Schril contrast

Ik kom uit een ander land, dat weet ik. Wij hebben andere gebruiken en gewoontes dan de Thaise mensen, dat zie ik iedere dag opnieuw. Ik ben aan al deze kleine dingetje zo gewend, dat ze me haast niet meer opvallen. Maar dan af en toe wordt het contrast weer heel duidelijk zichtbaar.

Terwijl ik een massage krijg zijn de kleinkinderen van de masseuse met Luna aan het spelen. "Bah, sokepok...",  hoor ik Jack roepen en ook de masseuse spreekt haar kleinkinderen streng toe. Hmm, ik lag rustig, ontspannen te genieten van de massage maar als er geroepen wordt dat iets heel vies is, ben ik even uit mijn concentratie. Ik kon kon zo snel niet zien wat er aan de hand was en ik hoorde verder niks meer, dus ik ging weer ontspannen liggen.
Na mijn massage vroeg ik me toch af wat er nou gebeurd was. Luna had blijkbaar een speentje in haar box gevonden en die in haar mond gestopt. De twee kinderen waren zo verbaasd dat ze het speentje uit Luna's mond trokken en het in hun eigen mond stopten. Zoiets hadden ze namelijk nog nooit gezien.

Sowieso was ons huis een bezonderheid, elke dingetje leken ze vreemd te vinden. Als de koelkast openging stonden ze er met open mond naar de staren -zo vol lag die nou ook weer niet. De slaapkamerdeur stond op een kier, daarachter vonden ze een volledig onbekende wereld voor hen. Open, licht en schoon ;)
Deze 2 kinderen, neefje en nichtje van elkaar, wonen bij hun oma omdat de moeder van het meisje een zware vorm van authisme heeft en de ouders van het jongetje in Bangkok werken. Schrijnende gevallen maar helaas horen wij deze iedere dag. Toch was dit weer even anders, omdat ze nu in ons huis rondliepen en je dan merkt hoe groot het contrast eigenlijk is. Dat was gisteren.

Deze kinderen zijn geen enkele vorm van luxe gewend. Dat werd vandaag nog verder duidelijk. De masseuse was terug om een van de vrijwilligers te masseren. De kinderen kwamen langzaam weer richting ons huis gelopen omdat ze Luna toch wel erg interessant vinden. Starend hangen ze met z'n tweeën over de rand van de box. Ik zat te haken (rariteit nummer 1) en Luna was druk bezig met haar speelgoed toen ze haar tuitbeker zagen staan. En je raad het al, hup in hun eigen mondjes. Lachend en gierend vertelde ze elkaar hoe gek ze die beker vonden. Veel verstond ik er overigens niet van want ze praten zo plat Isan (dialect) dat ik er weinig van kan maken.

De tuitbeker was al niet interessant meer toen ze Jack achter zijn laptop zagen. "Ben je een spelletje aan het spelen?" Hier worden computers helaas alleen maar met spelletjes geassocieerd. "Nee, ik ben aan het werk." Met niet begrijpende blikken keken ze hem aan. Werken? Je ziet ze denken, dat doe je op het rijstveld, niet achter een laptop... Jack zag de verwarring ook en besloot wat muziek op te zetten. Als je al dacht dat ze verbaasd waren over Luna's speen en tuitbeker, bij het horen van muziek uit de laptop vielen ze bijna van hun stoel af. Dicht kropen ze tegen Jack aan om er niks van te missen.

 

Wat een schril contrast. Voor ons is het vaak niet mooi, groot of glanzend genoeg. Het huis was best wel een rommeltje die dag, maar voor die kinderen was alles bijzonder in ons huis. Wij zien veel van deze kinderen bij ons in het dorp, maar als je ze dan in je eigen huis ziet en je ziet de verbazing in hun oogjes dan doe je wel weer even een stapje terug. Wat hebben wij het dan goed.

En dan iets van een hele andere orde, over contrast gesproken, een van de vestjes is af!

Er moeten alleen nog knoopjes op maar ik kon hier geen leuke vinden. Aan net andere vestje ben ik ook al begonnen maar of die af gaat komen binnen 2 weken. Het is nogal een arbeidsintensief werkje maar daar hou ik wel van!

Fijne woensdag allemaal en tot snel (2 weekjes!)

Fotoboeken fun!

Luna nadert de 11 maanden alweer en voor we er erg in hebben wordt ze al 1 jaar. Ik kan me nog zo goed herinneren dat we de test deden en we zeker wisten dat ik zwanger was.

