mensen willen bezoeken in Nederland, maar de pijn en leegte waren zo groot dat ik me er niet toe kon zetten. Zoekende hoe ik hier mee om moest gaan, hoe ik het moest vertellen als gesprekken richting baby's gingen. Bang voor de onverwachte confrontatie, ging ik 'm dus bijvoorbaat al uit de weg.

De pijn en leegte beginnen minder te worden. Ik kan nu baby's en zwangere vrouwen zien zonder dat ik een brok in mijn keel krijg. Toch gaat er geen moment voorbij dat ik er niet even aan denk. 

Lieve uk, dit is voor jou;

Ik heb je ruim 10 weken bij me mogen dragen. Na 8,5 week klopte jouw hartje niet meer, maar je was nog wel bij mij. Langzaam hebben we afscheid van je kunnen nemen totdat het moment daar was om je echt los te laten. Ik ben dankbaar dat ik je bij me heb mogen dragen, hoe kort het ook was. We hebben je een naam meegegeven, om je te kunnen herinneren, hoe klein je ook was. We hebben je een plaatsje kunnen geven in Nederland en in Thailand, hoe moeilijk het ook was. Jij hebt mij geleerd los te laten, loslaten in de allermoeilijkste vorm. Je blijft altijd een plekje in mijn hart houden, hoe kort je ook bij mij was. Ik ga je niet vergeten, maar het is nu tijd om je ook emotioneel los te laten. In mijn hoofd geef ik je een hele dikke knuffel en een kus op je bol, je kunt nu echt gaan, ik hou van je, het is goed zo...

De arm om me heen, de slaperige "mama, mama?", door die lieve meid voelde ik me al snel beter. Haar lach, haar lieve omhelzingen en haar geduld als ik het even moeilijk had, hielpen mij de eerste dagen. Wat ben ik blij dat ik haar moeder mag zijn ❤️

De weg weer vinden

Dat Nederland en Thailand totaal verschillend zijn hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen. Cultuur, gewoontes en gebruiken verschillen enorm. Dat het dus weer even wennen was om terug te zijn is dan ook niet zo verwonderlijk, maar laat ik eerst even teruggaan naar december.

Deze hele reis naar Nederland heeft in het teken gestaan van onverwachte gebeurtenissen, helaas waren de meeste van deze gebeurtenissen niet zo heel fijn. Het begon allemaal een dag voordat ik zou vertrekken, vlucht geannuleerd... En totaal geen reactie van de KLM over een nieuwe vlucht. Om een lang en vermoeiend verhaal kort te houden, na uren wachten op antwoorden uiteindelijk op een vlucht een de dag later gezet (moest dat nu echt zo lang duren?!). Ik ben er inmiddels ruim voor gecompenseerd door de KLM trouwens.

De vlucht zelf verliep perfect, ver, heel ver boven verwachting. Luna had het super goed gedaan. We zaten tussen 2 mensen in dus konden echt geen kant op. Toch heeft ze rustig 12 uur bij me op schoot gezeten. We hebben wel een beetje gelopen, maar het merendeel heeft ze gezeten. En slapen heeft ze ook maar weinig gedaan. Ik heb zelfs 4 films kunnen kijken. Wat was ik trots!

De tijd in Nederland was super. Heerlijk genoten van de feestdagen en de tijd met familie en vrienden. Met als hoogtepunt natuurlijk de bruiloft van Richard en Marloes, maar daar kom ik zo nog op terug.

Voordat Jack zou arriveren hebben we ook nog wat heftige dingen meegemaakt. Jack was voor een paar dagen naar de tempel om even tot rust te komen voordat er weer nieuwe vrijwilligers zouden aankomen. Bij thuiskomst bleek zijn moeder gevallen te zijn met de brommer, lichte hersenschudding, gekneusde ribben en een geschaafd gezicht. Gelukkig was ze door zussen al opgevangen en hebben zij haar goed verzorgd. Jack is zelfs nog een keer, midden in de nacht, naar het ziekenhuis gereden omdat de pijn op haar ribben haar adem benam. Dit bleek achteraf overbelasting te zijn, want rustig aan doen is iets dat ze niet kan. 

