zaterdag 17 mei 2014

De eerste verjaardag van het moederschap

Het is 5 uur 's ochtends als ik twee zachte handjes over mijn gezicht voel. Ze speelt met mijn haren en wacht net zo lang totdat ik mijn ogen open. Ik voel dat ze haar hoofdje op mijn kussen legt, wachtend tot ik wakker word. En als ik mijn ogen open word ik begroet met de grootste glimlach die haar 7 tandjes mooi bloodlegt. Wat is het vroeg en wat zou ik graag nog 1 uurtje willen slapen, maar dan kijk ik in haar mooie blauwe ogen en ik ben meteen wakker. Klaar om de dag te gaan beginnen (kan ook eigenlijk niet anders met een wakkere- lees hyperactieve- 1-jarige).

Vandaag is het 416 dagen geleden dat ze de wereld in kwam, maar ook zoveel dagen moederschap. Niks had me kunnen voorbereiden op dit jaar, geen boek, geen cursus of advies. Het moederschap moet je ervaren, ieder kind, maar ook iedere moeder is anders. 
Het eerste woord dat me te binnen schiet is liefde, onvoorwaardelijk liefde. Van een hulpeloos klein wezentje tot een eigenwijze dreumes, ik voel zoveel liefde voor haar en ze geeft zoveel onvoorwaardelijke liefde. Het is een liefde die je nergens mee kunt vergelijken, een liefde die ik tot 416 dagen geleden nog niet kende.

*Lees mijn eerdere blog -Geboorte van een moeder- hier om te zien hoe ik de eerste uren heb ervaren*



Luna is uitgegroeid tot een eigenwijze en bijdehante dame. Meerdere malen per dag test ze me uit, probeert van alles wat niet mag en zet daarbij de meest ondeugende glimlach op. Er zijn dagen dat het me te veel wordt, na de zoveelste keer haar nee te moeten vertellen. Dagen waar alles in het 100 loopt, de temperatuur ver boven de 30 graden uitkomt, de afwas het aanrecht af groeit en het wasgoed ongevouwen in de mand blijft liggen. Dagen waarin mijn schoonmoeder me tegen het zere been stoot, Jack het druk heeft met de vrijwilligers en waarin de dag wordt afgesloten met een gigantische onweersbui waarbij alles door het huis vliegt. Zulke dagen komen vaker voor dan je denkt. Maar dan aan het einde van de dag, als haar buikje vol is (als ze die dag besluit te eten...), ze in badje is geweest en ik haar in bed wil leggen slaat ze haar zachte armpjes om me heen, haar vingertjes vinden mijn haren weer en haar hoofdje laat ze rusten op mijn schouder. Ze verstevigd haar grip om mijn nek nog even, ik leun voorover om haar in bedje te leggen als ze met haar oogjes nog even een knipoog geeft. Ze pakt haar knuffeldoekje, draait een paar keer om en valt in slaap. Op zulke momenten smelten alle zorgen van de dag weer weg. Ik kijk hoe vredig ze ligt te slapen en soms moet ik mezelf even knijpen, is dit echt mijn dochter?! Wat is ze toch prachtig en want zijn we trots op haar. Ze kan erg ondeugend zijn maar het is ook een erg vrolijke en goedlachse meid. In haar eentje kan ze pret hebben voor tien en als ik haar hoor schaterlachen verdwijnt mijn boosheid als sneeuw voor de zon. 

Het is een bewogen jaar geweest waarin ik me meer dan eens heb afgevraagd of dit nu de juiste plek is om te wonen, de spanningen met mijn schoonmoeder een hoogtepunt bereikten en ook onze relatie behoorlijk wat te voortduren heeft gekregen. Want hoe mooi, bijzonder en speciaal het ouderschap is, het is ook niet te onderschatten! Je hebt allemaal je eigen twijfels en onzekerheden en daarin moet je de juiste balans creëeren. Jack is de kalmheid hetzelve en ik, tja, ik ben zeg maar het tegenovergestelde en dat botst. Of beter gezegd ik bots tegen Jack :) 
Voor de komst van Luna had ik de rust hier helemaal gevonden. Ik vond het heerlijk hier en genoot van alles wat er om me heen gebeurde. De komst van Luna heeft dit 180 graden doen omdraaien en ik zag alles ineens als een bedreiging of een persoonlijke aanval. De tijd in Nederland heeft me goed gedaan om afstand te kunnen nemen en terug te kijken op het afgelopen jaar. Het heeft me hernieuwde energie gegeven. Ik heb nergens spijt van, de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Ga ik het komende jaar anders aanpakken? Absoluut! Innerlijke rust is het balngrijkste punt nu. Ik ga me minder druk maken om andere en ik ga me meer focussen op het hier en nu. Wat de toekomst ons gaat brengen weet niemand dus er druk om maken heeft geen zin. Ik ga meer genieten van onze kleine meid. Genieten deed ik al maar ik ben niet meer van plan me te laten afleiden door alles wat er om ons heen gebeurd. 