Al maanden wil ik er voor gaan zitten maar het komt er maar niet van. Luna's fotoboek maken van haar eerste levensjaar. Ik wilde het niet langer uitstellen want dan komt het er helemaal niet meer van. Het is nu al gigantisch veel werk. 

Het is zo leuk om al die kleine dingen weer voorbij te zien komen. Op dit moment ben ik nog bij de zwangerschap zelf. Met mijn dagboek op schoot, vele gigabytes aan foto's op de computer en een druk verkende Luna aan mijn benen ga ik aan de slag. 

Het extreem langzaam groeiende buikje, de grappige adviezen van de Thaise, de enthousiaste reacties van familie en vrienden in Nederland en het gevoel dat er leven in je buik aan het ontwikkelen is. Het komt allemaal voorbij en met een lach en een traan verwerk ik het in het fotoboek.

En dan na 9 maanden de bevalling en voor je het weet worden ze 1 jaar! Het blijft bijzonder hoe snel ze zich ontwikkeld. Wat overigens heel normaal is maar nu je elke kleine ontwikkeling mee krijgt, lijkt het helemaal hard te gaan. Soms komen er verschillende dingen in een week bij. Zo heeft ze er deze week weer 2 tandjes bij, kan ze los staan en geeft ze handkusjes. Het duurt denk ik nog wel even voordat ze gaat lopen want mevrouw heeft echt totaal geen geduld. Los staan doet ze alleen maar als wij haar loslaten staan naast ons. Zelf heeft ze er de rust niet voor - ik moet door, die hoek van de kamer ontdekken en daarna die, hé zie ik daar iets onder liggen, kan ik daar ook op, hmm wat mama in haar handen heeft wil ik ook hebben...... En ga zo maar door. Langer dan 1 minuut stilzitten doet ze niet. Dus rustig oefenen om te lopen... Daar kan ze nog wel eens lang mee wachten.

Net als het praten overigens want als er continu 3 talen om je heen gesproken worden zou ik ook even wachten om alles in me op te nemen voordat ik zou gaan praten.

Mijn eerste fotoboek heb ik inmiddels ook hier en ik pak het er vaak bij. Mijn moeder hield altijd uitgebreid bij wat de ontwikkelingen waren, van zwangerschap tot eerste stapjes. Super leuk om te lezen hoe je eigen moeder de zwangerschap heeft ervaren en hoe ik me ontwikkelde. Zo'n mooie herinnering wil ik ook aan mijn dochter mee kunnen geven!

Ons meisje kan zo lekker de clown uithangen, hihi

Jullie wisten al dat wij in maart naar Nederland zou komen. Graag wilden wij langer blijven maar omdat we begin april weer een vrijwilligster krijgen ging dit niet. Toevallig vroeg een docent 2 weken geleden of wij in april vrijwilligers hebben want zij kan wel wat hulp gebruiken. Er ging meteen een lichtje branden bij Jack. Misschien kan zij ook voor de vrijwilligster zorgen, voor 2 weken. Na veel wikken en wegen, toch besloten het aanbod aan te nemen. Tickets omgeboekt en de andere organisatie ingelicht dat wij wegens familieomstandigheden langer in Nederland blijven :) Welke omstandigheden; dat wij heel erg gemist worden :D Dat is geen leugen!

We blijven dus lekker 6 weken, tot 20 april in Nederland. Zo hebben we nog meer tijd om jullie allemaal een bezoekje te brengen!

Doen we het wel goed?

Dat we van ons werk houden, dat is zeker. We ontmoeten elke maand nieuwe inspirerende mensen en we maken kinderen blij. Toch besluipt ons het gevoel van onvrede af en toe. Soms vragen wij onszelf af of ons werk nu wel echt zin heeft?

Er is tegenwoordig zo'n ontzettend groot aanbod aan vrijwilligerswerk dat er een enorme wildgroei is ontstaan. Regelmatig krijgen wij vrijwilligers die al eerder vrijwilligerswerk hebben gedaan en gaan ons dan in tot in den treuren vergelijken met de andere organisatie. Op zulke momenten begint de fundering onder onze voeten weer de shaken en gaan wij weer bij onszelf te raden. Doe we het wel goed? Zijn we niet te basic of zijn we juist te lux (WiFi, warme douche, etc.), zijn we niet betrokken genoeg of zijn wij te betuttelend? Het is een constante afweging. 