Een dag na thuiskomst had Jacks vader ontzettend veel last van zijn oog. In het ziekenhuis geweest, druppels gehad maar het werd alleen maar erger. Toch maar naar een groter ziekenhuis in Nongkhai. Na veel onderzoeken bleek dat hij blind was geworden aan dat oog, acute glaucoom. Zeer waarschijnlijk veroorzaakt door verwaarloosde suikerziekte... 

Na ontspannen teruggekomen uit de tempel heeft hij de dagen daarna alleen maar rondgerend naar ziekenhuizen, apotheken en andere afspraken. En oh ja, nieuwe vrijwilligers.

En om deze nachtmerrie compleet te maken liep hij een voedselvergiftiging op, de dag voor vertrek naar Nederland. Het was een hele erge, zo erg dat hij met geen mogelijkheid de vlucht kom halen. Dus... De vlucht moest 2 dagen uitgesteld worden. Gelukkig was dit maar 10 euro en was het zo gepiept. 

Na 3 lange weken waren we dan eindelijk weer herenigd. Luna was heel erg blij om haar papa eindelijk weer te zien en papa was natuurlijk helemaal door het dolle heen. Helaas ontwikkelde Jack door het koude weer en verminderde weerstand een fikse verkoudheid en heeft dus veel tijd op bed doorgebracht. Voor de bruiloft was hij weer bijna beter.

Vrijdag 16 januari was het dan eindelijk zover, de bruiloft van Richard en Marloes. Richard kwam zich bij ons omkleden en wat zag hij er mooi uit. Stralend en zenuwachtig tegelijk, klaar om in het huwelijksbootje te stappen.

Op naar het huis van de ouders van Marloes in Helvoirt. Wat zag ze er prachtig uit! Schitterende jurk. Het was ook heel mooi om te zien toen Richard haar voor het eerst zag, toen kwamen er bij mij wel wat traantjes :)

De ceremonie in het gemeentehuis was ontspannen en vrolijk. Het was ook grappig om dit keer de bruiloft van zo dichtbij mee te maken in plaats van zelf in de spotlight te staan. 

Na de ceremonie op naar de feestlocatie. Na de taart en een heerlijk diner brak het feest aan. Samen met de zussen van Marloes hadden we nog een korte quiz gemaakt om te kijken hoe goed het bruidspaar elkaar kent :) Het feest was enorm gezellig, lekker gedanst en lekker meegezongen.

Het is grappig om te zien hoe je leven veranderd zodra je het huis uit bent. Eerst kende ik alle vrienden van mijn broer, wat zijn hobbies waren en wat hij deed. Na 21 jaar gingen wij bijna tegelijk het huis uit. We hadden nog steeds veel contact, maar toch veranderd er veel. Op zo'n dag komt dat gevoel van vroeger weer even terug, je ziet zijn vrienden en collega's en het wereldje is weer even heel klein. Het was zo mooi en intiem om dat stukje Richard weer even te zien. Niet alleen als broer, maar ook als vriend, collega en bovenal als echtgenoot. 

Lieve Richard en Marloes, ik heb het al gezegd maar ik ga het nog een keer zeggen. Wat waren jullie een prachtig bruidspaar en wat straalden jullie! Ik wens jullie al het geluk van de wereld toe!!

En nu zijn we al bijna weer 4 weken thuis. Het was, net als iedere keer weer even wennen, maar dit keer viel het nog zwaarder door alle omstandigheden. Het gemis was familie en vrienden was zo groot dat ik mijn draai maar moeilijk kon vinden. Na 2 weken lukte het me eindelijk om mijn ritme weer op te pakken. Ik was weer begonnen met lesgeven, experimenteerde weer lekker in de keuken en de ideeën voor mijn webshop stroomde over.

Nu vind ik het weer heerlijk om thuis te zijn. Het gemis van familie en vrienden blijft, maar dat heb ik wel een plekje gegeven. Wakker worden met de zon in je gezicht, verse groente en fruit uit de tuin en mijn lieve man bij me, ja daarvoor ik het voor. Dit is mijn thuis.

Leven, liefde en lachen

**een waarschuwing vooraf; kun je niet tegen zoetsappige verhalen, stop dan nu ;) En bekijk alleen de foto's, haha**

Soms heb je van die dagen dat je overloopt met liefde. Alles gaat soepel, je zit lekker in je vel en geniet van alles om je heen.