Het eerste jaar in beeld <3


Iedere moeder heeft twijfels en onzekerheden. Het valt niet altijd mee om je intuïtie te volgen. Gelukkig is dat een van de dingen die ik afgelopen jaar wel heb gedaan, mijn intuïtie gevolgd. Als iets goed voelde, deed ik het ook, voelde het niet goed, gebeurde het ook niet. Het moederschap is een constante zoektocht naar het beste. Voor mij bestaat het niet uit goede of slechte beslissingen maar uit goed, beter, best. Een moeder maakt nooit een slechte keuze, maar meer een keuze gebaseerd op wat op dat moment het beste leek. Komt de situatie in de toekomst nog eens voor, dan zou je een betere keuze maken. 

Een ding is zeker, van alle keuzes die je moet maken, is er een altijd goed; onvoorwaardelijk lief hebben. 

En lief hebben voor de wet doen Jack en ik vandaag precies 1 jaar!
17 mei 2013
17 mei 2013
Geniet van jullie weekend!

zondag 4 mei 2014

Terug naar het ritme van de dag

We zijn nu bijna 2 weken thuis en we zitten al weer helemaal in ons ritme. De eerste paar dagen waren even moeilijk, het gemis van mijn ouders, de hitte (40 graden) en het ritme dat we hadden. Langzaam vonden we weer onze draai en inmiddels is het weer vertrouwd.

De 6 weken in Nederland waren heerlijk. Lekker bij (o)pa en (o)ma in huis, heerlijk eten en veel bezoekjes aan/van vrienden en familie. Hoewel 6 weken lang lijken, vliegen ze zo om en in de laatste week rende ik nog van hot naar her om iedereen nog te bezoeken. In het vliegtuig terug naar huis bedenk je je dan dat je nog veel meer had willen doen, vrienden vaker had willen bezoeken en meer uitjes had willen maken als gezin. Maar meer tijd hadden we niet en met een kleintje kun je niet alle dagen op pad zijn.

We hebben veel gezien, veel gedaan en vooral veel genoten. Het hoogtepunt was toch wel Luna's eerste verjaardag. Ik was blij dat we voor deze gelegenheid in Nederland waren zodat we het met familie en vrienden konden vieren. We hebben het in twee gedeeltes gevierd, op haar verjaardag en een paar dagen erna in het weekend. Dat was perfect want zo kwam de visite toch een beetje gespreid. Luna genoot van alle aandacht al was ze wel wat rustiger dan normaal. 
- Er komt nog een blog aan over Luna's eerste jaar-

Luna heeft het de gehele 6 weken super gedaan. Ze had nauwelijks last van een jetlag, na drie dagen sliep ze op Nederlands ritme. Ze heeft in Nederland zelf besloten om de nachten maar weer door te gaan slapen en bij aankomst in Thailand heeft ze ook vaarwel gezegd tegen haar avondfles. Met andere woorden, wij slapen nu eerder en zonder onderbrekingen, heerlijk!
Ze was zo gewend in Nederland en gelukkig niet ineens erg verlegen. Ze is dol op haar opa en oma en ze was altijd weer helemaal in haar nopjes als ze thuiskwamen van hun werk. Lekker stoeien, spelen of wandelen met opa en oma, Luna en opa en oma genoten er volop van.
Het afscheid was erg zwaar, we waren weer zo gewend om mijn ouders iedere dag om ons heen te hebben en nu gaan we weer terug. Natuurlijk lonkt het eigen huis ook wel maar op moment van afscheid valt alles om je heen even weg.



We vertrokken met een baby, die vrolijk het hele huis rond kroop. Ze trok zich overal aan op en liep vlot langs tafels en bedden en vond het prachtig om aan onze handen te lopen. Die gaat wel lopen in Nederland hoor, nou nee hoor. Ze was dichtbij maar ze was er nog niet aan toe. Ze gaan altijd lopen op het moment dat je het niet verwacht. We waren net een paar dagen thuis en ik was gewoon met haar aan het spelen toen ze zich ineens omdraaide en 3 stapjes mijn kant op zette. Met een door het dolle zijnde moeder als gevolg! Wat was ik trots, ons meisje loopt! Lopen is natuurlijk een groot woord, maar als ik zie hoeveel ze al vooruit is gegaan in een week. Ze is nu echt een dreumesje, stapjes zetten als ze aan het spelen is, door het hele huis gaan, op onderzoek uit. Eigenwijs was ze al, maar ze lijkt de laatste 2 weken haar eigenwijsheid tot een nieuw hoogtepunt te brengen. Lopen dat wil ze de H-E-L-E dag door, uiteraard aan onze handen want dat gaat toch een stuk sneller. 

Wat een verschil met toen we vertrokken zeg, onze dreumes. Het is wel leuk om te zien hoe snel ze zich ontwikkelt en hoe haar karakter nog sterker naar voren aan het komen is.
Daarover de volgende keer meer als ik terugkijk op Luna's eerste jaar en mijn eerste jaar als moeder.

Hieronder nog een impressie van Luna's eerste verjaardag.

*Fijne zondag!*

Na een 26 uur durende reis, eindelijk in Nederland

De uitnodiging
's Ochtends vroeg cadeautjes uitpakken met opa en oma op haar verjaardag zelf

De cupcake taart

Kaarsje uitblazen met papa en mama

"Mag ik dit echt allemaal opeten..."

Hieperdepiep HOERA!!!!

Feestje in het weekend, op de foto met overgrootoma

Chocoladetaart voor de gasten met een lekker cupcakeje voor Luna

Lekker smikkelen....

....met heel je gezicht!

Follow by Email