Sinds we terug kwamen in juni vorig jaar zijn we van de ene in de andere lastige vrijwilliger gevallen. Van mensen met persoonlijke problemen tot aan volwassenen die zich als zeurende kleuters gedragen. Veel dingen waren niet goed, het eten, het lesgeven, de kinderen of de docenten. Keer op keer moesten Jack en ik elkaar weer opbeuren en onszelf herinneren aan de vrijwilligers die wél een leuke tijd hebben gehad.

Net als je denkt dat het niet slechter kon vertrok in september een vrijwilligster een maand eerder. We hadden dus onverwachts 2 maanden vrij. Aan de ene kant lekker om bij te komen want sinds we terug waren hebben we op 2 dagen na, geen dag vrij gehad. We konden onszelf weer opladen en genoeg positieve energie op doen.

In november keerde het tij en ontvingen we alleen nog maar positieve vrijwilligers. De ene na de andere enthousiaste woorden vlogen ons weer om de oren. Het is niet dat wij om complimentjes zitten te vissen, maar het is altijd fijn om waardering voor je werk te krijgen.

In november kwam Anuradha aan en zij zou 3 maanden blijven. Vanaf dag een laaiend enthousiast en overal voor in. We waren bang dat ze zich misschien zou gaan vervelen omdat ze de enige vrijwilligster was, maar niets was minder waar. Ze is een onderdeel van onze familie geworden. Ze heeft een ontzettend mooie tijd gehad, met ons, maar vooral ook met de kinderen van de basisschool en de monniken in de tempel waar ze lesgaf. Haar energie gaf ons ook weer kracht.

Eind november kwamen daar onverwachts Koen en Charlotte bij. Ze kwamen maar voor 2 weken omdat ze beiden nog verder zouden reizen, maar ook zij hebben met volle teugen genoten.

Afgelopen januari mochten we nog wat super enthousiaste vrijwilligers aan dat rijtje toevoegen. De 77-jarige Neville was een voorbeeld voor vele, zo kwiek en fit. Hij was hier 4 weken en wilde geen enkel feestje missen. Zelfs de 18 jarig Milou moest toegeven dat zij minder deed dan Neville. Het stel Harro en Iris hebben ook de tijd van hun leven gehad, al was het maar voor 2 weken. Het is zo inspirerend om te zien hoeveel de vrijwilligers kunnen genieten. 

Deze momenten, daar houden wij ons aan vast. Ja, we doen goed werk. We helpen de kinderen plezier te krijgen in school en in Engels leren. Maar een groot onderdeel van wat we doen is de vrijwilligers een onvergetelijke tijd bezorgen waar ze zichzelf tegenkomen en waar ze van groeien. Het is prachtig om te zien hoe sommige onzeker beginnen tot vol zelfvertrouwen voor de klas staan en met tranen in hun ogen afscheid nemen van de kids.

Wil je wat meer van onze organisatie zien, bekijk dan onderstaand filmpje dat we gemaakt hebben naar aanleiding van de imzamelingsactie voor de scholen.

http://youtu.be/3FwVPGrI6DY

Wil je weten hoe Harro en Iris hun verblijf bij Isan Survivor beschreven hebben, klik dan op onderstaand link.

http://isan-survivor.org/VolunteerHarroIris.html

Wat mij nog het meeste raakt zijn de echte kleine dingen. De kleine bijdragen die wij kunnen leveren aan de gemeenschap hier. Vanochtend bezorgde Jack me weer een brok in mijn keel toen hij vertelde wat een 13-jarig jongetje hier kwam doen. 

Jack heeft een paar kinderen in het dorp die hem helpen met klusjes rondom het huis. Zij komen allemaal uit arme gezinnen en kunnen een extra zakcentje wel gebruiken. Vanochtend stonden Am en Wood voor de deur. Am is extreem verlegen, woont bij zijn oma en zijn ouders hebben al jaren niet meer naar hem omgekeken. Wat hij niet tegen Jack durfde te vertellen maar wel tegen Wood, is dat hij honger had... Om 10 uur 's ochtends had hij nog niet ontbeten (de meeste mensen staan om 6uur op...). Zelf nu ik dit typt gaat mijn hart uit naar Am. Jack heeft hem meteen mee naar boven genomen en een flink bord rijst, vis en wat groenten voor zijn neus gezet. Hij had het achter elkaar op en was daarna zo ontzettend dankbaar.

Hier krijgt Am een bijdrage van een vrijwilliger via Jack. Zelfs op deze foto durfde hij nauwelijks te lachen.