Vandaag was een dag bomvol liefde. Liefde voor mijn kleine webshop, liefde voor het huis waar ik in woon met het uitzicht waar ik iedere dag van mag genieten, liefde voor mijn lieve man maar bovenal heel erg veel liefde voor Luna. Huh, vandaag alleen?! Nee, natuurlijk niet! Ik houd iedere dag heel veel van haar maar op sommige dagen voelt het allemaal iets specialer.

Haar driftbuien waren minder lang en minder frequent. Veel kusjes en knuffeltjes werden gegeven en als mama het even druk had met haken (deadline...) dan ging ze rustig zitten spelen.

Tijdens haar ochtendutje ('s middags slaapt ze nooit) die vandaag weer 3 uur duurde, heb ik van alles kunnen doen, lunch en diner klaargemaakt, de keuken opgeruimd en ik kon zelfs rustig gaan zitten met een kop thee om aan verder aan de deken te haken.

Over haken gesproken, het is nog steeds rustig met de verkopen van mijn gehaakte spullen. De shop trekt wel veel bezoekers en ook op Instagram krijg ik bijna dagelijks volgers bij. Toch wil het niet vlotten, buiten de cadeau's die ik aan familie en vrienden verkocht heb. Vandaar ook even een oproep aan mijn blogvolgers. Hebben jullie in jullie omgeving zwangere dames of pasgeboren baby's? Kennen jullie iemand die wel een met veel liefde gehaakt cadeau kan gebruiken? Het is nog niet te laat om een persoonlijk cadeau samen te stellen. Samen kunnen we kleuren en patronen uitzoeken. In december kom ik naar Nederland dus je hoeft geen verzendkosten te betalen en voor familie en vrienden maak ik uiteraard een vriendelijk prijsje. Maar wacht niet te lang, want voor je het weet is het kerst!

Op dit moment ben ik bezig met een bestelling voor een deken van 100x150cm. Samen met de klant hebben we de kleurencombinatie en het patroon uitgezocht. Erg leuk om zo interactief met je klanten bezig te kunnen zijn.

Daarnaast heb ik net een bestelling de deur uit gedaan voor een neefje van een vriendin. Hopelijk gaat het in de smaak vallen bij de kleine man! En met een handgeschreven kaartje erbij maakt het een bijzonder cadeau waarvan je zeker weet dat de kleine een uniek geschenk ontvangt.

Weer even terug naar mijn lieve dochter.

Na haar dutje was ze zo lief en schattig. Ik heb er niks meer aan toe te voegen, laat de foto's voor zichzelf spreken.

En tot slot nog even wat links van mijn webshop en van Facebook en Instagram waar je de nieuwe items en lopende projecten kunt volgen. 

Webshop: www.etsy.com/shop/nurtureplaylove

Facebook: www.facebook.com/nurtureplaylove

Instagram: nurtureplaylove

Rust en regelmaat

Jack is in Nong Khai met de vrijwilligers en ik zit met Luna in de slaapkamer. We hebben gezellig samen gegeten en gebadderd en nu zitten we even rustig samen. De afgelopen week stond vooral in het teken van gemis, maar nu voel ik de rust weer over me heen komen. Ik geef haar een aai en een kus op haar bol. Ik geniet van dit rustige moment, geen TV, geen muziek, even helemaal niks behalve wij tweeën.

Samen kijken we naar foto's van Jack en mij, van opa en oma en van vriendinnen. Ik voel het gemis weer terugkomen, maar ik besluit er even niet aan toe te geven. Ik loop met Luna naar ons Boeddha altaartje toe en ik leg een kussentje voor Luna en voor mezelf neer. Samen buigen we voorover om tot Boeddha te bidden (Luna heeft hier altijd de grootste lol in, ook in tempels). 