Wij willen meer kinderen op deze manier kunnen helpen. Met een financieel extraatje kunnen ze misschien wel ontbijten of die nieuwe schoenen kopen. 

Daarom zijn we op dit moment ook dingen aan het uitzoeken om een stichting op te zetten naast onze vrijwilligersorganisatie. Zo kunnen we nog meer kinderen bereiken. Ik hou jullie op de hoogte als we wat verder zijn met deze plannen.

  

Ouderwetse huisvlijt

Ik heb het al zo vaak herhaald in mijn blogs, en nu ga ik het weer doen. Had jij mij jaren geleden vertelt dat ik dit leven zou gaan leiden had ik je niet geloofd. En Ik had ook nooit verwacht dat ik het volgende leuk zou vinden. 

Ik heb een creatieve achtergrond. Als kleuter kon ik uren in de weer zijn met papier en lijm, als tiener tekende ik hele boekwerken vol. Als student fabriceerde ik maquette na maquette en na het afstuderen, even heel lang niks. Ik was uitgeknutselt en de lol was er een beetje van af.

Na een tijdje begon het toch weer te kriebelen, maar ditmaal nam ik geen papier, lijm of potlood in mijn handen, maar breinaalden. Say what?! Ja, breinaalden. Als jonge meid ben ik gaan breien, en weet je wat, ik vind het hartstikke leuk en schaam me er absoluut niet voor! Inmiddels heb ik ook het haken helemaal ontdekt en stuit ik internet af naar leuke patronen.

Ik hoor jullie denken, haken in Thailand, daar is het toch veel te warm voor! Dat klopt, ik haak hier maar weinig kleding. Mijn laatste project was behoorlijk groot. Jullie hebben allemaal de foto's van onze box voor Luna gezien. En deze ziet er meer als een kippenhok uit dan een box voor een baby. Ik wilde langs de bovenrand een rand haken zodat deze niet meer zo scherp is en de box er wat kindvriendelijker uitziet.

Niet echt een vriendelijke bovenkant hè?

Dus ik had wol gehaald in de kleuren van het boxkleed en ik ben aan de slag gegaan. Weken heeft het me gekost om ruim 7 meter te haken. Vorige week was die eindelijk af en ik vind het zelf goed gelukt!

Luna is er ook helemaal blij mee!

Ik kan hier in Thailand verder weinig breien en haken want het is hier natuurlijk vrij warm maar met Nederland in maart in het vooruitzicht kan ik toch wel weer wat meer dingen maken. Aangezien de winter opstartproblemen heeft zal het mij niks verbazen als die in maart op volle toeren koud winterweer zal brengen. Tijd voor warme vestjes voor Luna dus. 

Een van de vestje is al best ver af.

Dit is het achterpand, ik moet alleen nog de andere arm haken en de capuchon en dan is die af. 

Ik heb al lang niet gebreid maar ik kwam op internet zo'n leuk vestje tegen dat ik de breinaalden er ook maar weer bij pak. 

Dit zijn de kleuren voor het vestje.

Nog genoeg werk dus de komende maand want er moet ook nog een mutjes voor de kleine meid gebreid/gehaakt worden.

Visum-update;

Vrijdagmiddag om 4 uur kregen we een telefoontje van de immigratiedienst. We moeten ons vandaag om 10 uur melden met 2 getuigen (onze buren) en meer foto's. Zucht.. Daar gaan we weer. We zijn bang dat de immigratiedienst het bewust aan het rekken is om ons de gelegenheid te geven om een extra 'donatie' te doen voor hun diensten. Ze weten inmiddels dat wij 5 maart naar Nederland gaan dus enige haast is wel geboden. Voor hen de uitgelezen mogelijkheid om het zo langzaam mogelijk te doen zodat wij ze kunnen omkopen om sneller te werken. Nu weten we dit natuurlijk niet zeker maar als al die papieren die we overhandigd hebben en het feit dat we een baby samen hebben niet genoeg bewijs is, dan weet ik het ook niet meer. We hopen dat we het mis hebben en dat ze na vandaag echt aan de slag gaan en we snel het verlossende telefoontje krijgen. En anders moeten we wachten tot 3 maart. Als ze er dan nog niet uit zijn zal ik mijn tijdelijke visum verlopen en moet ik een boete betalen als we de 4e de grens over gaan (we vliegen namelijk op 5 maart heel vroeg).

To be continued.....

Papierwinkel

In het buitenland kom je soms voor gewikkelde dingen te staan. Bepaalde documenten krijgen of gebeurtenissen registeren, het gaat allemaal niet zo makkelijk en gestroomlijnd als in Nederland. Het vraagt veel van je geduld en van de persoon die jou moet helpen. Mag diegene jou niet? Dan heb je pech want dan kunnen zij het je heel erg moeilijk maken.

Inmiddels zijn we voor de Thaise wet als getrouwd geregistreerd. Nu heeft dit op zich niet veel toegevoegde waarde maar dit is wel nodig om voor mij een 'getrouwd-visum' aan te vragen. We zijn de procedure in augustus vorig jaar begonnen. Eerst een uittreksel van onze Nederlandse huwelijksakte, die moest door het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken gecertificeerd worden. Vervolgens was de Thaise Ambassade in Den Haag aan de beurt te certificeren. Toen dit allemaal gebeurd was kon het document (met dank aan mijn lieve ouders) naar ons in Thailand opgestuurd worden. 

Hier begon weer een heel proces voordat we het document hier konden gebruiken. Eerst moest het naar het Thais vertaald worden, Engels kunnen ze namelijk niet lezen... Die vertaling moest gecertificeerd worden door het Thaise Ministerie van Buitenlandse Zaken in Bangkok. Toen wij het document eindelijk in handen hadden konden we naar de gemeente om ons huwelijk te registeren. Hier ontvingen we meteen een uittreksel van de Thaise huwelijksakte. En hier draaide het ook allemaal om. Hiermee konden we naar de immigratiedienst om het visum aan te vragen. Samen met een hele dikke stapel papieren, waaronder de meest hilarisch; een foto van ons voor het huis, in de woonkamer en in de slaapkamer, want ja, daar kunnen ze natuurlijk aan af zien of wij wel echt getrouwd zijn ;-)

Gisteren hebben we 2 uur doorgebracht bij de immigratiedienst. Ik heb denk ik wel 20 documenten getekend, en dat overdrijf ik helaas niet. Het meeste gaat hier nog met de hand. Aan het einde van die 2 uur kon ik betalen en werd er wat in mijn paspoort gestempeld. Helaas niet meteen het visum, maar een verklaring dat ik in afwachting van de goedkeuring van het visum tot 3 maart in Thailand mag blijven. Lucky me. Ik heb geen idee wat er gebeurd als deze niet goedgekeurd wordt. Het is nu dus even afwachten. Het kan zijn dat we opgeroepen worden om met getuigen te komen om te bevestigen dat wij daadwerkelijk getrouwd zijn. Wij hopen dat Luna genoeg bewijs is, haha.

Maar dat was niet de enige papierwinkel die wij hebben moeten doorlopen de afgelopen maanden. We hebben namelijk nog een nieuwtje, nee Luna wordt (nog) geen grote zus :D

Wij komen in maart voor een maandje naar Nederland! We zijn druk bezig geweest met Jacks visum vandaar dat we eerder niks hebben laten horen. Helaas is het niet makkelijker nu we getrouwd zijn. We moeten nog steeds even veel papieren en documenten hebben als voorheen, zucht... Maar, we hebben het visum!

Gisteren was alles eindelijk rond met de tickets. We vliegen op 5 maart naar Nederland en vliegen op 4 april terug. Met Luna's eerste verjaardag zullen we dus in Nederland zijn. Wij kijken er erg naar uit om iedereen weer te zien! Wij zijn alleen een beetje bang voor het weer. Het is nog steeds niet langdurig koud geweest en dan zul je net zien dat de echt winter losbarst als wij aankomen. We hebben hier net 3 (te) koude maanden gehad en we zijn blij dat we sinds 3 dagen weer warmer weer hebben. Nou ja warmer, het schiet hier weer meteen omhoog, vandaag gaf de thermometer 30 graden aan. De nachten zijn nog wel koud, maar de dagen zijn al een stuk aangenamer. Het zal dus een pittige overgang worden, maar de warmte van familie en vrienden maakt veel goed!

Tot snel!!

Het moederschap als balanceer act

Een koorddanser in het circus is altijd bezig zichzelf in balans te houden. Niet te ver naar links of naar rechts want anders verliest hij zijn balans en valt van het koord. Waar hij tijdens de training nog een valnet onder het koord heeft, moet hij het tijdens de voorstelling zonder doen.