In tegenstelling tot haar hyperactieve dag, is nu heel kalm. Ik besluit even te gaan zitten om te mediteren. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn adem. Het is doodstil, ik hoor helemaal niks. Als ik een oog open kijkt ze me met een grote glimlach aan. Ik pak haar op schoot en sluit mijn ogen weer. Voor 15 minuten is ze stil, ze beweegt wel maar ze blijft op schoot zitten. Ik voel haar zachte handjes op mijn benen, mijn handen en dan weer op mijn armen. In plaats van me afleiden brengt Luna mij alleen maar dieper in een ontspanning. Als ik mijn ogen weer open doe, wordt ik weer begroet met een grote glimlach *SMELT*

Wat staat deze vanavond in schril contrast met de rest van de week. Die was namelijk alles behalve ontspannen. Vorige week zondag hebben we mijn ouders op het vliegveld uitgezwaaid na 3 fantastische weken. Het begon wat hectisch en het eindigde wat hectisch maar we hebben hele fijne weken gehad. Het afscheid zelf was minder intens omdat we elkaar over 8 weken weer gaan zien (waarom leg ik zo uit). We waren daardoor ook niet erg emotioneel, 8 weken is immers te overzien. Tot het moment dat mijn ouders de roltrap op gingen en wij ze enthousiast aan het uitzwaaien waren. 

Kinderen voelen bepaalde situatie toch altijd feilloos aan?! Alsof Luna wist dat opa en oma nu echt weggingen want ze begon toch hard te huilen.... Dikke tranen, pruillip en gesnik. Dat was voor ons allemaal het breekpunt. Ik zag de pijn in de ogen van mijn ouders en ik moest zelf ook even een brok wegslikken. 

In die 3 weken zijn ze weer zo aan elkaar gewend. Het was opa dit, oma dat, knuffeltjes en kusjes. En nu is dat ineens weer over. Afscheid nemen is nooit makkelijk maar met een kleine meid die overstuur is, maakt het nog pijnlijker.

Afgelopen week wisselden hele actieve dagen (wassen, schoonmaken, e-mails beantwoorden, planningen maken), zich af met totale niks-doen-dagen. De eerste dagen gingen nog wel, er ligt een hoop te doen in huis en voor de organisatie dat ik wel even bezig bleef. Zodra dat gebeurd was, kwam er weer meer tijd voor stilte, en in die stilte ga je weer nadenken. Luna die opa of oma zoekt of roept, de stilte in huis. Het was allemaal weer even wennen. 

Vanavond heb ik mezelf weer een beetje gevonden, door even helemaal niks te doen en mijn aandacht naar binnen te richten. Luna, die normaal nog geen seconde stil zit, bleef ook mooi zitten. Daarna hebben we heel rustig de rest van ons dagelijkse avondritueel kunnen afhandelen en heb ik haar heel vredig in bed kunnen leggen. Wat een fijne afsluiter van de dag.

En dan nog het laatste nieuwe; op 16 januari gaat mijn broer trouwen! Dat willen wij uiteraard niet missen en daarom komen wij naar Nederland. Luna en ik vliegen op 21 december al en Jack komt wat later. We hebben op dat moment te veel vrijwilligers en die kunnen we niet zomaar alleen laten. De feestdagen gaan we wel apart vieren, maar het is even niet anders. Jack hecht toch niet zo veel waarde aan de feestdagen, simpelweg omdat ze kerst en oud & nieuw hier niet vieren. Ik kijk er erg naar uit om deze speciale tijd met familie en vrienden te kunnen doorbrengen. 

Een achtbaan is er niks bij...

Je ziet je kind het liefst nooit ziek, altijd gezond en actief. Je wilt niet denken aan het moment dat je kindje ziek wordt. Toch weet je dat ziek worden er bij hoort en onontkoombaar is.

En als je kleintje ziek wordt.... Tja, dan wordt je wereld even heel klein en draait alles om je kind. Je laat alles uit je handen vallen en alle zorg gaat naar je kind. Je doet er alles aan om je kind beter te maken, je haalt alles uit de kast, je struint Google af en raadpleegt je familie en vrienden. Maar soms komt er een moment dat je het niet meer weet. Het moment waarop je realiseert dat je kindje niet beter aan het worden is maar alleen maar zieker wordt met steeds vagere symptomen. 

Zo zijn de afgelopen 4 weken bij ons geweest. Van, wat onschuldig leek, naar erg, naar erger terug naar onschuldig.

Het begon allemaal 4 weken geleden met wat leek op de bof. Haar klier onder haar oortje was een klein beetje opgezet, maar niks alarmerend. Ze had nauwelijks koorts en ze was nog steeds actief en vrolijk. De zwelling nam wel wat toe maar we maakten ons geen zorgen. Na een week van geen verandering hebben we toch maar een dokter opgezocht. Ik heb totaal geen vertrouwen in de lokale gezondheidszorg. Overal krijg je hier antibiotica voor. Heb je hoofdpijn? Antibiotica. Spierpijn? Antibiotica. Of misschien een verkoudheid, juist, antibiotica. En je raad het al, ook Luna kreeg antibiotica voorgeschreven. Er was een bloedtest gedaan maar de arts zei dat die het niet wist. Tja, haar rode bloedcellen zijn heel laag en haar witte bloedcellen heel hoog. Ik gok een virus... Ik had uiteraard al wat gegoogled en wist dat je tegen de bof of andere virussen niks kan doen, een antibiotica al helemaal niet! Daarmee dood je ook de goede bacteriën die tegen het virus aan het vechten zijn.

Wij weer terug naar huis en hebben haar uiteraard geen antibiotica gegeven. In plaats daarvan hebben we haar hoge doses van vitamine C gegeven en hebben haar vele lokale kruiden toegediend om haar immuunsysteem te helpen tegen het virus te vechten. Even leek de zwelling te verminderen en ook de koorts bleef uit. 

Jack besloot op vrijdag naar de tempel te gaan aangezien het met Luna toch stabiel bleef. Meteen die vrijdagavond plaste Luna, wat leek op, bloed. Wat ben ik blij dat ze al helemaal zinnelijk is want ik kon goed kijken of het zo was. Ik was redelijk in paniek maar aan de andere kant was het ook weer zo licht dat ik hoopte dat ik het mis had.

Zaterdagochtend, meteen op het potje gezet en mijn adem stokte even.... Weer bloed, dit keer duidelijk. Zodra er bloed in de urine zit weet je dat er meer aan de hand is. Jack gebeld, maar aangezien hij 200km ver weg kon hij niet even terugkomen. Iedere keer als ik haar op het potje zette werden mijn zorgen groter. Rond 4 uur was het voor mij klaar, je komt naar huis, ze moet naar een dokter. In de loop van de dag was haar koorts weer op komen zetten en 's avonds was ze gloeiend heet. Het zou nog 4 uur duren voordat Jack thuis zou zijn dus zijn ouders zouden me naar de dokter brengen. 

En daar zit je dan, met je schoonouders waarmee je nauwelijks kunt communiceren op weg naar een doktor die je niet verstaat. Wat wenste ik hard dat ik nu even in NL was, waar ik dokters vertrouw en een gesprek mee kan voeren. Het bezoek aan deze dokter was een lachertje. Ze raakte Luna's klier lichtjes aan en keek niet eens naar haar urine. Ze moeten opgenomen worden in het ziekenhuis, punt.... Ja daag. Echt niet.

Weer terug in de auto en terug naar huis, wachten op Jack. Eenmaal thuis heb ik haar meteen in bed gelegd en ze viel als een blok in slaap. Tijdens het wachten op Jack ben ik weer Google gaan raadplegen. De bof was uitgesloten want deze duurt vaak maar 3 tot 5 dagen. Luna had al ruim 2 weken een opgezwollen klier. Toen Jack thuis was hebben we besloten haar te laten slapen, haar koorts was weer wat gezakt en we wilden haar niet wakker maken. 

Zondagochtend vroeg 40km rijden om naar een kinderarts te gaan. Dit was in een kleine kliniek, oud en vervallen. Wederom dacht ik weer, wat doe ik hier! Drie uur wachten om een dokter te zien met alleen maar zieke kinderen om ons heen. Uiteindelijk waren we aan de beurt. Dit was de eerste dokter die ik meegemaakt heb die echt de tijd nam om alles te analyseren. Eerst onderzoekt hij haar klieren, haar buikje, luisterde naar het hart en de longen en probeerde de grootte van haar milt te controleren. Bloed werd afgenomen, longfoto werd gemaakt en toen was het afwachten tot de uitslag. Zenuwachtig zat ik daar, ik klemde Luna stevig tegen me aan. Ik wil wakker worden uit deze nachtmerrie, ik wil dat mijn meisje weer gezond is. 