Moeders lijken veel op koorddansers, je probeert constant de juiste balans te vinden. Iets te ver naar links of naar rechts en jijzelf of zelfs de hele familie is uit balans. Het grote verschil met koorddansers is echter dat het uit balans raken niet altijd directe gevolgen heeft. Consequenties van je opvoedmethodes hebben zijn uitwerkingen dagen, weken, maanden of zelfs jaren later. En er is geen training met een valnet om concequenties te voorkomen of te verzachten.

Ik volg geen opvoedboeken of -methodes, ik volg mijn intuïtie en mijn gezond verstand. Ik zoek niet de balans op tussen links en rechts maar tussen de opvoedmanieren van het westen en het oosten. Het is als winkelen, ik neem een beetje van dit en een beetje van dat. De discipline van het westen en het ontspannen van het oosten. Over het algemeen kan ik de balans best goed bewaren. Natuurlijk moet dat op de lange termijn nog blijken, maar tot nu toe lijkt het goed te gaan. Behalve op een punt, daar pluk ik nu al te vruchten van, of moet ik zeggen de rotte vruchten.

Slapen is niet vanaf het begin een probleem geweest. Luna was pas 4 weken oud toen ze de nachten door begon te slapen. Baby's hebben een eigen willetje want na 6 maanden vond Luna het welletjes geweest met onze nachtrust en werd ze weer iedere nacht minimaal een keer wakker om te drinken. Sindsdien hebben wij, of voornamelijk ik, weer gebroken nachten. Opzich was ik daar wel weer aan gewend, hoe vervelend ook. Wat mij meer begon op te breken waren de slaaproutines overdag. Ik ben soms wel 3 uur per dag bezig om haar in slaap te krijgen. En waarom, tja daar komt de balanceer act weer om de hoek kijken. 

Toen ze net geboren was vond ik het heerlijk om haar zo dicht mogelijk tegen me aan hebben, zoveel mogelijk. Vaak sliep ze dan ook op mijn borst. Eigenlijk heeft ze nooit geleerd om zelf in slaap te vallen. Na de borstvoeding en nu de flesvoeding viel ze altijd in slaap, behalve overdag. Het kostte me weinig tijd om haar te laten slapen, maar nu ze ouder begint te worden, duurt het steeds langer. Ze wil alleen maar op mijn borst in slaap vallen. Balanceren tussen discipline of gevoel, tijdelijk gemak of langdurige rust... Wat je gevoel vandaag zegt, kan grote gevolgen hebben voor de toekomst. 

Tijd voor actie dus want ik verloor soms uren op een dag. Ik was het van de ene op de andere dag zo beu. Soms begon ik een beetje geïrriteerd en boos op Luna te reageren als ze weer niet wilde slapen en toen realiseerde ik me dat het probleem bij mij lag en ik dus ook de oplossing in handen had; discipline. Drie dagen geleden wilde ik rustig beginnen, ik zou naast haar gaan liggen op ons bed zodat ik toch nog dichtbij ben maar haar niet meer vast had. Dat liep even anders want ze was klaarwakker toen ik haar neerlegde en wilde meteen weer gaan staan tegen het hoofdbord van het bed. Dat werkt dus ook niet, dan maar meteen op bed leggen, met mijn sjaal erbij zodat ik toch een beetje in de buurt ben. Ze klaagde wat maar het was na 5 minuten al stil. Ja hoor, ze was al in slaap gevallen. Ditzelfde ritueel herhaalde zich voor haar 2 dutje. 

Stiekem was ik al een beetje aan het juichen, zou het dan zo makkelijk gaan? Natuurlijk niet! Bij het derde dutje van de dag (Luna doet alleen aan 30 minuten power naps..) was het uiteraard schreeuwen geblazen. Ik heb de deur achter me dichtgetrokken en ben de afwas gaan doen. Drie keer ben ik terug gegaan om haar speentje weer in te doen en haar weer neer te leggen want ze stond schreeuwend in haar bedje. Het geschreeuw ging door merg en been, het kwam echt uit haar tenen -en dat terwijl ze doodmoe is. Na de derde keer was het na 10 minuten stil, doodstil. Zou het dan echt?! Stiekem toch even gaan kijken en zo lag ze erbij...

Ik moest mijn lach wel inhouden, wat een eigenwijsje. We wisten al dat ze eigenwijs was en graag tegen haar slaap vecht maar dat het zo erg was. Gewoon niet willen gaan liggen en zittend in slaap vallen. Ik kon het niet laten om er even een foto van de maken :-) Geen zorgen, meteen daarna heb ik haar weer op haar ruggetje gelegd en heeft ze nog een half uur geslapen.