Wat leek op uren wachten, was uiteindelijk maar een uurtje. Haar bloed ziet er niet goed uit, haar witte bloedcellen zijn extreem verhoogd en haar rode bloedcellen extreem laag. Hoe ons meisje nog zo actief heeft kunnen functioneren is een raadsel... Gelukkig zag de longfoto er wel goed uit waardoor een aantal dingen weer uitgesloten konden worden. Er waren 2 opties; of het is een virus dat zich aan haar rode bloedcellen vast klampt. Hierdoor stoot het lichaam de rode bloedcellen af om dit virus uit haar lichaam te werken. Vandaar de bloed in haar urine. Of het is allemaal een stuk erger... Leukemie. Als je als dacht dat mijn adem stokte bij bloed in de urine, kun je je wel voorstellen wat het deed bij het uitspreken daarvan. Alles daarna is in een waas aan mij voorbij gegaan. Jack bleef nog een lange tijd in het Thais met de arts praten maar ik was al uitgeschakeld en zat daar met mijn lieve kleine meisje op schoot, heen en weer wiegend. Die nachtmerrie waar geen eind aan lijkt te komen. (Om jullie niet in spanning te houden, een week later kregen we de doorslag dat het absoluut geen leukemie was).

De arts adviseerde, als het een virus is, gewoon uit te zieken. Is het leukemie dat moeten we 300km rijden voor een ziekenhuis met een gespecialiseerde oncologie  afdeling. Noem het naïef of kop in het zand steken, maar wij wilden gewoon niet geloven dat het leukemie is. Dan hadden we toch meer moeten merken? Wij besloten dus om uit te zieken. We hielden haar goed in de gaten en even leek het bloed weer minder te worden. Toch begon het te knagen en donderdag was ik er klaar mee. We gaan naar 300km rijden, ik moet het gewoon weten want het idee van leukemie blijft in mijn achterhoofd zitten. Ondertussen begon de tijd ook te dringen want mijn ouders zouden die zondag al aankomen. Na veel gebel aan bevriende dokteren en verpleegkundige werd ons geadviseerd eerst naar een onafhankelijk laboratorium te gaan in Udon Thani, 90km, om daar het bloed eerst te laten testen. Daar hebben ze namelijk hele geavanceerde apparatuur staan. En Jack kende iemand die daar werkte. Daar gingen we dan vrijdagochtend, met een koffer vol met kleren, want ik verwachtte niet die avond nog thuis te slapen. 

Het bloedonderzoek was zo gebeurd, binnen een uur gekregen we de uitslag. Haar urine was op kweek gezet dus daar moesten we nog 3 dagen op wachten. Haar bloed had een hele verrassende uitkomst. Het is geen virus maar er zitten enorm veel bacteriën in haar bloed. Er zit dus niks anders op dan naar het ziekenhuis, waar ze behandeld moet gaan worden. Nou dat was een geruststelling maar het idee om mijn meisje te laten opnemen in het ziekenhuis maakte me weer onzeker. We waren op een punt aangekomen waarop we net echt even niet meer wisten, dus de enige optie die dan nog overblijf is ziekenhuis.

Weer een hele papier winkel door, wachten wachten en nog een wachten. Als je denkt dat ziekenhuizen in NL er slecht uitzien.... Die verbleken bij lokale ziekenhuizen hier in Thailand. Daar zat ik weer met mijn meisje, allemaal zieke kindjes om ons heen. Gelukkig waren we redelijk snel aan de beurt. We lieten de bloedtest zien, Luna werd weer grondig onderzocht en de arts was erg vriendelijk en legde alles rustig in het Engels uit. Leukemie vond zij een rare aanname, want zij kon, op het eerste oog, geen afwijkende bloedwaarden vinden in de bloedtest. Ze moet opgenomen worden en er moet gestart worden met een antibioticakuur. Hier in Thailand wordt je daar voor opgenomen, een kuur kun je niet zomaar thuis doen. Er zou nog meer bloed afgenomen worden om verder testen te doen, ook om leukemie verder uit te sluiten. 

Een hele papierwinkel en weg door het doolhof aan gangen, binnentuinen en patiënten op de gang kwamen we op de kinderafdeling. Ik was in schok, met 9 andere moesten we de zaal delen. Voor kinderen hebben ze namelijk geen privé kamers omdat ze hen constant in de gates moeten houden. Jack zag de paniek in mijn ogen, maar dit was echt de enige oplossing. Ventilatoren naast de bedden, familieleden bij de kinderen in bed en vervallen spullen... Ik wenste hier zo snel mogelijk vandaan te kunnen. Verpleegkundigen kwamen het infuus aanleggen want haar mineralen in haar bloed waren ook heel laag. Schreeuwend toen de naald gezet werd, en ik stond met tranen mijn meisje tegen te houden. Het is hartverscheurend om ze zo in pijn en angst te zien. Ik kon niks doen, behalve haar proberen gerust te stellen. Ze was volledig over haren toeren heen. 