Dag 2 verloopt hetzelfde, ze valt 's ochtends met niet al te veel gedoe in slaap maar 's middags blijft lastig. Het lijkt ook of ze moeilijker in slaap komt als ze bij mijn schoonmoeder is geweest.. Het geschreeuw in de middag herhaalde zich weer met dit als gevolg;

Van wie ze dit eigenwijze nu heeft. Niet van Jack of van mij want zo eigenwijs zijn wij niet. Wellicht een beetje van beide oma's ;-)

Het enige moment dat ze nog wel bij mij in slaap valt is 's avonds. Dan krijgt ze nog een fles en valt ze tijdens het drinken in slaap, waarna ze meteen haar bedje in gaat.

Inmiddels is het dag 3 en ze lijkt er nu echt aan te wennen. Niet dat ze zonder klagen haar bedje in gaat maar ze geeft zich sneller over. Zo vond ik haar vanochtend, tijdens haar tweede dutje -na heel veel geschreeuw;

Liggend! Wel met haar hoofdje tegen de rand van het bed, maar ze ligt! Een hele vooruitgang!

Nu was dit pas haar tweede dutje, de rest van de dag verliep even anders. Het was schreeuwen, krijsen en veel gejammer. Zo moeilijk om dat aan te horen, niemand wil zijn kind zo horen huilen, maar ik weet dat ik even moeten doorzetten anders leert ze het nooit.

Ik heb gelezen dat het minimaal een week duurt voordat baby's aan een nieuw ritme gewend zijn, maar we houden vol! We, of eigenlijk ik, heb me nu alleen gericht op overdag. 's Nachts komt ook nog aan de beurt. Ik sta dan namelijk op om haar de fles te geven. Ondanks het feit dat Jack de eerste 2 maanden altijd opstond om Luna uit bed te halen, is het nachtritueel voor mij. Ik gaf tot 8 maanden borstvoeding dus het was toen ook handiger als ik het deed. Vooral omdat Jack 's ochtends met de vrijwilligers op pad moest. Nu we de fles geven kunnen we het eigenlijk allebei doen, maar het is er zo ingeslopen. Tijd dus voor Jack om ook eens 's nachts in actie te komen.

Balanceren tussen het goede en het minder goede maar ook tussen twee personen. Nu komen Jack en ik uit een andere cultuur, maar ik denk dat ieder stel compromissen moeten sluiten. Je bent toch anders opgevoed en hebt dus ook andere opvatting over de opvoeding van de kleine. Over het algemeen worden wij het wel snel eens. Wij staan allebei open voor suggesties en praten overal open over. Toch sluipt het lakse en makkelijke er bij Jack wel snel in, wat voor mij weer reden voor irritatie is want ik hou wel voet bij stuk. Jack loopt vaak weg als Luna zo hard aan het schreeuwen is omdat hij er heel erg slecht tegen kan. Beter dat hij wegloopt dan haar uit bed haalt.

We gaan dus nog even door met onze balanceeract, die mij op dit moment heel erg veel moeite kost omdat Luna nu al een half uur aan het krijsen is. Oef, dit valt echt niet mee. Laten we hopen dat ze snel leert dat alleen in slaap vallen helemaal niet zo erg is!

- Ik wilde de blog bijna gaan plaatsen toen alles opeens op zijn kop werd gezet. Blijkbaar kon mijn schoonmoeder het gekrijs in hun huis horen en stapte na een heel kort klopje op de deur binnen... Het hysterische gekrijs had een nieuw hoogtepunt bereikt toen Luna haar zag. Kwaad heb ik haar de deur uit gewerkt en er zat niets anders op dan Luna te troosten want door oma was ze volledig over haar toeren gegaan. En daar zit ik dan, met Luna op mijn borst, eindelijk gekalmeerd en in slaapgevallen. En morgen?! Ik ben bang dat we dan weer helemaal van voor af aan moeten gaan beginnen. Zucht. -

Een goed begin van het nieuwe jaar

Allereerst wil ik iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen. Dat 2014 een jaar mag gaan worden vol liefde en geluk, een jaar waarin dromen worden verwezelijkt, angsten worden overwonnen en nieuwe hoofdstukken begonnen worden.

De laatste dagen van het oude jaar hebben we lekker ontspannen en relaxt doorgebracht. Eerst zijn we naar Chiang Khan, een mooi authentiek plaatsje, gegaan zo'n 250 kilometer hier vandaan. Ik kan zo genieten van onze roadtrips. Urenlang gezellig kletsen terwijl een prachtig landschap met bergen en een kronkelende Mekong rivier aan ons voorbij trekt. Onderweg zijn we nog gestopt om naar een tempel bovenop een berg te gaan. Vier jaar terug waren wij daar ook met een prachtig uitzicht, maar dit belemmerde de dikke mist het uitzicht.

Luna en ik in de dierentuin ;)

Bovenop de berg, zonder uitzicht...

We hadden geluk want die dag was er een hele belangrijke monnik aanwezig in die tempel. Luna wordt hier gezegend door hem d.m.v. een bandje om haar pols

Trotse papa :D

Voor de tempel ingang (dit is trouwens niet de forest tempel waar wij later naar toe zijn gegaan)

Na een nachtje in Chiang Khan zijn we de volgende dag om 6 uur vertrokken richting de forest tempel. In deze tempel is Jack 3 jaar geleden monnik geweest. De reis duurde wel dubbel zo lang want de mist was zo dik dat we niet harder dan 50km/u konden rijden.
 Voordat Luna er was gingen wij hier regelmatig heen, maar de laatste paar maanden is het daar niet meer van gekomen. In de tempel komen we altijd helemaal tot rust. De omgeving is prachtig en de mensen die daar verblijven zijn erg vriendelijk. De master monnik heeft een bijzondere rustige energie om zich heen. Ik versta hooguit wat woorden van zijn teaching, maar het voelt gewoon bijzonder om in zijn aanwezigheid te zijn. Het is als een oplaadpunt voor ons.

Een groot deel van de mensen die in de tempel waren kennen mij en het was dus een hele happening nu Luna erbij was. Binnen enkele minuten had ze alle aandacht op zich weten te richten. Een van de nonnen die daar woont om voor de monnik te zorgen, was helemaal weg van haar. Haar blanke huid, lichte haartjes en haar grote blauwe ogen waren een ware bezienswaardigheid.

We waren eigenlijk van plan om die dag, 30 december, weer terug naar huis te gaan maar Jack wilde heel graag blijven. Ik maakte me een beetje zorgen om Luna en de slaapomstandigheden. In ons huis was het binnen al 13 graden, hoe zal dat in de bergen zijn? Het huisje waar Anuradha (de vrijwilligster), Luna en ik zouden slapen zag er best goed uit en er waren veel dekens dus we zouden de nacht wel overleven. Jack sliep in een ander huis want mannen en vrouwen mogen niet bij elkaar slapen in de tempel. 

De nacht zijn we prima doorgekomen, Luna is wel wat vaker wakker geworden maar het was fijn om haar zo dicht tegen me aan te hebben en zachtjes weer in slaap te sussen. 

Het ochtendritueel in de tempel vloog dit keer voorbij nu ik een kleintje bij me had. Normaal hielp ik met het eten klaarmaken maar nu hebben we wat rondgelopen en de stilte en rust in ons opgenomen. Het was alsof ik mijn innerlijke batterij met iedere inademing weer deed opladen. Rust, kalmte en stilte, ik neem ze allemaal mee voor een frisse start van het nieuwe jaar.

Na het ontbijt zijn we aan de 6 uur durende terugreis begonnen, maar deze vloog voorbij.

Na de lange reis kwamen we om 6 uur 's avonds aan. Helemaal op en dat op oudejaarsavond. Ons nieuwjaar is daarom dus ook extreem rustig begonnen, wij zijn slapend het nieuwjaar in gegaan. Om 9 uur lagen we op bed, bekaf. Om 12 uur werden we wakker van het vuurwerk en we wensten elkaar een gelukkig nieuwjaar om daarna weer als een blok in slaap te vallen tot 7 uur 's ochtends. 

Normaal gesproken zou ik dit heel vervelend hebben gevonden, oud en nieuw missen, maar ik had er helemaal geen probleem mee. Het is maar een moment opname, de dagen ervoor heb ik met lieve mensen doorgebracht, vele happy new years uitgewisseld en gaven mij een warm gevoel.

Hier in Thailand vieren ze de jaarwisseling een week lang. Je ziet kerst en nieuwjaarsfeesten overal. Dat heeft me wel even aan het denken gezet. Het gaat er immers niet om op welke dag precies je iets viert. Het gaat erom met wie je het viert. De jaarwisseling zelf was rustig, maar met alle fijne dagen daaromheen maakt het toch een goede start van 2014! 

(Behalve dan de voedselvergiftiging op 2 januari, maar daarover later meer)

Nog een verlate foto van ons kerstdinner;