Een flesje om haar wat te kalmeren. Zo kon ik ook even op adem komen... 

Het ziet er zieliger uit dan het is, want ze ligt hier gewoon te slapen. Uitgeput na alle hectiek van de dag.

Zo dicht lagen de kinderen op elkaar.... Even wat anders dan in Nederland...

De dagen erna vlogen verrassend genoeg voorbij. De ene naar de andere routine controle werd uitgevoerd, temperaturen (iedere 3 uur...), infuus controleren en iedere 6 uur antibiotica, ook 's nachts. Iedere keer als er een verpleegkundige op haar af kwam was het gillen. 

We zagen haar wel zichtbaar opknappen. Het bloed in de urine nam zichtbaar af en de koorts was na een paar uur al helemaal verdwenen. Op dag twee werden we verplaatst naar een 'VIP' zaal, met airco en dit keer maar 5 andere en meer ruimte. En dat voor 200 baht extra per dag (5 euro per dag). Jack kon nu op een bank naast ons slapen. De nacht ervoor had hij op een leeg patiëntenbed geslapen.

De VIP zaal :)

Luna en d'r papa bleven er vrolijk onder (en hielden mama ook rustig :)

Een gekke ziekenhuis selfie kon natuurlijk niet ontbreken!

Alles bij elkaar hebben we er 3 dagen gezeten en dit klinkt misschien gek, maar het was eigenlijk best een interessante ervaring. Uiteraard een die ik liever niet had mee willen maken maar dat heb je niet voor het zeggen. Alle verpleegkundigen waren erg vriendelijk en de families van de kinderen waar we de kamer mee deelden waren ook erg betrokken. Wat mij eerst juist tegenstond viel achteraf alles mee. Iedereen is bezorgt om elkaar en houdt elkaar op de hoogte. Het was een soort kleine community. 

Op zondag zouden mijn ouders aankomen en we zagen het nog niet zitten om Luna mee naar huis te nemen. Het ging wel beter maar in het ziekenhuis zorgde ze zo goed voor haar dat we het niet aandurfden. Dus toen mijn ouders belden dat ze in Bangkok geland waren en vertelde dat mijn moeder een behoorlijk heftige voedselvergiftiging had opgelopen in het vliegtuig, wist ik even niet meer hoe ik moest beginnen.

We komen jullie niet met z'n drieën ophalen want Luna ligt in het ziekenhuis met niks ernstigs! Gelukkig lagen we inmiddels op de VIP zaal dus het was ook makkelijker om ze fatsoenlijk te kunnen ontvangen. 

Na de eerste shock van Luna aan het infuus in een lokaal ziekenhuis, hebben we heerlijk zitten kletsen en was ik erg blij dat ze er eindelijk waren. Luna was nog een beetje bang voor ze, waarschijnlijk omdat ze nu ineens levensgroot waren, in plaats van klein op Skype.

Maandagochtend werd Luna ontslagen en konden we eindelijk naar huis. Met flesjes vloeibare antibiotica gingen we naar huis. Het toedienen daarvan was een regelrechte ramp, maar we waren blij weer in ons eigen bed te kunnen slapen. Niet iedere 3 uur verpleegkundige aan je bed. Luna kon nu eindelijk weer de nachten doorslapen. 

Ze had inmiddels een verkoudheid opgelopen in het ziekenhuis dus het werd echt tijd dat we gingen!

Wat zijn het toch een paar heftige weken geweest. Luna is nog nooit echt ziek geweest. Als ze koorts had, was dat maar een dag zonder andere symptomen. Het was dus heel erg schrikken om je kleine meid zo ziek te zien en alleen maar zieker zien worden. 

Ze is nu weer helemaal opgeknapt, de verkoudheid is ook helemaal weg en haar bloed ziet er ook weer prima uit. Nu zijn we lekker aan het genieten van een welverdiende vakantie in Chiang Mai, het noorden van Thailand. Mijn ouders genieten volop van Luna en Luna vindt op haar beurt de aandacht heerlijk. 

Genieten dus!